Edycja NUMEROWANA
Salena Jones - niezmiennie, od wielu lat najpopularniejsza w Japonii jazzowa wokalistka amerykańska, która wydała tam ponad 40 płyt, a każda z nich była wydarzeniem muzycznym. Niezwykle uzdolniona, wykształcona na najlepszych wzorach - Sarah Vaughan i operowa diva Lena Horne były jej wzorcami estetycznymi. Swój artystyczny pseudonim Joan Elizabeth Shaw, bo tak się naprawdę nazywa - zestawiając nazwiska swoich mistrzyń utworzyła to, pod którym zna i podziwia ją ją cały świat. Ulubienica Armstronga i Ellingtona - obdarzona aksamitnym, nieco przydymionym, ciemnym głosem - na tej płycie w piosenkach, które sama ceni wysoko i z interpretacji których zna ją niemal każdy. Chociaż Salena Jones nagrała 43 solowe albumy i 22 single, w Europie pozostaje stosunkowo nieznana. Jednak „Ballad With Luv.”, nagrany w 1980 roku jako kontynuacja albumu „Stormy With Love”, stał się klasykiem wśród audiofilów. „Ballad With Luv.” to energetyczna mieszanka znanych standardów popu, które Salena Jones interpretuje w orzeźwiający, oryginalny sposób. Utwór „I Can See Clearly Now”, w szczególności, z cudowną sekcją dętą i zróżnicowanymi partiami perkusji, oferuje zachwycającą niespodziankę. Pozostałe utwory są spokojne i marzycielskie, ale Salena zawsze potrafi nadać im własną, emocjonalną głębię. W Japonii jej piękny, poruszający i niezwykle naturalny głos uczynił ją gwiazdą. Selena Jones, której prawdziwe nazwisko brzmi Joan Elizabeth Shaw, rozpoczęła karierę w Nowym Jorku w młodym wieku i przeprowadziła się do Anglii w 1967 roku. Jako oddana wielbicielka jazzowej wokalistki Sarah Vaughan i operowej sopranistki Leny Horne, postanowiła włączyć imiona tych dwóch wokalnych diw do swojego pseudonimu scenicznego. Selana Jones, „dama o mrocznym głosie”, występuje nieprzerwanie od ponad siedmiu dekad i współpracowała z wieloma legendami muzyki z całego świata, w tym z Louisem Armstrongiem, Antonio Carlosem Jobimem i Królewską Orkiestrą Filharmoniczną. Płytę „Ballad With Luv.” wyprodukowali Andy Lam i Rix Ching, a następnie zremasterowano przy użyciu DXD (352,8 kHz/24 bity) na profesjonalnej stacji roboczej Pyramix. Co więcej, do produkcji tej płyty wykorzystano japońską technologię Ultimate Hi-Quality CD (UHQCD) oraz proces kodowania MQA (176,4 kHz), aby wiernie zachować doskonałą jakość dźwięku albumu. Ekskluzywna, japońska edycja Modern Recordings na licencji JVC jest wyposażona w pasek OBI. UHQCD to skrót od Ultimate High Quality Compact Disc i jest wspólnym dziełem japońskiej firmy Memory-Tech, zajmującej się replikacją płyt CD, oraz Audio Quality CD Company z Hongkongu. W przeciwieństwie do konwencjonalnych płyt CD, płyty UHQCD nie są tłoczone z poliwęglanu, lecz formowane z fotopolimeru i utwardzane światłem UV. Aby chronić miękki fotopolimer przed zarysowaniami, nakładana jest dodatkowa warstwa poliwęglanu o wysokiej czystości. To połączenie zapewnia znacznie mniejsze odbicie światła laserowego wewnątrz płyty CD i niezrównany poziom precyzji między rowkami i polami. Płyty UHQCD są w 100% kompatybilne ze standardowymi odtwarzaczami CD. Pod względem muzycznym zapewniają one brzmienie silnie przypominające analogowe taśmy-matki.