Gwyneth Herbert – All The Ghosts

Najnowsza mieszanka muzycznych rozważań Gwyneth Herbert prowadzi ją dalej własną, osobną drogą – dziesięć świetnych piosenek, które mówią wprost, bez oglądania się na gatunki.

Z prasy:

Bearded Magazine „Bez wysiłku przechodzi od stylu do stylu, łącząc doskonałą technikę z ogromem duszy.” Wears The Trousers Magazine „Jeśli szukasz zachwytu w przystępnej nowatorskości – oto imponujący zbiór. Nie wierz tytułowi: wszystko tu żyje, ma gorącą krew i zapiera dech.” City Life „‚All The Ghosts’ kipi wyobraźnią, współczuciem i żywą tęsknotą.” The Guardian „ta znakomita płyta… znajdzie się na listach najlepszych płyt roku, bez względu na gatunek” Fly Global Music „zróżnicowana i fascynująca płyta.” Vortex Jazz „mocny, a zarazem poruszający głos Herbert przepełnia szczerość, empatia i inteligencja; melodie od razu przykuwają uwagę i są przystępne” Dorset Echo „duch Raya Daviesa [i] Niny Simone.” Buzz Magazine „[ta] zdrowa dawka ekscentryczności daje satysfakcjonujące słuchanie, nigdy nie ckliwe” The Beat Surrender „‚All The Ghosts’ to brzmienie młodej artystki, która w pełni odnalazła swoją drogę” Jazzwise „zmienne metrum, kontrastowe tła i teksty, które naprawdę coś znaczą.” Mojo Magazine „jej śpiew – ciepły, uduchowiony, z chropawą nutą Elkie Brooks – przez cały czas trzyma klasę” Daily Mail „ciepła, zmysłowa opowieść w duchu akustycznego folku i popu” Sunday Mercury „cudownie różnorodna i nieprzewidywalna” ALBUM OF THE WEEK Stella - Daily Telegraph „zapowiada się na jedno z najważniejszych brzmień tego lata” Metro „trudno ją zaszufladkować, ale fantastycznie łatwo polubić.” Blues & Soul „Jest w niej urocza brytyjskość – nie tylko utalentowana wokalistka, ale i mocna autorka piosenek.” 8/10 BBC Online „Ma świetne wyczucie melodii, a jej nowe piosenki opowiadają historie na miarę ‚Waterloo Sunset’ czy ‚She’s Leaving Home’.” Daily Telegraph „niezwykle utalentowana” The Times „zwiewne, akustyczne aranżacje są pomysłowe, pełne zmiennych temp i faktur.” Independent on Sunday „gdyby Hanns Eisler był kobietą i pisał z Rayem Daviesem, mógłby stworzyć coś takiego” Time Out „mnóstwo zapadających w pamięć refrenów i dowcipnych puent”