John Coltrane nie był samotnikiem. Niestrudzony w pracy, nieustannie starał się uczyć od innych i budować z nimi symbiotyczne relacje. Zanim zaczął grać, słuchał. Lata 50. były dla niego olśniewające i przełomowe: występował z Johnnym Hodgesem z orkiestry Ellingtona, współpracował z zespołem Dizzy'ego Gillespiego i poznał Charliego Parkera i Buda Powella. Następnie spotkał Milesa Davisa. Coltrane kontynuował swoje poszukiwania. W ciągu kilku miesięcy poznał Theloniousa Monka, Yusefa Lateefa, Sonny'ego Rollinsa, McCoya Tynera, Elvina Jonesa i Erica Dolphy'ego. Wszystkich łączyła pasja do muzycznej kreatywności, eksplorowania nowych form ekspresji i brzmień oraz poszukiwania stylu gry, który mógłby rozciągać się na zadziwiająco szybkie tempa. 22 listopada 1961 roku John Coltrane, Eric Dolphy, McCoy Tyner, Reggie Workman i Elvin Jones w końcu stanęli razem na scenie w Helsinkach. Często powtarzano, że Trane wszystko robił w nadmiarze – narkotyki i alkohol, potem cygara, wegetarianizm, a na końcu religię. Pomijano jednak jego zamiłowanie do przyjaźni i występów grupowych, gdzie podkreślano wkład każdego muzyka z osobna. Nawet jego duchowe nawrócenie w podeszłym wieku nie było egocentryczne. Miles Davis napisał w swojej autobiografii, że Coltrane przeobraził się w diament. Mógł dodać, że Trane był uważany za latarnię morską; ukształtował muzykę w ogóle, a jazz w szczególności, prowadząc całe pokolenia wielkich muzyków jazzowych. Pomijano jednak jego zamiłowanie do przyjaźni i występów grupowych, gdzie podkreślano wkład każdego muzyka. Frédéric D’Oria-Nicolas, muzyczny poszukiwacz skarbów stojący za The Lost Recordings, tak opisuje drogę, jaką musiała przejść wytwórnia, aby zrealizować to wydawnictwo: „Wśród niepublikowanych nagrań Elli Fitzgerald, Billa Evansa, Sarah Vaughan i Bena Webstera odkryliśmy dwa koncerty Johna Coltrane’a! Niestety, początkowa jakość dźwięku fragmentów Coltrane’a sugerowała, że taśmy są bezużyteczne. Dopiero w lipcu 2025 roku osobiście udaliśmy się do Helsinek z całym naszym sprzętem. Ostatniego ranka, mając jeszcze trochę czasu, postanowiliśmy posłuchać taśm Coltrane’a – choć bez wielkich nadziei. Włożyliśmy pierwszą taśmę do naszego magnetofonu. Pierwsze kilka sekund było niezwykłe, ale jakość dźwięku gwałtownie się pogorszyła: nigdy wcześniej taśma nie zostawiła tylu osadów na głowicach! Postanowiliśmy więc słuchać taśmy minuta po minucie, czyszcząc głowice alkoholem po każdym odtworzeniu. Rezultat był nieporównywalnie lepszy niż fragmenty, które słyszeliśmy wcześniej”. Po tygodniach prac renowacyjnych z dumą prezentujemy to historyczne wydawnictwo. Dzięki TLR te legendarne koncerty – nagrane w Kulttuuritalo w Helsinkach w Finlandii 22 listopada 1961 i 20 listopada 1962 roku – ujrzały światło dzienne po raz pierwszy: jako podwójny LP (33 rpm) na 180-gramowym winylu. Ręcznie numerowana edycja jest ściśle limitowana do 4000 egzemplarzy. Nad lakierowaniem osobiście czuwał inżynier dźwięku Kevin Gray. „The Lost Recordings” jest cenione na całym świecie za zachowanie bezcennego dziedzictwa muzycznego i niezrównaną jakość renowacji metodą Phoenix Mastering™. „Live In Finland 1961/1962” to również audiofilskie objawienie, pokazujące, jak fantastycznie mogą brzmieć nagrania monofoniczne odtwarzane na nowoczesnej wkładce stereo. MUZYCY John Coltrane (saksofon tenorowy i sopranowy) Eric Dolphy (saksofon altowy i flet) McCoy Tyner (fortepian) Reggie Workman (kontrabas) Elvin Jones (perkusja) *John Coltrane (saksofon tenorowy i sopranowy) McCoy Tyner (fortepian) Jimmy Garrison (kontrabas) Elvin Jones (perkusja)