Ta strona wykorzystuje mechanizm ciasteczek (cookies) do poprawnego działania. Więcej informacji na stronie Polityka Prywatności. Zamknij.

Logowanie

PAGANINI, Salvatore Accardo, Charles Dutoit

Diabolus in Musica

Diabolus in Musica image
Galeria okładek

ZamknijGaleria okładek

  • Diabolus in Musica - Accardo interpreta Paganini
  • 01. La Risata del Diavolo (tema) (0:35) 02. La Campanella - Rondo dal Concerto per Violino e Orchestra No.2 (8:59) 03. Capriccio per Violino Solo No.5 - Agitato (2:19) 04. Adagio flebile con sentimento (6:54) 05. Rondo galante.Andantino gaio-dal Concerto per Violino e Orchestra n.4 (11:09) 06. Introduzione e variazioni su God Save the King Op.9 (6:45) 07. Capriccio per violino solo No.24 - Tema.Quasi Presto-Variazioni-Finale (4:28) 08. Polacca. Andantino vivace - dal Concerto per Violino e Orchestra No.3 (11:38) 09. Capriccio per violino solo No.1 - Andante (1:50) 10. Rondo.Allegro spirituoso-dal Concerto per Violino e Orchestra n.1,op.6 (9:46)
  • 11. Capriccio per violino solo No.13 - Allegro (2:02)
  • 12. Sonata Moto Perpetuo - Allegro vivace (3:11)
  • Salvatore Accardo - violin
  • Charles Dutoit - conductor
  • London Philharmonic Orchestra - orchestra
  • PAGANINI
Add to Basket

309.00 PLN

2 LP-180G 33rpm:

Nr kat.: 4776492
Label  : ClearAudio Records

Jedno z najsłynniejszych nagrań w dziejach fonografii

### Paganini w interpretacji mistrza włoskiej skrzypcowej wirtuozerii Charles Dutoit i London Philharmonic Orchestra tworzą w tym nagraniu znakomite, ciepłe i eleganckie tło dla gry Salvatore Accarda. Orkiestra nie dominuje nad solistą, lecz prowadzi z nim uważny dialog, pozwalając w pełni wybrzmieć charakterystycznej dla Accarda precyzji, lekkości i technicznej swobodzie. Salvatore Accardo należy do najwybitniejszych włoskich skrzypków XX wieku. Szczególne miejsce w jego repertuarze zajmuje muzyka Niccola Paganiniego — kompozytora, którego utwory od blisko dwóch stuleci pozostają jednym z największych sprawdzianów skrzypcowej wirtuozerii. Accardo jest powszechnie ceniony właśnie za swoje interpretacje dzieł Paganiniego: błyskotliwe, efektowne, ale zarazem muzycznie zdyscyplinowane i dalekie od pustej popisowości. Włoski skrzypek i dyrygent uczył się gry na skrzypcach w Neapolu. Już jako trzynastolatek wystąpił z profesjonalnym recitalem, wykonując Kaprysy Paganiniego — utwory, które dla wielu dojrzałych skrzypków pozostają szczytem technicznego wyzwania. W 1956 roku zwyciężył w konkursie w Genewie, a dwa lata później zdobył pierwszą nagrodę w prestiżowym Konkursie Paganiniego w Genui. Ten sukces potwierdził jego szczególną więź z muzyką wielkiego włoskiego wirtuoza. Charles Édouard Dutoit, szwajcarski dyrygent, znany jest przede wszystkim ze znakomitych interpretacji muzyki francuskiej i rosyjskiej XX wieku. Kształcił się w Szwajcarii, a studia ukończył w Konserwatorium Genewskim, gdzie otrzymał pierwszą nagrodę w dziedzinie dyrygentury. W młodości często uczestniczył w próbach Ernesta Ansermeta i znał go osobiście, co miało istotny wpływ na jego muzyczne dojrzewanie. Występował jako dyrygent gościnny m.in. z Orchestre de la Suisse Romande, Lausanne Chamber Orchestra, orkiestrą Radia Zurych, Bern Symphony Orchestra, National Symphony Orchestra of Mexico, Göteborg Symphony Orchestra oraz Minnesota Orchestra. Muzyka Paganiniego od zawsze otoczona była aurą legendy. Już w pierwszej połowie XIX wieku mówiono, że skrzypek miał rzekomo zaprzedać duszę diabłu w zamian za technikę, jakiej Europa wcześniej nie znała. Była to oczywiście legenda, ale dobrze oddawała skalę wrażenia, jakie wywierała jego gra. Paganini przesunął granice możliwości skrzypiec, a jego kompozycje do dziś pokazują niezwykłe panowanie nad instrumentem: szybkie pasaże, skoki, flażolety, dwudźwięki, lewą rękę pizzicato i efekty, które w jego czasach musiały wydawać się niemal nadnaturalne. W interpretacji Salvatore Accarda ta wirtuozeria nie jest tylko pokazem technicznej sprawności. To Paganini elegancki, świetlisty i świadomie prowadzony — muzyka pełna efektu, ale niepozbawiona klasycznej proporcji. Dutoit i London Philharmonic Orchestra dopełniają ten obraz brzmieniem szlachetnym, przejrzystym i nienachalnym, dzięki czemu skrzypce Accarda pozostają w centrum, a jednocześnie zyskują bogate orkiestrowe oparcie. Wersja na dwóch LP HQ-180G - wydana została przez ClearAudio

 

Razem z tą płytą inni Melomani kupowali: