VIVALDI, TARTINI, BOCCHERINI, Mstislav Rostropovich, Collegium Musicum Zurich – Cello Concertos

nagranie wyróżnione tytułem: THE WORLD'S FINEST RECORDINGS - GRAND PRIX

„Najwybitniejszy wiolonczelista naszych czasów” – cóż, któż mógłby polemizować z takim stwierdzeniem? Mstisław Rostropowicz to przecież wirtuoz najwyższej próby, charyzmatyczny artysta i genialny interpretator; niemal każde jego nagranie stanowi wzorzec wykonawczy dla danego repertuaru. Kluczowe jest tu słowo „niemal”: o ile nagrania koncertu Dvořáka z Karajanem, sonat Beethovena z Richterem, sonat Brahmsa z Serkinem – a przede wszystkim sonaty Szostakowicza z samym kompozytorem przy fortepianie – są interpretacjami definitywnymi, to czy to samo można powiedzieć o koncertach Boccheriniego, Vivaldiego i Tartiniego zarejestrowanych z Paulem Sacherem? Czy może raczej należałoby stwierdzić, że Rostropowicz – wykonując muzykę wielkich włoskich kompozytorów baroku – nie tyle ją interpretuje, co przytłacza? Że jego wirtuozeria, charyzma i sposób odczytania dzieł wykraczają poza to, co ta muzyka jest w stanie „udźwignąć”, pozostawiając słuchacza nie z pięknym wspomnieniem samej muzyki, lecz z przemożnym wrażeniem obcowania z niepohamowaną osobowością artystyczną, która całkowicie podporządkowuje sobie utwór? Efekt bywa początkowo zachwycający, lecz dla niektórych może okazać się ostatecznie pusty. Wspierany – a może raczej: mający zapewnione idealne warunki – przez Paula Sachera i zespół Collegium Musicum Zürich, najwybitniejszy wiolonczelista naszych czasów przybył, zobaczył i podbił najznakomitsze koncerty wiolonczelowe epoki baroku. Czy jest to zjawisko pozytywne, czy też nie – pozostaje kwestią indywidualnego odbioru słuchacza. Późne nagrania stereofoniczne wytwórni Deutsche Grammophon cechują się pełną przejrzystością brzmienia, choć mikrofony ustawiono w nich być może nieco zbyt blisko solisty.