RAMEAU, CHABRIER, FAURE, SAINT-SAENS, Jonathan Freeman-Attwood – La Trompette Retrouvee

październik 2007.
Po raz kolejny mam przyjemność zarekomendować znakomitą płytę z francuską muzyką kameralną. Jest ona tym ciekawsza, że zawiera interesujący i atrakcyjny repertuar na trąbkę i fortepian. Niezbyt wiele jest albumów przeznaczonych na takie właśnie zestawienie instrumentów, a zważywszy na bardzo udaną produkcję Linn Records, o której mowa, łączącą w sobie wyśmienite wykonanie i piękną muzykę, jest to główny powód, dla którego warto po nią sięgnąć. Ja, po pierwszym przesłuchaniu, byłem natychmiast oczarowany i kiedy znów do niej wracam, to podoba mi się tak samo.
Zaprezentowano tu aranżacje utworów takich kompozytorów, jak: Jean-Philippe Rameau, Reynaldo Hahn, Emanuel Chabrier, Camile Saint-Saëns i Gabriel Fauré. Są to opracowania zręczne, pomysłowe, urokliwe, dające muzykom okazję do zaprezentowania wszystkich swoich walorów wykonawczych, a ich autorami są właśnie bohaterowie tego albumu. Świetnie układa się między nimi współpraca, wyraźnie słychać wyjątkową jakość i jedność współodczuwania i realizacji muzyki. To niezmiernie ważne i ma w sobie wielką wartość.
Oczywiście na plan pierwszy wybija się trębacz, Jonathan Freiman-Attwood. Dźwięk jego instrumentu jest szlachetny, złocisty, pełen splendoru. Podziw wzbudza pewność intonacji, brak najmniejszego nawet zawahania czy błędu, jego gra nigdy nie nuży, skutecznie unika monotonii, w każdym utworze sprawia radość i pokazuje coś nowego, co frapuje i wciąga. Również towarzyszący mu na fortepianie Daniel-Ben Pindar wywiązuje się znakomicie ze swojej roli. Gra lekko, stylowo, nienachalnie, bez forsowania dźwięku, udaje mu się pięknie zbudować nastrój. Ci znakomici muzycy razem tworzą naprawdę zgrany i przekonujący duet, którego największym atutem jest gruntowne przemyślenie całości, wypracowanie szczegółów, niewątpliwy pozytywny stosunek emocjonalny do granych przez siebie kompozycji, mądrość i logika, wolna od sztampy oraz twórcze i atrakcyjne opracowanie repertuaru.
Dodatkowym atutem jest wysoka jakość techniczna nagrania (SACD), sprawiająca, że jawi się ono jako niezwykle pociągające, spójne i świeże – te cechy, oprócz powyższych, powodują, że album Linn Records ogromnie mi się spodobał. Gorąco polecam spędzenie
godziny w fascynującym świecie trąbki i fortepianu w towarzystwie znakomitych artystów. Liczę na to, że jeszcze nie raz uraczą mnie wysmakowanymi produkcjami. Można być pewnym solidnej dawki pięknej muzyki i wzruszeń, tak jak w tym przypadku.
Paweł Chmielowski

Jonathan Freeman-Attwood – wicedyrektor Royal Academy of Music w Londynie.