Dotschy Reinhard – sprinkled eyes

W Berlinie – mieście, które stało się jej domem – Dotschy odnajduje swój własny język muzyczny; początkowo poprzez program „Django The Composer”, rzucający nowe światło na twórczość nestora muzyki Sinti. Z czasem tworzy międzynarodowy sekstet, w którego skład wchodzą: wirtuoz skrzypiec i mandoliny Ulli Bartel (przyjaciel rodziny od lat) oraz jej ulubiony pianista Christian von der Goltz. Na flecie gra Gregoire Peters – artysta o korzeniach francusko-niemieckich, ceniony przez takie legendy jazzu jak Stéphane Grappelli czy Toots Thielemans. W zespole występują również: rosyjski gitarzysta Alexej Wagner, kanadyjski basista Scott White oraz Armando Chuh, wnoszący brazylijską żywiołowość w grę na instrumentach perkusyjnych. Wspólnie z tymi muzykami – z którymi w studiu od razu nawiązała magiczne porozumienie – artystka scala dźwięki towarzyszące jej w duszy i pamięci od czasów młodości. Album „Sprinkled Eyes” stanowi zbiór barwnych wrażeń zaczerpniętych z jej bogatego dziennika, przekutych w nowe, tu i teraz przeżywane przygody. Znajdziemy tu utrzymany w luźnym, swingującym rytmie hołd dla brazylijskiego gitarzysty Toninho Horty; zachwycające serenady „In Town” i „Love’s Shore”, urzekające kojącym, niemal szeptanym brzmieniem głosu; czy też genialny, przesycony bluesem utwór „Home – Kehre”, będący ukłonem w stronę Donalda Fagena. Dzięki elastycznemu, zmysłowemu frazowaniu nadaje ona kobiecy charakter jednemu ze swoich ulubionych utworów wszech czasów – „The Moon Was Yellow” z repertuaru Sinatry. Utwór tytułowy to oniryczna perełka akustycznego popu, dedykowana wujkowi artystki. W piosence „Dschinea Du Gar / Without You” zręcznie wpleciono solówkę w stylu Wesa Montgomery’ego, co ujawnia kolejny filar jej muzycznych inspiracji. Metamorfoza stylu Django dokonuje się tu czasem w sposób subtelny i żartobliwy – jak w utworach „Gaj Rath” i „Girls Like Me” – a kiedy indziej całkiem otwarcie, czego przykładem jest nowa wersja „Nuages”. Utwór ten, uwolniony od typowego dla swingu cygańskiego instrumentarium i wzbogacony o brzmienie pianina Fender Rhodes oraz „proste i szczere” (jak określa je Dotschy) słowa Tony’ego Bennetta, jawi się jako arcydzieło w nowej odsłonie. „To dla mnie niezwykle ważne, by mieć własne zdanie i własną interpretację każdego utworu. Dzięki tym aranżacjom po długim czasie odnalazłam własną wersję »Nuages«” – podkreśla artystka. Jednak „Sprinkled Eyes” oferuje nowe spojrzenie nie tylko w wymiarze muzycznym. Dla Dotschy decyzja o śpiewaniu w języku romskim – języku jej ludu – ma ogromne znaczenie. „Śpiewając w naszym języku, który tak pięknie współgra z muzyką, mogę przełamywać uprzedzenia. Jednocześnie ważne jest dla mnie pielęgnowanie tradycji. Wiele osób boi się pokazać swoją odmienność czy przyznać do własnej tożsamości – i właśnie o tym traktują słowa utworu »Sinto«. To apel, by nie wstydzić się swoich korzeni”. Dla Sinti „korzenie” wiążą się z życiem w drodze; dom nie jest tu definiowany przez konkretne miejsce czy kraj, lecz odnajduje się go w „smaku wina, szumie fal oceanu czy poczuciu bezpieczeństwa, jakie dają rodzina i własna wiara” – mówi artystka niemal poetyckim tonem. Można by dodać: dom odnajduje się również w muzyce. Tym znakomitym debiutem Dotschy Reinhardt stworzyła dla siebie – a z pewnością także dla wielu słuchaczy – nowe miejsce, w którym można poczuć się jak w domu.
______