1958Stereo trafia pod strzechy. Pierwsze płyty stereo wyszły w 1957 roku, a w 1958 są już powszechnie dostępne. RCA wydaje Living Stereo, a Decca ffss.
19594 maja odbywa się pierwsza gala nagród Grammy. W sierpniu ukazuje się „Kind of Blue” Milesa Davisa, najlepiej sprzedawana płyta w jego karierze.
lata 80.Teldec z firmą Neumann wprowadza tłoczenie DMM (Direct Metal Mastering): rowek tnie się od razu w miedzi zamiast w lakierze. Tak tłoczono „Niemieckie requiem” z Previnem, które jest w Sezamie.
1923Pisarz Compton Mackenzie zakłada miesięcznik „Gramophone”. To pierwsze pismo, które poważnie recenzuje płyty, i ukazuje się do dziś.
ok. 1944Decca wprowadza nagrania ffrr (full frequency range recording). Umożliwiły je wojenne prace inżyniera Arthura Haddy’ego nad wykrywaniem okrętów podwodnych po analizie dźwięków wydawanych przez te jednostki.
1946W Nowym Jorku bracia Josefowitzowie zakładają Concert Hall Society, jeden z pierwszych klubów płytowych z wysyłką do członków. Wydawane tam płyty z nagraniami, jak Schuricht z Brahmsem, są już w Sezamie. Kolejne niebawem.
194821 czerwca Columbia pokazuje w nowojorskim hotelu Waldorf-Astoria płytę długogrającą 33⅓ obr./min. Rewolucja! Strona longplaya mieści ponad 20 minut muzyki, a płyta szelakowa 78-ka tylko 4–5.
1948Akademia Charles’a Crosa przyznaje pierwsze Grand Prix du Disque, francuskie nagrody płytowe. Ich naklejki widać na wielu dawnych okładkach.
1949RCA Victor odpowiada Columbii małym singlem 45 obr./min. Zaczyna się „wojna prędkości”. W 1950 roku RCA ustępuje i też zaczyna wydawać longplaye.
1951Mercury nagrywa „Obrazki z wystawy” z orkiestrą z Chicago jednym mikrofonem. Krytyk „New York Timesa” Howard Taubman pisze, że to jak żywa obecność orkiestry. Seria przyjmuje potem nazwę Living Presence.
1954Wytwórnie przyjmują wspólną krzywą korekcji RIAA. Odtąd płyty różnych firm grają poprawnie na tym samym wzmacniaczu gramofonowym.
1955Columbia zakłada Columbia Record Club. Płyty przychodzą pocztą, a w Europie powstają podobne kluby z własnymi wydaniami.