Nowe życie starych winyli.
Tylko dla koneserów.

Teldec z firmą Neumann wprowadza tłoczenie DMM (Direct Metal Mastering): rowek tnie się od razu w miedzi zamiast w lakierze. Tak tłoczono „Niemieckie requiem” z Previnem, które jest w Sezamie.

Pisarz Compton Mackenzie zakłada miesięcznik „Gramophone”. To pierwsze pismo, które poważnie recenzuje płyty, i ukazuje się do dziś.

Decca wprowadza nagrania ffrr (full frequency range recording). Umożliwiły je wojenne prace inżyniera Arthura Haddy’ego nad wykrywaniem okrętów podwodnych po analizie dźwięków wydawanych przez te jednostki.

W Nowym Jorku bracia Josefowitzowie zakładają Concert Hall Society, jeden z pierwszych klubów płytowych z wysyłką do członków. Wydawane tam płyty z nagraniami, jak Schuricht z Brahmsem, są już w Sezamie. Kolejne niebawem.

21 czerwca Columbia pokazuje w nowojorskim hotelu Waldorf-Astoria płytę długogrającą 33⅓ obr./min. Rewolucja! Strona longplaya mieści ponad 20 minut muzyki, a płyta szelakowa 78-ka tylko 4–5.

Akademia Charles’a Crosa przyznaje pierwsze Grand Prix du Disque, francuskie nagrody płytowe. Ich naklejki widać na wielu dawnych okładkach.

RCA Victor odpowiada Columbii małym singlem 45 obr./min. Zaczyna się „wojna prędkości”. W 1950 roku RCA ustępuje i też zaczyna wydawać longplaye.

Mercury nagrywa „Obrazki z wystawy” z orkiestrą z Chicago jednym mikrofonem. Krytyk „New York Timesa” Howard Taubman pisze, że to jak żywa obecność orkiestry. Seria przyjmuje potem nazwę Living Presence.

Wytwórnie przyjmują wspólną krzywą korekcji RIAA. Odtąd płyty różnych firm grają poprawnie na tym samym wzmacniaczu gramofonowym.

Columbia zakłada Columbia Record Club. Płyty przychodzą pocztą, a w Europie powstają podobne kluby z własnymi wydaniami.

Stereo trafia pod strzechy. Pierwsze płyty stereo wyszły w 1957 roku, a w 1958 są już powszechnie dostępne. RCA wydaje Living Stereo, a Decca ffss.