Arien von Giuseppe Verdi II

Metryczka

O płycie

Pierwsza sesja studyjna Callas w 1958 roku, nagrana w Londynie między 19 a 24 września pod Nicolą Rescignem, który później często jej towarzyszył. To pierwszy z trzech jej recitali verdiowskich i, jak pisze Jürgen Kesting, kamień milowy w historii wykonań Verdiego. Lady Makbet i Abigail to role, które według krytyka Johna Ardoina mogła zaśpiewać tylko śpiewaczka z głosem Izoldy i zwinnością potrzebną do Belliniego. Były jednymi z jej najmocniejszych kreacji scenicznych, ale nigdy nie nagrała ich w całości w studiu.

W każdej scenie Callas przyciemnia głos i śpiewa bardziej dramatycznie niż na wcześniejszych recitalach. Kesting uważa, że wyraźniej niż jakakolwiek inna verdiowska śpiewaczka stulecia – Rosa Ponselle, Elisabeth Rethberg czy Claudia Muzio – łączy linię melodyczną, słowo i barwę w jedną konstrukcję. Scena Makbeta zaczyna się od listu męża czytanego z sugestywnym patosem, po nim gwałtowny atak frazy „Ambizioso spirito tu sei”. Przed cabalettą wycięto 22 takty, co w recitalu da się obronić. Arię „La luce langue” śpiewa ciemnymi barwami rejestru piersiowego, z niezwykłymi niuansami słowa: od niemal szeptanego „Nuovo delitto” po przenikliwy krzyk „È necessario”.

Szczytem płyty jest scena lunatyczki. Ardoin nazywa ją jednym z najbardziej wymownych momentów śpiewu, jakie kiedykolwiek utrwalono na płycie. Każde słowo ma tu własny akcent: krew na rękach, której świadomość nie chce przyjąć, przerażenie i próba wyparcia. Przy „No, mai pulire io non saprò” głos zamienia się w zduszone westchnienie, a na końcu wzlatuje eterycznie do wysokiego Des.

W arii Abigail z „Nabucca” recytatyw bywa jak na możliwości Callas zbyt forsowny, ale kawatyna to arcydzieło opanowanego cantabile; w cabalecie tryl i wejścia na wysokie C nie są do końca czyste. O wiele lepiej wypada aria Elwiry z „Ernaniego”, nagrana w jednym ujęciu, mimo że Rescigno zaskoczył śpiewaczkę szybkim tempem. Elżbietę z „Don Carlosa” Callas zaśpiewała na scenie tylko raz, w La Scali w 1954 roku. Tu buduje scenę od majestatycznej frazy przez niespokojne recytatywy po tęskne wspomnienie, z naciskiem na słowa „Francia” i „Fontainebleau”, a kończy grobowym „La pace dell'avel”. Kesting podsumowuje: płyta najwyższej klasy.

Z recenzji

„To interpretacje wzorcowe – naprawdę »głos diablicy«, jakiego żądał Verdi.”„These are definitive accounts, truly ‘the voice of a she-devil’ that Verdi stipulated.” – Ralph Moore, MusicWeb International (o ariach z „Makbeta”)

„Głos Callas wznosi się ponad orkiestrę, gdy zaprasza nas, byśmy płakali nad jej smutkiem.”„Callas's voice soars over the orchestra as she invites us to weep over her sorrow.” – Dominy Clements, MusicWeb International (o „Tu che le vanità”)