Steely Dan – The Royal Scam

Premiera wersji SACD

Steely Dan sprzedał ponad 40 milionów albumów na całym świecie i został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame w marcu 2001 roku. VH1 umieścił Steely Dan na 82. miejscu na liście 100 Najwspanialszych Muzyków Wszech Czasów. Rolling Stone umieścił ich na 15. miejscu na liście 20 Najwspanialszych Duetów Wszech Czasów. Piąty, multiplatynowy album studyjny Steely Dan, „The Royal Scam”, wyprodukowany przez Gary'ego Katza i pierwotnie wydany w 1976 roku przez ABC Records, stanowi punkt zwrotny w karierze Donalda Fagena i Waltera Beckera: zawiera bardziej wyrazistą partię gitary niż poprzedni album Steely Dan, „Katy Lied”, pierwszy album bez gitarzysty założyciela Jeffa Baxtera. Partie gitarowe na „The Royal Scam” wykonali Walter Becker, Denny Dias, Larry Carlton, Elliott Randall i Dean Parks. Album, który szybko osiągnął 15. miejsce na liście Billboard 200, utorował drogę złożonym aranżacjom, wyrafinowanemu kunsztowi muzycznemu i cynicznym tekstom zespołu, które stały się ich znakiem rozpoznawczym. Jest uważany za jedno z najbardziej eksperymentalnych muzycznie dzieł zespołu. Od funkowego, szybkiego „Kid Charlemagne” po przesiąknięte latynoską muzyką „The Caves of Altamira” i jazzowy „Don't Take Me Alive”, album oferuje szeroki wachlarz stylów muzycznych i jest uważany za najbardziej eksperymentalne dzieło tego genialnego duetu! Teksty poruszają tematy takie jak zdrada, korupcja i rozczarowanie, a także przedstawiają postacie często moralnie ambiwalentne lub wręcz złośliwe. Podobnie jak inne albumy Steely Dan, „The Royal Scam” pełen jest tajemniczych odniesień do prawdziwych i fikcyjnych postaci i wydarzeń. W wywiadzie dla BBC z 2000 roku Becker i Fagen ujawnili, że „Kid Charlemagne” jest luźno inspirowany postacią Owsleya Stanleya, niesławnego „kucharza narkotyków” znanego z produkcji substancji halucynogennych, a „Caves of Altamira” jest oparty na książce Hansa Baumanna i opowiada o utracie niewinności. Produkcja jest również niezwykle wyrafinowana, z czystym i precyzyjnym brzmieniem, które podkreśla techniczne umiejętności zespołu. „Rolling Stone” napisał w recenzji: „Becker i Fagen stworzyli tu prawdziwie ostateczny album „wyjętego spod prawa”, coś, czego nie udało się osiągnąć niezliczonym zespołom z Południa, ponieważ ich koncepcja wyjętego spod prawa jest tak ograniczona”. AllMusic ocenia album na 4,5 na 5 gwiazdek i nazywa „Kid Charlemagne” i „Sign in Stranger” „prawdziwymi klasykami Steely Dan”. Okładka albumu – stworzona na podstawie obrazu Larry'ego Zoxa i fotografii Charliego Ganse'a – została pierwotnie zaprojektowana do niewydanego albumu Van Morrisona „Mechanical Bliss”. W notatkach do zremasterowanej wersji albumu z 1999 roku Fagen i Becker nazywają ją „najbrzydszą okładką lat siedemdziesiątych, bez wyjątku – z wyjątkiem może „Can't Buy a Thrill”. (tł.mech.)