Lonnie Smith, Lee Morgan – Turning point

„Dr.” Lonnie Smith, niewątpliwie uważany za jednego z najwybitniejszych i najbardziej kreatywnych organistów wszech czasów, po raz pierwszy zetknął się z Blue Note dzięki saksofoniście altowemu Lee Donaldsonowi. Brał udział w nagraniu kilku najważniejszych albumów soulowo-jazzowych, które nagrał pod koniec lat 60. – w tym „Alligator Bogaloo”, „Mr. Shing-A-Ling” i „Midnight Creeper”, z których wszystkie trzy stały się ponadczasowymi klasykami gatunku. Smith bez wahania podpisał kontrakt z Blue Note i natychmiast rozpoczął nagrywanie, zaczynając od „Think”, swojego debiutanckiego albumu z 1968 roku dla amerykańskiej wytwórni. W styczniu następnego roku Smith wrócił do studia nagraniowego Rudy'ego Van Geldera, aby nagrać swój drugi album dla Blue Note, „Turning Point”, z dynamicznym, sześcioosobowym zespołem, w którym na czele stali trębacz Lee Morgan, puzonista Julian Priester i saksofonista tenorowy Bennie Maupin. Sekcję rytmiczną wzmocnili gitarzysta Melvin Sparks i energiczny perkusista Leo Morris, który zapisał się w historii jazzu jako Idris Muhammad. Pięć utworów na tym wyprodukowanym przez Francisa Wolffa albumie rozpoczyna się wyrafinowaną reinterpretacją utworu „See Saw” Dona Covaya, który zyskał popularność w poprzednim roku dzięki Arecie Franklin. Inne klasyki na „Turning Point” to relaksujący utwór „People Sure Act Funny” Titusa Turnera i Bobby’ego Robinsona oraz pomysłowa, pełna duszy reinterpretacja utworu „Eleanor Rigby” Beatlesów. Program uzupełniają dwa autorskie utwory Smitha, w tym dymny „Slow High” i epicki utwór tytułowy. tł.mech)