...It Sounds Unbelievable
Wykonawcy: Stevie Ray Vaughan and Double Trouble; Stevie Ray Vaughan – gitara, śpiew; Reese Wynans – instrumenty klawiszowe; Tommy Shannon – gitara basowa; Chris Layton – perkusja.
Pierwsze wydanie: Epic, 1991; reedycje Mobile Fidelity (SACD) i Analogue Productions (LP).
To wydanie: SACD Hybr, Mobile Fidelity, UDSACD2078; LP-180G 33rpm, Acoustic Sounds, APB101; LP-180G 45rpm, Acoustic Sounds, APB101-45
Znakomity pośmiertny zbiór złożony wyłącznie z niewydanych wcześniej, ukończonych utworów z lat 1984–1989
Mastering z oryginalnych taśm-matek: remaster na SACD, który brzmi niewiarygodnie
„Nieoficjalny” piąty album studyjny Vaughana tchnie przekonaniem, uczciwością i różnorodnością
„Texas Flood”, „Couldn’t Stand the Weather”, „Soul to Soul” i „In Step” również dostępne na hybrydowym SACD od Mobile Fidelity w CLUB CD.
„The Sky Is Crying”, złożony z dziesięciu niepublikowanych wcześniej nagrań studyjnych Steviego Raya Vaughana i Double Trouble, zarejestrowanych między końcem 1984 a początkiem 1989 roku, jest nieoficjalnym „piątym” albumem legendarnego gitarzysty, a także hołdem dla wyjątkowych umiejętności tego niezwykłego muzyka jako instrumentalisty, kompozytora i interpretatora. Zawiera także niezwykle poruszający „Life By the Drop” – pierwsze w historii nagranie, na którym Vaughan gra na gitarze akustycznej. Niewiele, jeśli w ogóle, pośmiertnych zbiorów jest tak kompletnych, satysfakcjonujących i odkrywczych jak ten zestaw z 1991 roku.
Ponieważ zestaw ten nigdy wcześniej nie był remasterowany w żadnej formie, Mobile Fidelity potraktowało to zadanie poważnie: remaster z oryginalnych taśm-matek przedstawia te afirmujące życie utwory w zapierającej dech wierności na hybrydowym SACD. Chwilami ma się wrażenie, że siedzi się w reżyserce studia, a zespół gra zaledwie kilka kroków dalej – niemal każdy utwór nagrano tu na żywo, z minimalnymi dogrywkami. Stopień obecności, bezpośredniości i szczegółowości dorównuje najlepiej brzmiącym albumom bluesowym, jakie istnieją – na LP czy CD.
Gdy w sierpniu 1990 roku Vaughan zginął w katastrofie helikoptera, jego brat Jimmie zabrał się do poszukiwania ukończonego materiału, który młodszy brat zostawił w archiwach. Ku jego zaskoczeniu ukończonych odrzutów nie było wiele – poza utworami z tego zestawu, co przemawiało za opinią, że Vaughan w pewien sposób zamierzał uczynić z „The Sky Is Crying” prawdziwą płytę. Niemal każda piosenka od dawna była obecna w koncertowym repertuarze grupy, w tym niezwykle soulowy utwór tytułowy, skąpany w ciepłym akompaniamencie organów Reese’a Wynansa. Na większości albumów byłby on wyróżniającym się punktem, ale ta płyta pełna jest materiału bez porównania.
Weźmy „Boot Hill” – rzadkość, bo Vaughan gra tu na gitarze slide: to pierwszy raz, gdy uwieczniono go na płycie w tym stylu. Utwór pominięto na „In Step” ze względu na jego mroczniejszą treść. Albo wnikliwą wersję „Little Wing” Jimiego Hendrixa, która płynnie przechodzi od czułości do twardości i z powrotem – posłuchaj, a usłyszysz brzęczenie wzmacniacza Vaughana w tle. Formacyjne inspiracje Vaughana dochodzą do głosu w powoli rozżarzającej się wersji „May I Have a Talk With You” Howlin’ Wolfa, w której Teksańczyk wplata w opowieść teksty kilku standardów bluesowych, dla dodatkowej mocy. Cokolwiek Vaughan gra, na powierzchnię wydobywają się jego ekspresyjne techniki, dynamiczne kontrasty i jazzowe barwy.
To zasługa odzyskania przez Mobile Fidelity wcześniej ukrytych informacji i drobiazgowej realizacji, które nadają muzyce tak pożądany oddech życia. Wszystko – od synkopowanych rytmów Vaughana po jego rozpalone gitarowe zagrywki – brzmi spójnie, żywo i dokładnie tak, jak powinno. Chcesz doświadczyć muzyki granej z najwyższym przekonaniem i wstrząsającą duszą uczciwością? Nie czekaj ani sekundy dłużej z zanurzeniem się w „The Sky Is Crying”.
„Rolling Stone” (28.11.1991) – 4 gwiazdki, ocena: znakomita: „…najbardziej bluesowa kolekcja w karierze [Vaughana]… może być jego najlepszą… w tych wykonaniach jest tyle obecności, pasji i serca, że jeszcze trudniej niż kiedykolwiek uwierzyć, że Steviego już nie ma…”
„Entertainment Weekly” (29.11.1991): „…najlepsza wizytówka, jaką kiedykolwiek miał ognisty Teksańczyk… różnorodność, ciepło, indywidualność…” – ocena: A-
Muzycy:
Stevie Ray Vaughan – gitara, śpiew
Reese Wynans – instrumenty klawiszowe
Tommy Shannon – gitara basowa
Chris Layton – perkusja
Zapisz się, a będziemy informować Cię o nowościach, wydaniach audiofilskich i promocjach.