Serenada nr 10 B-dur KV 361 „Gran Partita”
Stan płyty: VG+ – nowa, najprawdopodobniej nigdy nieodtwarzana
Stan okładki: VG+ – delikatne przetarcia krawędzi i narożników
Edycja: klubowa (Club Edition Parnass)
Kraj tłoczenia: Niemcy
Walor kolekcjonerski: ★★
Jeden egzemplarz. Wysyłka w dniu zamówienia, gdy wpłata dotrze do 12:00.
Metryczka
| Wytwórnia | Teldec (Telefunken-Decca), wydanie klubowe Parnass |
| Numer katalogowy | 41 829 3 |
| Format | LP 30 cm, stereo, nagranie cyfrowe, tłoczenie DMM (Direct Metal Mastering) |
| Kraj tłoczenia | Niemcy (Mastered Teldec, Pressed Germany) |
| Rok | 1984 |
| Strona 1 | Largo · Molto allegro 10:02 · Menuetto · Trio I · Trio II 9:30 · Adagio 4:20 · Menuetto: Allegretto · Trio I · Trio II 4:16 |
| Strona 2 | Romance: Adagio · Allegretto 8:08 · Tema con 6 variazioni: Andante 10:14 · Finale: Molto allegro 3:22 |
| Wykonawcy | Jürg Schaeftlein, Klaus Lienbacher – oboje · Alois Brandhofer, Wilfried Gottwald – klarnety · Hans-Rudolf Stalder, Elmar Schmid – rożki basetowe · Milan Turković, Wolfgang Kuttner – fagoty · Elmar Eisner, Alois Schlor, Volker Altmann, Michael Höltzel – rogi · Klaus Stoll – kontrabas |
| Okładka | fot. Wenzel-Yelinek, Wiedeń; tekst Milana Turkovicia (niem., ang., franc.) |
| Liczba wydań | 7 wersji |
O płycie
Zakładając zespół Wiener Mozart-Bläser, muzycy chcieli oddać mozartowski idiom z naciskiem na to, co w nim wiedeńskie – i w najlepszej możliwej obsadzie. Ważniejsze od przynależności do jednej orkiestry było jednolite stylistycznie, a zarazem wyraźnie solistyczne granie przy każdym pulpicie. O typowym wiedeńskim brzmieniu dętych decydują dziś głównie oboje i rogi, bo instrumenty wiedeńskie bardzo różnią się od używanych gdzie indziej.
Tak powstał zespół, w którym czołowi muzycy dęci Wiener Symphoniker grają ze specjalistami od kameralistyki: cenionym duetem rożków basetowych Hans-Rudolf Stalder i Elmar Schmid, profesorem rogu z Detmold Michaelem Höltzelem (znawcą rogu wiedeńskiego) i Volkerem Altmannem z Filharmoników Wiedeńskich, mistrzem niskiego rejestru rogu.
Partia kontrabasu miała być barwna, a nie tylko tłem dla dętych. Klaus Stoll z Filharmoników Berlińskich zagrał na czterostrunowym kontrabasie zbudowanym w 1610 roku przez Giovanniego Paola Magginiego z Brescii – instrumencie z kolekcji słynnego wirtuoza Domenica Dragonettiego. Pisze o tym na okładce fagocista zespołu Milan Turković.
Płyta tłoczona techniką DMM (Direct Metal Mastering) Teldeca, która według wydawcy wyznaczała nowe standardy czystości, przejrzystości i dynamiki – bez echa i szumów tła. To wydanie klubowe Parnass.