Koncerty na róg nr 2 i 3 · Rondo koncertowe KV 371
Stan płyty: VG+ – nowa, najprawdopodobniej nigdy nieodtwarzana
Stan okładki: VG+ – delikatne przetarcia krawędzi i narożników
Edycja: popularna (seria budżetowa Heliodor – Deutsche Grammophon)
Kraj tłoczenia: Niemcy
Walor kolekcjonerski: ★
Jeden egzemplarz. Wysyłka w dniu zamówienia, gdy wpłata dotrze do 12:00.
Metryczka
| Wytwórnia | Heliodor (seria budżetowa Deutsche Grammophon) |
| Numer katalogowy | 89 553 |
| Format | LP 30 cm, „stereo transcription” – nagranie monofoniczne elektronicznie przetworzone na dwa kanały |
| Kraj tłoczenia | Niemcy (tłoczenie Deutsche Grammophon, Hamburg; druk okładki Gebrüder Jänecke, Hanower) |
| Strona A | Koncert na róg i orkiestrę nr 2 Es-dur KV 417 (Allegro · Andante · Rondo) · Rondo koncertowe na róg i orkiestrę Es-dur KV 371 |
| Strona B | Koncert na róg i orkiestrę nr 3 Es-dur KV 447 (Allegro · Romanza · Allegro) |
| Okładka | fragment obrazu Philipsa Wouwermansa (1619–1668) „Wyjazd na polowanie”, Staatliche Museen, Berlin-Dahlem |
| Liczba wydań | 6 wersji |
O płycie
Koncerty instrumentalne Mozart pisał prawie zawsze z praktycznych powodów, jak to było w zwyczaju epoki. Koncerty fortepianowe, choć dedykował je uczennicom ze szlachty i mieszczaństwa, służyły przede wszystkim jego własnym występom. Inne powstawały na zamówienie zdolnych amatorów – jak Koncert na flet i harfę, napisany w Paryżu w 1778 roku dla grającego na flecie księcia i jego córki, o której Mozart donosił ojcu, że „magnifique” szarpie harfę. Często też robił przysługę zaprzyjaźnionym muzykom, którzy potrzebowali nowych utworów do programów koncertowych.
Wartość tych utworów zależała od natchnienia. Jedne trzymają się konwencji, choć i one górują nad tym, co pisali współcześni. Częściej jednak Mozart tworzył muzykę, która przetrwała swój cel, swoją epokę i modę. Do dzieł nieśmiertelnych należą Koncert i Kwintet klarnetowy dla przyjaciela Antona Stadlera. Wśród utworów okolicznościowych koncerty na róg są lżejsze, pogodne i od razu wpadają w ucho.
Napisał je – podobnie jak dwa utwory kameralne z rogiem – dla Ignaza Leutgeba (pisanego też Leitgeb), którego nazywał „błaznem i osłem”. Był to stary znajomy z Salzburga, waltornista tamtejszej kapeli dworskiej. Uznał, że granie na rogu przynosi za mało pieniędzy, przeniósł się do Wiednia i otworzył… sklep z serami. Sklep też nie przynosił kokosów, więc Leutgeb chwytał każdą okazję, by dorobić rogiem. Gdy Mozart spotkał go w Wiedniu, chętnie od czasu do czasu pisał mu koncert. Zabawiał się przy tym: cztery koncerty zapisał atramentami w różnych kolorach, a w rękopisach zostawił żartobliwe uwagi. Dedykacja drugiego koncertu brzmi: „Wolfgang Amadé Mozart zlitował się nad Leutgebem, osłem, wołem i błaznem, w Wiedniu 27 maja 1783”. W partyturze pierwszego koncertu są włoskie dopiski: „Adagio dla pana, panie ośle – żywo – presto – odwagi – och, co za dysonans – biada mi – naprzód, naprzód… koniec już? Bogu dzięki!”
Róg naprawdę Mozarta interesował. Powstały koncerty pomysłowe, serdeczne i zwięzłe, z marzycielskimi romancami i rozmachem części skrajnych, pełnych motywów myśliwskich i romantycznego nastroju leśnego.
Napis „stereo transcription” oznacza – jak wyjaśnia wydawca – nową wówczas metodę, która zbliżała niepowtarzalne nagrania Hi-Fi do brzmienia współczesnych nagrań stereo, rozkładając dźwięk na dwa głośniki.