Symfonie nr 1 B-dur op. 38 (Wiosenna) i nr 4 d-moll op. 120
Stan płyty: VG+ – nowa, najprawdopodobniej nigdy nieodtwarzana
Stan okładki: VG+ – delikatne przetarcia krawędzi i narożników
Edycja: popularna
Kraj tłoczenia: Niemcy (Zachodnie)
Walor kolekcjonerski: ★★
Jeden egzemplarz. Wysyłka w dniu zamówienia, gdy wpłata dotrze do 12:00.
Metryczka
| Wytwórnia | Deutsche Grammophon, nagranie cyfrowe |
| Numer katalogowy | 415 274-1 (GH) |
| Format | LP 30 cm, stereo, DIGITAL |
| Kraj tłoczenia | Niemcy Zachodnie (Made in West Germany, druk Neef, Wittingen) |
| Rok | 1985 – pierwsze wydanie |
| Produkcja | Hanno Rinke (produkcja), Hans Weber (nadzór), Klaus Scheibe (inżynier); montaż: Gregor Zielinsky (op. 38), Jürgen Bulgrin (op. 120) |
| Strona 1 | Symfonia nr 1 B-dur op. 38 „Wiosenna”: Andante un poco maestoso – Allegro molto vivace · Larghetto · Scherzo · Allegro animato e grazioso |
| Strona 2 | Symfonia nr 4 d-moll op. 120: Ziemlich langsam – Lebhaft · Romanze · Scherzo · Langsam – Lebhaft |
| Okładka | fot. Susesch Bayat; tekst Michaela Mäckelmanna i Rémy'ego Strickera (niem., ang., franc., wł.) |
| Liczba wydań | 7 wersji (Niemcy, Europa, Japonia); jedno z ostatnich wydań winylowych przed erą CD |
| Naklejki | na tylnej okładce francuska naklejka narożna „Enregistrement numérique” – egzemplarz z dystrybucji francuskiej |
O płycie
Powszechne przekonanie, że do 1840 roku Schumann pisał tylko na fortepian i pieśni, nie jest do końca prawdą. Już w 1829 roku pisał do przyszłego teścia Friedricha Wiecka, że „zaczął kilka symfonii i żadnej nie skończył”, a od 1833 roku znamy plany symfoniczne. Dopiero odkryta przez niego w 1839 roku „Wielka” Symfonia C-dur Schuberta pomogła mu przełamać „symfoniczne skrupuły”.
Pierwszą Symfonię naszkicował i zinstrumentował w ekstazie twórczej w niecały miesiąc, między 23 stycznia a 20 lutego 1841 roku. Iskrą był wiersz Adolpha Böttgera; części miały nosić tytuły „Początek wiosny”, „Wieczór”, „Wesoli towarzysze” i „Pełnia wiosny”, ale Schumann je wycofał. Fanfara otwierająca to intonacja słów Böttgera „Im Tale blühet Frühling auf” (W dolinie kwitnie wiosna) – staje się pierwszym tematem Allegra i powraca w finale jako hymn. Prawykonanie: Lipsk, 31 marca 1841, pod Mendelssohnem.
Zaraz potem Schumann napisał Uwerturę, Scherzo i Finał oraz Fantazję na fortepian i orkiestrę (późniejszą pierwszą część Koncertu a-moll). W maju 1841 zaczął Symfonię d-moll, ukończoną 9 września. Prawykonanie w Gewandhausie 6 grudnia 1841 roku tak go zniechęciło, że odłożył ją na dziesięć lat. W grudniu 1851 roku przerobił instrumentację i chciał ją nazwać „Fantazją symfoniczną”, ostatecznie jednak ogłosił ją jako Czwartą (Düsseldorf, 3 marca 1853). Cztery części przechodzą tu jedna w drugą bez przerwy, związane wspólnymi motywami – to nie jedna wielka forma jak Sonata h-moll Liszta czy VII Symfonia Sibeliusa, ale splot formy sonatowej i cyklu.
Rémy Stricker dodaje paradoks: znawcy od dawna wytykają tym symfoniom słabości, a one nie schodzą z afiszy. Mówi się, że Schumann źle instrumentował, i wielcy dyrygenci, od Mahlera, „poprawiali” jego partytury – ale Furtwängler i Bernstein pokazali, że te poprawki nie były konieczne. To nagranie z koncertów w Wiedniu (Konzertmitschnitt) jest częścią cyklu Bernsteina z Filharmonikami Wiedeńskimi.
Z recenzji
„Uwielbiam blask blachy Wiedeńczyków na początku Pierwszej.”„I love the splendour of the VPO's brass in the opening of the First” – Ralph Moore, MusicWeb International
„W późniejszym nagraniu Bernstein znajduje więcej szlachetności, a proporcje instrumentów są lepsze.”„Bernstein finds more nobility in his later recording and the balance of the various instruments is better” – Ralph Moore, MusicWeb International (recenzja mieszana: niektóre części uważa za zbyt wolne)