Tenorarien, Folge 2

Metryczka

O płycie

Myślą przewodnią tego wyboru jest wysokie C – szczyt tenorowej techniki i siły. Wraca ono w każdej scenie na płycie, a w arii Arnolda (Melchthala) z „Wilhelma Tella” Rossiniego aż siedem razy. Karl Schumann pisze o Pavarottim jako o jednym z najwyrazistszych włoskich tenorów swoich czasów: gwieździe oper Europy, Ameryki i Australii, ze świeżym głosem, wysoko rozwiniętą techniką, porywającą żywiołowością i „łzą w barwie”, która jest charyzmatem wielkich tenorów.

Pavarotti urodził się w 1935 roku w Modenie jako syn piekarza, który sam bardzo lubił śpiewać. Początkowo nie wierzył w swój głos i został nauczycielem; przekonał się dopiero, gdy wygrał konkurs w Reggio Emilia. Dwudziestosześciolatek od razu zadebiutował tam jako Rodolfo w „Cyganerii” i ta rola stała się jego rolą losu. W niej, zastępując Giuseppe di Stefano, debiutował w Covent Garden (1963) i w Metropolitan Opera (1965). Śpiewał też Rodolfa w „Cyganerii stulecia” nagranej w 1972 roku dla Decca z Karajanem – fragment z tego nagrania zamyka płytę. Ważne były też partie Donizettiego: jako Edgardo w „Łucji z Lammermooru” wystąpił w 1963 roku w Amsterdamie, pierwszy raz za granicą, a potem w zespole Joan Sutherland w Ameryce i Australii. W 1966 roku zaśpiewał w La Scali Romea w „Capuletich i Montecchich” Belliniego, w Parmie dostał nagrodę „Verdi d'oro”, a w Glyndebourne w 1964 roku przedstawił się jako Idamante w „Idomeneo” Mozarta.

„Purytanie” Belliniego, wystawieni w Paryżu w 1835 roku tuż przed śmiercią kompozytora, to opera o Szkocji czasów Cromwella według Waltera Scotta. „A te o cara”, aria wejściowa lorda Talbota, jest w literaturze operowej niemal wyjątkowa: zaczyna się bez zwykłego recytatywu i wspina ponad wysokie C aż do Cis. „Córka pułku” Donizettiego to opera buffa z czasów napoleońskich, rozgrywana w Tyrolu; wielka aria Tonia ma aż dziewięć wysokich C. W tym samym 1840 roku Donizetti wystawił w Paryżu także „Faworytę”, tragedię o mnichu Fernandzie zakochanym w kochance króla.

Ostatnia opera Rossiniego, „Wilhelm Tell” (Paryż 1829), od razu zachwyciła jako początek nowej ery dramatycznego stylu. Nawiązania do niej słychać w „Trubadurze” Verdiego, a słynna stretta Manrica „Di quella pira” jest wzorem dla późniejszych pokoleń. Wysokiego C nie ma w partyturze, ale tradycja każe je śpiewać – Pavarotti robi to bez wahania. Richard Strauss przez całe życie wyśmiewał włoski styl, a w „Kawalerze srebrnej róży” (1911) wprowadził próżnego włoskiego tenora, który śpiewa przesadnie barokową arię. Ironia polega na tym, że aria wymaga od śpiewaka pewnego oddechu, okazałych rezerw sił i lśniącej barwy – a tego Pavarottiemu nie brakuje.