Anniversary
Stan płyty: VG+ – nowa, najprawdopodobniej nigdy nieodtwarzana
Stan okładki: VG+ – delikatne przetarcia krawędzi i narożników
Edycja: popularna
Kraj tłoczenia: Niemcy
Walor kolekcjonerski: ★
Jeden egzemplarz. Wysyłka w dniu zamówienia, gdy wpłata dotrze do 12:00.
Metryczka
| Wytwórnia | Decca (licencja niemiecka, tłoczenie Teldec) |
| Numer katalogowy | 6.43372 AZ (międzynarodowy: 417 362-1) |
| Format | LP 30 cm, stereo, nagrania Decca 1973–1985 |
| Kraj tłoczenia | Niemcy |
| Rok | 1986 – płyta na 25-lecie debiutu scenicznego Pavarottiego |
| Strona 1 | Che gelida manina (Cyganeria – Berliner Philharmoniker, Karajan) · Colpito qui m'avete… Un dì all'azzurro spazio, Sì, fui soldato, Come un bel dì di maggio (Andrea Chénier – Chailly) · Ah! perchè non posso odiarti (Lunatyczka – Bonynge) · Cielo e mar! (Gioconda – Bartoletti) · De' miei bollenti spiriti (Traviata – Bonynge) · Vesti la giubba (Pajace – Patanè) · Di' tu se fedele (Bal maskowy – Solti) |
| Strona 2 | Ma se m'è forza perderti (Bal maskowy – Solti) · Dai campi, dai prati, Giunto sul passo estremo (Mefistofeles – de Fabritiis) · Non mi lasciare… O muto asil (Wilhelm Tell – Chailly) · Recondita armonia, E lucevan le stelle (Tosca – Rescigno) · Addio alla madre (Rycerskość wieśniacza – Gavazzeni) |
| Orkiestry | Berliner Philharmoniker, National Philharmonic Orchestra |
| Okładka | fot. Eva Sereny; w środku zdjęcie z debiutu: Rodolfo w „Cyganerii”, Reggio Emilia, 29 kwietnia 1961; tekst Franka Granville'a Barkera (ang., franc., niem., wł.) |
| Liczba wydań | 18 wersji tego zestawu (Niemcy, USA, Kanada, Europa i inne) |
O płycie
Płyta jubileuszowa: 25 lat po debiucie w Reggio Emilia, gdzie 29 kwietnia 1961 roku młody Pavarotti zaśpiewał Rodolfa w „Cyganerii”. Frank Granville Barker pisze o nim jako o największym włoskim tenorze swojego pokolenia, który już za życia trafił do grona Caruso, Schipy i Gigliego. To właśnie Tito Schipa po jednym z pierwszych występów młodego śpiewaka w „Cyganerii” dał mu radę na całe życie: śpiewaj tak jak teraz i nigdy nie pchaj głosu, żeby brzmiał jak cudzy.
Pavarotti wziął to sobie do serca, choć zawsze podkreślał, ile zawdzięcza pierwszym nauczycielom i Joan Sutherland, od której wiele się nauczył. Wiedział, że dostał głos naturalnie piękny – „pocałowany przez Boga”, jak sam mówił – i bez końca go doskonalił, by śpiewać Verdiego, Pucciniego i Donizettiego otwartym, promiennym dźwiękiem, wymowną frazą i z nienagannym stylem. Rozsądnie, i wyjątkowo jak na swoje czasy, ograniczył repertuar do około dwudziestu ról, w których czuł, że nikt nie zaśpiewa lepiej. „Boże, uchowaj – mawiał – gdybym miał śpiewać Wagnera”.
Efekt to połączenie arystokratycznej elegancji i emocjonalnego zaangażowania, równie satysfakcjonujące co rzadkie. Technika pozwala mu z zapierającą dech lekkością pokonywać najtrudniejsze koloratury, a zarazem równie pewnie oczarować publiczność prostą włoską piosenką. Jest artystą z instynktu – a jego tajemnica polega może na tym, że kocha swoją publiczność na całym świecie tak samo żarliwie, jak ona jego.
Na płycie jest przekrój nagrań Decca z lat 1973–1985, z dyrygentami najwyższej klasy: Karajanem, Soltim, Chaillym, Bonyngem, Gavazzenim, Rescignem, de Fabritiisem i Patanè.