Po udanym debiucie, The Paul Butterfield Blues Band zebrał się w lipcu 1966 roku, aby nagrać swój drugi album, „East-West”. Nagrany w słynnym Chess Studios w Chicago, ten koncert przyniósł zespołowi wiele zmian. Pierwotny perkusista Sam Lay został zmuszony do opuszczenia zespołu z powodu choroby, a jego miejsce zajął Billy Davenport. Gitarę prowadzącą, którą na pierwszym albumie pełnił wyłącznie Mike Bloomfield, podzielił teraz z gitarzystą Elvinem Bishopem. Największą zmianą była jednak ewolucja kierunku muzycznego. Choć album zawierał tradycyjne covery bluesowe, podobnie jak poprzedni, utwór tytułowy, napisany przez Bloomfielda i Nicka Gravenitesa, ukazywał wyraźne wpływy indyjskie, nawiązując do eksperymentów Johna Coltrane'a z ragą i wykorzystując elementy jazzu modalnego wprowadzone przez Milesa Davisa na jego legendarnym albumie „Kind of Blue”. Oprócz utworu tytułowego, album zawiera utwory Roberta Johnsona, Muddy'ego Watersa, Allena Toussainta oraz, co ciekawe, kompozycję Mike'a Nesmitha „Mary Mary”, którą The Monkees nagrali rok później na swój drugi album „More of The Monkees”. Wyrazisty portret na okładce „East-West”, przedstawiający grupę stojącą między dwoma strzelistymi posągami, został sfotografowany w Muzeum Nauki i Przemysłu w Chicago.