Liebestraum - Mendelssohn, Schubert, Liszt, Chopin
Stan płyty: VG+ – nowa, najprawdopodobniej nigdy nieodtwarzana
Stan okładki: VG+ – delikatne przetarcia krawędzi i narożników
Edycja: popularna (seria budżetowa Heliodor)
Kraj tłoczenia: Niemcy
Walor kolekcjonerski: ★★
Jeden egzemplarz. Wysyłka w dniu zamówienia, gdy wpłata dotrze do 12:00.
Metryczka
| Wytwórnia | Heliodor (budżetowa seria Deutsche Grammophon, „Original-Aufnahme”) |
| Numer katalogowy | 2548 213 |
| Format | LP 30 cm, stereo |
| Kraj tłoczenia | Niemcy (druk okładki: Neef, Wittingen) |
| Rok | reedycja; nagranie ℗ 1969 |
| Strona 1 | MENDELSSOHN: Pieśni bez słów E-dur op. 19 nr 1, C-dur op. 67 nr 4 „Prząśniczka”, a-moll op. 19 nr 2 · Scherzo e-moll op. 16 nr 2 · SCHUBERT: 12 ländlerów i walców z op. 9, 6 i 50 · LISZT: Marzenie miłosne nr 3 As-dur · Valse oubliée nr 1 Fis-dur |
| Strona 2 | CHOPIN: Scherzo b-moll op. 31 · Berceuse Des-dur op. 57 · Barkarola Fis-dur op. 60 |
| Okładka | obraz „W lesie” (kolekcja Citeroni); tekst napisał sam pianista |
| Liczba wydań | 5 wersji (Niemcy, Anglia, Kanada) |
O płycie
Ten tekst ma wyjątkową wartość, bo napisał go sam pianista. Stefan Askenase (1896–1985), urodzony we Lwowie uczeń Emila von Sauera, przez lata wykładał w Brukseli i był jednym z najbardziej cenionych chopinistów swego pokolenia.
Askenase zaczyna od tego, że nie każda muzyka musi być wielka. Obok dzieł niosących wielkie idee są utwory pisane z radości komponowania, pełne pomysłów i urody, i one też są cenne – gawot czy bourrée Bacha to przecież arcydzieła. Takie są wybrane miniatury Mendelssohna: między dwiema delikatnymi Pieśniami bez słów „Prząśniczka” snuje swoją nić, a Scherzo przenosi w fantastyczny świat „Snu nocy letniej”. Ländlery i walce Schuberta są inne: choć pisane do tańca, wznoszą się na wyżyny ducha; każdy szesnastotaktowy utwór ma własny charakter, humor albo czułość i pełen jest wyrafinowanych zwrotów harmonicznych.
Trzecie „Marzenie miłosne” Liszta jest tak popularne, że aż osławione. Askenase przyznaje, że sam długo uważał je za banał, ale gdy niedawno wziął je do ręki, przekonał się, że to natchniony, świetnie skonstruowany, poetycki utwór, i postanowił go „zrehabilitować”. „Valse oubliée” otwiera nowy horyzont: grywał ten oryginalny walc na bis, a słuchacze zgadywali, z jakiego wieku pochodzi; ostatnie takty są niemal identyczne z początkiem preludium Debussy'ego „Dziewczyna o lnianych włosach”.
Scherzo b-moll Chopina to wielki dramatyczny poemat, bliższy sonacie niż żartowi. Krótki, tajemniczy motyw wstępu i wybuch, który prowadzi do szerokiej kantyleny, środkowe trio z narastaniem do ekstatycznego szczytu, i coda pełna dramatycznego napięcia. Dlaczego „scherzo”? Wiele panienek, które próbowały je grać, nadało mu przydomek „scherzo guwernantek”, ale to fantazyjne, spontaniczne, fascynujące dzieło. Berceuse Chopin napisał w 1844 roku. Wydawcy Schlesingerowi zaproponował ją pod nazwą „Warianty”, bo to temat z dwunastoma wariacjami i codą na stałym basie. Każda wariacja ma nowy pomysł, a całość brzmi jak prosta pieśń – genialne rzemiosło. Barkarola przeczy opinii o melancholijnym Chopinie; to raczej jego „Oda do radości”. André Gide uważał ją za szczyt jego twórczości, a Askenase dodaje, że szczytów jest więcej. Trzy kołyszące tematy, nocne przejście z pizzicatowymi basami i triumfalny powrót tematu gondolierskiego kończą się czarownym dwugłosem.