Symfonie nr 2 B-dur D. 125 i nr 3 D-dur D. 200
Stan płyty: VG+ – nowa, najprawdopodobniej nigdy nieodtwarzana
Stan okładki: VG+ – delikatne przetarcia krawędzi i narożników
Edycja: popularna (seria budżetowa DG Resonance)
Kraj tłoczenia: Niemcy
Walor kolekcjonerski: ★★
Jeden egzemplarz. Wysyłka w dniu zamówienia, gdy wpłata dotrze do 12:00.
Metryczka
| Wytwórnia | Deutsche Grammophon, seria „Resonance” |
| Numer katalogowy | 2535 127 |
| Format | LP 30 cm, stereo |
| Kraj tłoczenia | Niemcy (druk okładki: Beroset, Berlin) |
| Rok | reedycja z lat 70.; nagranie ℗ 1963 |
| Strona 1 | Symfonia nr 2 B-dur D. 125: Largo – Allegro vivace · Andante (wariacje I–V) · Menuetto · Presto vivace |
| Strona 2 | Symfonia nr 3 D-dur D. 200: Adagio maestoso – Allegro con brio · Allegretto · Menuetto · Presto vivace |
| Okładka | obraz Creswicka „Pejzaż nad Conwy” (Kunsthalle Hamburg); tekst Moniki Lichtenfeld |
| Liczba wydań | 12 wersji, z czego 8 niemieckich; rzadziej nagrywane symfonie Schuberta |
O płycie
Mówiąc o młodzieńczym Schubercie, myśli się zwykle o pieśniach – „Małgorzacie przy kołowrotku” czy „Królu olch”. Zapomina się, że do 21. roku życia napisał też trzy msze, utwory sceniczne, dziewięć uwertur, dwanaście sonat fortepianowych, trzynaście kwartetów i sześć symfonii. Walter Riezler zauważył, że młody mistrz od początku dążył do wielkich form muzyki klasycznej, a muzyka wokalna i instrumentalna były u niego w równowadze.
Symfonie młodzieńcze zdumiewają swobodą w operowaniu orkiestrą. Nic dziwnego: w latach 1808–1813 Schubert był uczniem wiedeńskiego Konwiktu, gdzie kształcono chłopców dla kapeli dworskiej, i grał na skrzypcach w świetnej orkiestrze szkolnej – poznał tam Haydna, Mozarta (zwłaszcza ukochaną Symfonię g-moll) i pierwsze symfonie Beethovena. Symfonia nr 2 i nr 3 powstały w odstępie kilku miesięcy, między grudniem 1814 a lipcem 1815 r., gdy Schubert – na życzenie ojca, nie z własnej woli – uczył w szkole na Lichtentalu. Mimo znienawidzonej pracy był to jego najpłodniejszy rok: tylko w 1815 napisał jeszcze cztery dzieła sceniczne, dwie msze, Stabat Mater, kwartet g-moll, dwie sonaty i mnóstwo pieśni.
W Drugiej słychać echa Mozarta (Symfonia Es-dur) i Beethovena (Koncert potrójny, uwertura „Prometeusz”); Andante to wariacje na haydnowski temat, Menuet ma niespodziewanie surowy charakter, a finał, połączenie ronda i formy sonatowej, należy do najoryginalniejszych wczesnych części Schuberta. Trzecią zaczął 24 maja 1815, odłożył po 47 taktach i dokończył jednym ciągiem w dniach 11–19 lipca. Alfred Einstein pisał, że to jakby poprawiona wersja Drugiej – krótsza i skupiona. Wolną częścią miało być ekspresyjne Adagio, ale Schubert wybrał proste, rapsodyczne Allegretto w duchu intermezza; trio Menueta to stylizowany ländler, a finał w metrum 6/8 brzmi jak radosny taniec na pożegnanie.
Z recenzji
„Maazel dba o to, by jego berlińscy muzycy wydobyli jak najwięcej z wrodzonego daru melodii Schuberta.”„Maazel ensures that his Berlin players make the most of Schubert's innate melodic gifts” – Michael Cookson, MusicWeb International (recenzja zbioru wczesnych nagrań Maazela dla DG)