Arien aus französischen Opern I

Metryczka

O płycie

We wrześniu 1958 roku, gdy Callas przyjechała do Londynu na nagranie pierwszego recitalu verdiowskiego, dała 23 września koncert dla BBC pod Johnem Pritchardem. Głos był tego wieczoru słabo kontrolowany. W wywiadzie powiedziała, że za rok przestanie śpiewać, a jeśli nie przestanie, to będzie występować bardzo rzadko: czuje, że trwoni siły i młodość dla sławy, którą już zdobyła. Rok 1958 przyniósł burzliwe „afery”. Krótko przed pierwszą „Medeą” w USA (6 listopada) Rudolf Bing telegraficznie „zwolnił” ją z Metropolitan Opera za złamanie kontraktu. Callas zaśpiewała ten spektakl w Dallas z siłą bliską manifestacji. Rok później nagrała drugą „Łucję” i mistrzowską „Giocondę”, w 1960 drugą, staranniej wycyzelowaną „Normę” – ale na następny recital trzeba było czekać do 1961 roku.

Od 28 marca do 5 kwietnia 1961 roku Callas nagrała w Paryżu te arie francuskie – pendant do włoskiego recitalu z 1954 roku, łączący śpiew liryczny i koloraturowy. Aria Orfeusza to lament w prawdziwie tragicznym tonie: barwy przy wołaniu „Euridice” i legato w „Rien n'égale mon malheur” są wzorcowe, a Callas umie zatrzymać czas agogiką i rubatem. Aria Alcesty płynie z wielkim patosem, z wzorcowym użyciem appoggiatury przy „époux”. Wysokie dźwięki są jednak lekko forsowane.

Obie sceny z „Carmen” są przemyślane w każdym szczególe, ale nie zawsze dość giętkie dynamicznie; frazowanie i świadome portamenta dowodzą jednak pewnego smaku w wyrażaniu zmysłowości. Obie arie Dalili to wielki sukces: bogactwo niskiego rejestru i zmysłowość, którą Dalila trzyma w ręku jak broń, odbijają się w barwie głosu. W scenach koloraturowych z „Romea i Julii” i „Mignon” brakuje swobody, góra brzmi ciasno, a radosny walc Julii nie lśni. Znawcę pocieszy jednak techniczna pewność ozdobników i „grand manière”. W polonezie Tytanii tryl na wysokim A się chwieje, a końcowe B wypada z trudem.

Za to scena Chimène z „Le Cid” Masseneta pokazuje, czym jest patos – nie pustą podniosłością, ale wzniosłym wyrazem cierpienia, zbudowanym z cudownego legato i ekspresyjnej deklamacji. Ten fragment należy do jej wielkich kreacji, bo samym głosem stworzyła tu całą inscenizację. Nawet ckliwość, która tkwi w muzyce Masseneta, ginie pod siłą wyrazu. Podobnie w scenie Louise Charpentiera, choć tu głos nie wszystko wykonuje doskonale – John Ardoin z goryczą, ale uczciwie zauważa, że powyżej pięciolinii brzmi „ciągle niepewnie”. A jednak bogactwo wokalnych i muzycznych subtelności z nawiązką wynagradza, że nie każdy dźwięk jest bez zarzutu.

Z recenzji

„Wykonanie ma niezwykłą charyzmę… taki śpiew zmienia ludziom życie.”„the performance is extraordinarily charismatic … singing like this changes people's lives.” – „Gramophone”, recenzja albumu „Maria Callas sings Operatic Arias” z paryskim recitalem z 1961 r.