Hit Dnia - Klasyka, Jazz oraz...

Eric Bibb - Showcase 2013

Metryczka

Skład: „Showcase 2013” – wybór nagrań Opus 3; m.in. Eric Bibb.

Pierwsze wydanie: Opus 3 (Szwecja) – SACD hybrydowe.

To wydanie: SACD Hybr, OPUS 3, CD23000

W ciągu lat, które upłynęły od wydania pierwszej składanki z serii „Showcase” w 2005 roku, profil muzyczny wytwórni nieco ewoluował: Opus 3 otworzyło się na gatunki takie jak bluegrass, americana oraz muzykę inspirowaną początkami popu i rocka. Dziewięć z trzynastu utworów to kompozycje wokalne – w przeciwieństwie do wcześniejszych nagrań, w których dominowały instrumentale i w których nie pojawiała się muzyka klasyczna. Od Marii Winther, B.B. Driftwood, zespołu East oraz grupy Dan & The Electros, aż po Tomasa Örnberga – którego album „Blue Five” został uznany za najlepszą szwedzką płytę jazzową – „Showcase 2013” stanowi niezwykle różnorodną muzyczną podróż. Na płycie znalazł się również utwór Erica Bibba z albumu „Blues, Ballads & Worksongs”, który spotkał się z ogromnym uznaniem krytyków! Niniejsza kompilacja pokazuje, że mimo pewnych zmian w repertuarze, jedno pozostaje niezmienne: najwyższa możliwa jakość nagrań – znak rozpoznawczy Opus 3 Records od momentu powstania wytwórni. Ta wyróżniająca się doskonałym brzmieniem hybrydowa płyta SACD od Opus 3 Records zawiera książeczkę ze szczegółowymi informacjami na temat zastosowanej techniki nagraniowej oraz sposobu rozmieszczenia mikrofonów. Opus 3 to niezależna szwedzka wytwórnia płytowa, koncentrująca się na rejestracji ponadczasowej muzyki akustycznej, takiej jak jazz, blues, folk czy muzyka klasyczna. Założona pod koniec 1976 roku przez inżyniera dźwięku Jana-Erica Perssona, wytwórnia stawia sobie za cel jak najbardziej naturalne oddanie brzmienia głosów i instrumentów. W tym celu Opus 3 wybiera miejsca nagrań charakteryzujące się korzystną, naturalną akustyką. Stosowane przez wytwórnię techniki rejestracji zostały opracowane specjalnie z myślą o muzyce akustycznej i początkowo opierały się na wykorzystaniu elektroniki lampowej oraz techniki mikrofonowej „Blumleina”. W 2001 roku przeszczono na cyfrową technikę ośmiośladową, a później na 16 kanałów – w zupełnie nowym studiu miksu i masteringu, zaprojektowanym i urządzonym przez czołowego szwedzkiego inżyniera akustyka, Lennarta Nilssona, z okazji 30-lecia istnienia wytwórni. Poza kilkoma cyfrowymi etapami pośrednimi, wszelka obróbka dźwięku nadal odbywa się w sposób analogowy....]]>

Rush - Rush

Metryczka

Skład: Rush – „Rush” (debiut, 1974).

Pierwsze wydanie: Mercury; reedycja Mobile Fidelity Sound Lab – LP 180 g.

To wydanie: LP-180G 33rpm, Mobile Fidelity, MFSL2632

Debiutancki album zespołu Rush jest wyjątkowy – to jedyne wydawnictwo w bogatym dorobku tego tria, w którym nie usłyszymy słynnego perkusisty i autora tekstów, Neila Pearta! Ten fakt stanowi kluczowy element historii Rush; album ten, dzięki bezpośredniemu stylowi gry i nieskomplikowanym kompozycjom, fascynuje słuchaczy nawet ponad pięć dekad po swojej premierze w marcu 1974 roku. W 1973 roku ówcześni członkowie zespołu – Geddy Lee, Alex Lifeson i John Rutsey – weszli do studia Eastern Sound, by pod okiem producenta Dave’a Stocka zarejestrować swój pierwszy materiał. Nagrania te obarczone były jednak poważnymi wadami produkcyjnymi. Zdając sobie sprawę, że pierwsze wrażenie ma kluczowe znaczenie, zespół jeszcze tej samej jesieni ponownie wszedł do studia – tym razem Toronto Sound – współpracując z inżynierem dźwięku Terrym Brownem. Wprowadzone przez niego poprawki były znaczące: dodano kluczowe partie instrumentalne (overduby) oraz zarejestrowano trzy nowe utwory. Dzięki temu całość nabrała właściwego kształtu, w pełni oddając ówczesne motto grupy: „Energized Rock”! Zespół Rush szybko wyrobił sobie opinię znakomitej grupy koncertowej. Przez blisko pięć lat muzycy szlifowali swoje zgranie, występując na szkolnych potańcówkach, w barach, niewielkich halach oraz niemal w każdym miejscu, w którym mógł zagrać zespół rock’n’rollowy. Ambicja popchnęła ich do nagrania płyty długogrającej bez wsparcia żadnej wytwórni płytowej. We współpracy ze swoim managementem, zespół założył własną wytwórnię – Moon Records – i wydał 3500 egzemplarzy albumu „Rush”, przeznaczonych głównie na rynek kanadyjski. Choć płyta zaczęła zyskiwać popularność przede wszystkim w rodzinnym Ontario, to dzięki szczęśliwemu zrządzeniu losu – a konkretnie promocji w radiostacji WMMS z Cleveland – album „Rush” trafił ostatecznie do głównego nurtu. Zainteresowana tekstami utworów, które poruszały tematykę klasy robotniczej, DJ-ka Donna Halper włączyła „Working Man” do swojej playlisty – płytę otrzymała od menedżera wytwórni A&M Records, który zaprzyjaźnił się z zespołem. Wkrótce zaczęła odbierać telefony od słuchaczy, którzy pytali, kim jest grupa Rush i gdzie można zdobyć egzemplarz płyty. Niedługo po tym, jak zespół Rush odniósł sukces w Cleveland, do gry wkroczyła wytwórnia Mercury Records, decydując się na wznowienie albumu i jego międzynarodową dystrybucję. Kolejny nieoczekiwany zwrot losu miał kluczowe znaczenie dla ukształtowania zespołu w formie, w jakiej znamy go dzisiaj: pod koniec lipca 1974 roku – tuż przed premierą wersji albumu „Rush” wydanej przez Mercury (płyta ta uzyskała później status złotej) – z grupy odszedł perkusista John Rutsey. Jego odejście, wynikające z problemów zdrowotnych oraz rozbieżności w kwestiach muzycz...]]>

GERSHWIN - Porgy and Bess

Metryczka

Skład: The Modern Jazz Quartet – George Gershwin: „Porgy and Bess” (1965).

Pierwsze wydanie: Atlantic.

To wydanie: CD, Atlantic, 8122754452

Recenzja AllMusic autorstwa Shawna M. Haneya [-] The Modern Jazz Quartet – zespół legendarny dzięki swoim osiągnięciom w okresie rozkwitu stylu „cool bop” – prezentuje słuchaczom genialną interpretację opery „Porgy and Bess” autorstwa George’a Gershwina. Dzieło to, uznane przez Encyklopedię Britannicę za „najwybitniejszy amerykański dramat muzyczny, jaki kiedykolwiek powstał”, zostaje tu przedstawione przez The Modern Jazz Quartet z niezwykłą inwencją twórczą; muzycy oddają hołd tej kompozytorskiej perle z ogromną szczerością i szacunkiem. Gershwin pracował nad tym utworem łącznie 20 miesięcy – 11 miesięcy zajęło mu komponowanie, a dziewięć orkiestracja – czerpiąc inspirację z dramatu autorstwa Dorothy Heyward. Całość otwiera olśniewająca i uwodzicielska melodia „Summertime” – prawdziwy dowód muzycznego geniuszu. Kwartet wykazuje się tu ogromną śmiałością i stylem, wnosząc do wykonania niezwykłą dynamikę oraz energię. Sekcja rytmiczna – Connie Kay na perkusji i Percy Heath na kontrabasie – doskonale współbrzmi z bogatym brzmieniem fortepianu Johna Lewisa oraz wibrafonu Milta Jacksona. Drugi utwór, „Bess, You Is My Woman”, to utrzymana w szybkim tempie, porywająca kompozycja swingowa, w której dynamiczne linie kontrabasu łączą się z kunsztownie ozdobionymi frazami melodycznymi. „My Man’s Gone Now” to przejmujący utwór, który głęboko porusza duszę słuchacza i całkowicie go pochłania. Zespół gra z pewnością siebie, nie tracąc przy tym awangardowego charakteru muzyki. Na uwagę zasługują również: „I Love Porgy” – sentymentalna, delikatnie poprowadzona ballada – oraz „It Ain’t Necessarily So”, hipnotyzująca kompozycja, w której pojawia się całe spektrum zmiennych metrum. Dzięki wyrafinowanej synkopacji, utwór ten przypomina ekscytującą przejażdżkę na kolejce górskiej. W tym nagraniu The Modern Jazz Quartet prezentuje się w szczytowej formie, emanując niepohamowanym optymizmem. Bogata aranżacja i wirtuozowska biegłość sprawiają, że trudno o inny zespół, który potrafiłby zmierzyć się z twórczością George’a Gershwina z taką spontanicznością i mistrzostwem. Muzyka ta wybrzmiewa w ramach struktury, która jest jednocześnie precyzyjnie zdyscyplinowana i nieprzewidywalna, a zespół przy tym ani na chwilę nie traci wyczucia smaku. Dzięki przemyślanej koncepcji i świeżemu podejściu, The Modern Jazz Quartet ukazuje twórczość Gershwina w zupełnie nowym świetle, nadając jej własny, niepowtarzalny charakter....]]>

Billy Cobham - Spectrum

Metryczka

Skład: Billy Cobham – „Spectrum” (1973); Billy Cobham – perkusja.

Pierwsze wydanie: Atlantic; reedycje Audio Fidelity (SACD) i Analogue Productions (SACD).

To wydanie: SACD Multi-CH, Audio Fidelity, AFZ5234; SACD Hybr, Acoustic Sounds, CAPA072SA

Billy Cobham – bezsprzecznie jeden z największych perkusistów ostatnich dekad, ceniony za grę w Mahavishnu Orchestra i współpracę z Milesem Davisem, także daleko poza sceną jazzową i rockową. Wkrótce po odejściu z Mahavishnu Orchestra wydał debiut „Spectrum”, który należy do najważniejszych albumów jazzowych: łączy jazz z rockiem i psychodelią, funkowe groove’y z gitarowymi melodiami. Płyta trafiła na 1. miejsce list jazzowych i na 26. miejsce amerykańskiej listy albumów, wywierając ogromny wpływ na rodzący się jazz-funk i fusion.

Nagranie: 14–16 maja 1973 r., Electric Lady Studios w Nowym Jorku; miks w Trident Studios w Londynie; produkcja Billy Cobham i Ken Scott. Skład m.in.: Jan Hammer – instrumenty klawiszowe; Tommy Bolin – gitara; Lee Sklar, Ron Carter – gitara basowa / kontrabas; Ray Barretto – kongi. W serii „Atlantic 75” Analogue Productions – mastering Kevin Gray (Cohearent Audio).

...]]>

Stone Temple Pilots - Purple

PREMIERA ]]>

Metryczka

Skład: Stone Temple Pilots – „Purple” (m.in. „Interstate Love Song”, „Vasoline”, „Big Empty”).

Pierwsze wydanie: Atlantic; reedycja Analogue Productions (seria Atlantic 75) – LP 180 g/45 obr. i SACD.

To wydanie: LP-180G 45rpm, Acoustic Sounds, APA029; SACD Hybr, Acoustic Sounds, CAPA029SA

STP's No. 1 Charting Second Album on 180g 45rpm Double LP! Includes "Interstate Love Song," "Vasoline" & "Big Empty"! Mastered Directly from the Original Master Tape by Ryan K. Smith at Sterling Sound! Pressed at QRP! Atlantic 75 Historic Reissue Series from Analogue Productions! „Purple”, drugi album studyjny zespołu Stone Temple Pilots, wydany w 1994 roku, stanowi monumentalne osiągnięcie w karierze grupy oraz kluczowy moment dla sceny grunge’owej i alternatywnej lat 90. Dzięki połączeniu surowej energii, refleksyjnych tekstów i mistrzowskiego warsztatu muzycznego, „Purple” nie tylko wyniosło Stone Temple Pilots na szczyty popularności, ale także wyznaczyło istotny etap ewolucji brzmienia zespołu. Płyta, będąca kontynuacją założeń debiutanckiego albumu „Core”, odniosła ogromny sukces – zadebiutowała na 1. miejscu listy Billboard 200 i błyskawicznie zyskała status wielokrotnej platyny na całym świecie. Promujący ją singiel „Interstate Love Song” stał się hymnem całego pokolenia, a cały album dowiódł wysokich umiejętności artystycznych muzyków. Pod względem tekstowym „Purple” ukazało bardziej dojrzałe i introspektywne oblicze Stone Temple Pilots. Scott Weiland w swoich tekstach poruszał osobiste zmagania i emocje, podejmując tematy uzależnień, miłości oraz poszukiwania własnej tożsamości. Ta głębia nadała albumowi autentyczności, pozwalając słuchaczom nawiązać z zespołem głęboką więź. „Purple” pokazało również, że Stone Temple Pilots to coś więcej niż tylko kolejny zespół grunge’owy – to formacja o ogromnym potencjale, zdolna tworzyć muzykę pełną mocy i silnego ładunku emocjonalnego. Album pozostaje niezwykle ważnym rozdziałem w historii grupy i pozycją obowiązkową dla każdego fana muzyki rockowej. Wydawnictwo Analogue Productions przygotowało wyjątkową reedycję „Purple”: materiał został zremasterowany bezpośrednio z oryginalnych taśm-matek przez Ryana K. Smitha ze studia Sterling Sound i przygotowany do tłoczenia z prędkością 45 obr./min. Płyty zostały wytłoczone na 180-gramowym winylu w tłoczni Quality Record Pressings i umieszczone w rozkładanej okładce typu „gatefold” (wykonanej w klasycznym stylu „tip-on” przez firmę Stoughton Printing). 75. rocznica Atlantic Records „75 for 75” to seria 75 winylowych wydań z bogatego katalogu wytwórni Atlantic Records, przygotowana z okazji jej 75-lecia. W dorobku tej znakomitej wytwórni znajdują się jedni z najwybitniejszych artystów i najważniejsze płyty w historii muzyki.

Rush - Fly by Night

Metryczka

Skład: Rush – „Fly by Night”; Geddy Lee, Alex Lifeson, Neil Peart.

Pierwsze wydanie: Mercury (1975); reedycja Mobile Fidelity Sound Lab – LP 180 g.

To wydanie: LP-180G 33rpm, Mobile Fidelity, MFSL2633

„Fly By Night” stanowi początek ery Rush – uhonorowanej statusem platynowej płyty – w kształcie, w jakim zespół poznała większość późniejszych fanów: jako potężna formacja złożona z Geddy’ego Lee, Alexa Lifesona i Neila Pearta. Album, wydany w 1975 roku – zaledwie cztery miesiące po tym, jak wytwórnia Mercury podpisała kontrakt na międzynarodową dystrybucję debiutanckiego krążka grupy – zapowiada już te emocjonalne kontrasty, złożoność i wielowarstwowość, które wkrótce stały się znakami rozpoznawczymi kanadyjskiego trio. Muzycy Rush ponownie udali się do studia Toronto Sound wraz z producentem Terrym Brownem – tego samego miejsca, w którym wcześniej próbowali ratować swój debiutancki materiał przed licznymi niedociągnięciami produkcyjnymi. Zgranie Browna z zespołem słychać w niezwykłej spójności brzmienia i klimatu „Fly By Night”. Pracując pod ogromną presją czasu, zespół wykorzystał impet, jaki nabrał po sukcesie utworu „Working Man” w rozgłośniach radiowych oraz po dołączeniu Neila Pearta do składu – co nastąpiło zaledwie kilka tygodni przed powrotem grupy na trasę koncertową w sierpniu 1974 roku. Podczas nieprzerwanej serii występów w dużych i małych miastach Ameryki Północnej, trwającej aż do końca listopada, między członkami zespołu wytworzyła się chemia, która znalazła swoje odzwierciedlenie na płycie „Fly By Night”. W osobie Pearta grupa zyskała nie tylko wirtuoza perkusji, ale także gawędziarza, którego literacki talent dorównywał muzycznym ambicjom zespołu. Nowy członek miał swój udział w powstaniu sześciu z ośmiu utworów zawartych na albumie. Kompozycja „Anthem”, zainspirowana powieścią Ayn Rand pod tym samym tytułem, emanuje siłą przebicia i poczuciem sprawstwa. Zespół wykonuje w niej dokładnie te riffy, które muzycy grali wspólnie z Peartem podczas jego przesłuchania; jego dociekliwość i chęć dokładnego zgłębienia materiału utwierdziły Lee i Lifesona w przekonaniu, że znaleźli właściwego człowieka. Ta nowa wielowarstwowość nie uszła uwadze przedstawicieli wytwórni Mercury, którzy wyrazili zaniepokojenie ewolucją tria – odchodzeniem od prostego hard rocka w stronę bardziej złożonych form. Nie mieli jednak pojęcia, co jeszcze miało nadejść… Firma MFSL prezentuje teraz „Fly By Night” w audiofilskiej jakości referencyjnej! To wydanie – podwójny album winylowy (180 gramów, 45 obr./min), zmasterowany z oryginalnych taśm w kalifornijskim studiu MoFi i wytłoczony w zakładach Fidelity Record Pressing – jest numerowane i umieszczone w luksusowej rozkładanej okładce (typu gatefold) wykonanej przez Stoughton Printing. Oferuje ono najwyższą jakość dźwięku, jaką kiedykolwiek uzyskał ten album na płycie winylowej. To kolekcjonerskie wydanie zawiera kultową o...]]>

The Dave Brubeck Quartet - Time Out

Metryczka

Skład: Dave Brubeck – fortepian; Paul Desmond – saksofon altowy; Eugene Wright – kontrabas; Joe Morello – perkusja.

Nagranie: Columbia 30th Street Studio, Nowy Jork, czerwiec–sierpień 1959; producent Teo Macero.

Pierwsze wydanie: Columbia, 14 grudnia 1959.

W dyskografii: Pierwsza z serii płyt kwartetu eksperymentujących z nietypowym metrum (dalej m.in. „Time Further Out”, 1961). Pierwszy album jazzowy, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy; „Take Five” Desmonda w metrum 5/4 stał się przebojem.

To wydanie: LP ONE-STEP, Hermiolia Records, HEMJ2026-03

14 grudnia 1959 roku to doprawdy data historyczna! Tego dnia nakładem wytwórni Columbia Records ukazał się album „Time Out”, nagrany przez kwartet Dave’a Brubecka (fortepian) – w składzie z Paulem Desmondem (saksofon altowy), Eugene’em Wrightem (kontrabas) i Joe Morello (perkusja) – w nowojorskich studiach Columbia 30th Street w okresie od 25 maja do 18 sierpnia 1959 roku. Wytwórnia Columbia Records nie była zachwycona rezultatami sesji nagraniowych. To Irving Townsend – wizjonerski producent i menedżer A&R, który miał już za sobą pracę przy sesjach do „Kind of Blue” – przekonał wytwórnię do wsparcia projektu Brubecka. Nie powstrzymało to jednak ówczesnych krytyków przed uznaniem „Time Out” za zdradę jazzu. Nie zaszkodziło to jednak sukcesowi płyty: w 1961 roku utwór tytułowy, skomponowany przez Paula Desmonda, zdołał dotrzeć na wysokie pozycje list przebojów muzyki popularnej. Kompozycja, utrzymana w metrum 5/4, stała się pierwszym jazzowym nagraniem, którego sprzedaż przekroczyła milion egzemplarzy. Album urósł do rangi kamienia milowego w historii gatunku. W 2011 roku organizacja Recording Industry Association of America przyznała mu status podwójnej platyny za sprzedaż dwóch milionów egzemplarzy. A wszystko to mimo faktu, że Brubeck i jego zespół odważyli się wyjść poza klasyczne metrum 3/4 czy 4/4 i aktywnie eksperymentowali z nowymi rozwiązaniami. Mówiąc kolokwialnie: ten album jest naprawdę świetny, mimo że tak wielu ludziom się podoba! Nagrania do „Time Out” odbyły się w słynnym nowojorskim studiu Columbia 30th Street (tym samym, w którym powstało „Kind of Blue”) – jednym z najbardziej niezwykłych miejsc nagraniowych w historii jazzu. Studio, mieszczące się w zaadaptowanym budynku kościoła ormiańsko-prawosławnego, wyróżniało się niezwykłą kubaturą oraz naturalną akustyką, które w istotny sposób wpłynęły na kształtowanie przestrzennego wymiaru nagrania. W przypadku albumu „Time Out” ta jakość akustyczna przekłada się na wyjątkową klarowność brzmienia: rozmieszczenie instrumentów w przestrzeni oraz równowaga między poszczególnymi głosami stają się – podobnie jak metryka utworów – kluczowymi elementami strukturalnymi odbioru muzyki. Wydanie przygotowane przez wytwórnię Hemiolia podkreśla niezwykłą barwę dźwięku „Time Out”, ukazując brzmienie o zdecydowanym, precyzyjnie...]]>

Warren Zevon - Bad Luck Streak in Dancing School

Metryczka

Skład: Warren Zevon – „Bad Luck Streak in Dancing School”.

Pierwsze wydanie: Asylum (1980); reedycja Mobile Fidelity – LP 180 g i SACD.

To wydanie: LP-180G 33rpm, Mobile Fidelity, MFSL2613; SACD Hybr, Mobile Fidelity, UDSACD2306

Majestatyczne partie smyczkowe oraz odgłosy kolejnych strzałów, które otwierają płytę „Bad Luck Streak In Dancing School”, stanowią ucieleśnienie kontrastów, między którymi Warren Zevon zręcznie porusza się na swoim czwartym albumie – krążku, dzięki któremu jego błyskotliwe, utrzymane w duchu neo-noir kompozycje dotarły do szerszego grona odbiorców. Album z 1980 roku – powstały w czasie, gdy pochodzący z Chicago muzyk zmagał się z uzależnieniami i próbował zostawić za sobą nieudane małżeństwo – ukazuje jego zamiłowanie do klasycznych aranżacji, a także niezwykły dar do snucia wnikliwych obserwacji, serwowania humoru z przymrużeniem oka oraz wyrażania przejmujących emocji. Płyta „Bad Luck Streak In Dancing School”, współprodukowana przez Zevona i jego wieloletniego współpracownika studyjnego Grega Ladanyiego, trafiła do pierwszej dwudziestki list przebojów – w dużej mierze dzięki udziałowi wybitnych muzyków, takich jak Jackson Browne, Linda Ronstadt, Ben Keith, Waddy Wachtel, J.D. Souther oraz członkowie zespołu Eagles: Glenn Frey, Don Henley, Joe Walsh i Don Felder. Dedykowany pisarzowi kryminałów Kenowi Millarowi – który wspierał Zevona podczas jego terapii odwykowej – album „Bad Luck Streak In Dancing School” ukazuje artystę od jego najbardziej osobistej strony. Zevon wzbogaca materiał dwoma wyrazistymi partiami smyczkowymi, które przywodzą na myśl muzykę kameralną i odzwierciedlają jego podziw dla kompozytora Igora Strawińskiego (którego Zevon odwiedził niegdyś w Rosji). W utworze tytułowym Zevon, będący wówczas świeżo po rozwodzie, obiecuje poprawę; obietnicę tę potwierdza utrzymana w przejmującym, samotnym nastroju kompozycja „Bed Of Coals”, napisana wspólnie z T Bone’em Burnettem. Z kolei porywająca ballada „Empty-Handed Heart”, w której główną rolę odgrywa fortepian, ukazuje Zevona z jego najbardziej pojednawczej i czułej strony. W kodzie ostatniego z wymienionych utworów, przepięknie zaśpiewana przez Ronstadt wysoka partia wokalna przenosi melodię w zupełnie inny wymiar, podkreślając głęboko zakorzenioną wielowarstwowość i subtelność, które przenikają całą twórczość Zevona. W utworze „Jungle Work”, stworzonym wspólnie z przyjacielem Jorge Calderonem, Zevon serwuje jedną ze swoich klasycznych opowieści o najemnikach. Kompozycja – gęsta i mroczna – emanuje atmosferą w stylu „desperado” dzięki utrzymanemu w wojskowym duchu, „samczemu” refrenowi oraz mocnym brzmieniom, które dodatkowo wzmacnia wyrazista partia gitary prowadzącej w wykonaniu Joe Walsha. W zaangażowanym społecznie utworze „Gorilla, You’re A Desperado” Zevon proponuje melodię, która porusza się niczym ściśnięta harmonia. W refrenie dołączają Henley i Browne, ...]]>

Konrad Paszkudzki Trio - Puttin' On The Ritz: Irving Berlin Songbook

Metryczka

Skład: Konrad Paszkudzki – fortepian; Dylan Shamat – kontrabas; Dag Markhus – perkusja.

W dyskografii: Program złożony z piosenek Irvinga Berlina (Great American Songbook). Nagranie dla japońskiej wytwórni Venus Records.

To wydanie: LP-180G 33rpm, VENUS (Japan), VHJD372

Muzykę Konrad Paszkudzki Trio – w składzie: Konrad Paszkudzki (fortepian), Dylan Shamat (kontrabas) i Dag Markhus (perkusja) – można określić dwoma słowami: nastrój i swing. Zespół, który powstał w Miami, pierwsze kroki stawiał w Los Angeles, a ostateczny szlif zyskał w Nowym Jorku, prezentuje brzmienie klasyczne i ponadczasowe. Zachwyca ono zarówno zagorzałych miłośników jazzu, jak i wielbicieli tradycji „Tin Pan Alley”. Centralnym punktem tego albumu są standardy z „Great American Songbook”. Trio unika wyświechtanych sztuczek czy tanich efektów, pozostając wiernym oryginalnej warstwie muzycznej i tekstowej utworów, kładąc przy tym nacisk na melodyjną elegancję oraz pełną energii żywotność. W muzyce słychać wpływy takich twórców jak Nelson Riddle, Oscar Peterson, Erroll Garner czy Ahmad Jamal, jednak nie ma tu mowy o prostej czy niezdarnej imitacji. Muzycy improwizują w sposób bezpośredni i prosty, a jednocześnie fascynujący, snując solowe opowieści z nonszalancką gracją, która wręcz zachęca do rytmicznego poruszania się w takt muzyki. Choć w takim podejściu kryje się pewna skromność, sposób prezentacji utworów świadczy o pełnej pewności siebie pasji. Przekaz jest klarowny i nieskazitelny – Konrad Paszkudzki Trio wyznacza nowe ścieżki we współczesnym świecie wyrafinowanego, swingującego jazzu. Album „Puttin' On The Ritz: Irving Berlin Songbook” został nagrany 27 sierpnia oraz 16 września 2025 roku w studiu Trading 8s Recording Studio w Paramus (stan New Jersey, USA), a za jego miks i mastering odpowiada legendarny inżynier dźwięku Tetsuo Hara. Wytwórnia Venus Records została założona w 1992 roku w Japonii przez Tetsuo Harę, który wcześniej pracował jako producent dla RCA Victor. Ta renomowana wytwórnia stosuje specjalny proces masteringu o nazwie „Hyper Magnum Sound”, dzięki któremu uzyskuje się brzmienie pełne mocy i wyrazistości – rozwiązanie to cieszy się ogromnym uznaniem wśród audiofilów na całym świecie. Warto wiedzieć, że płyty winylowe Venus są tłoczone tylko raz. Gdy dany nakład zostaje wyczerpany, tytuł jest usuwany z katalogu i nie jest już wznawiany. Kolekcjonerzy nie powinni zatem zwlekać ze złożeniem zamówienia – wydania z serii „Venus Masterpiece Collection” cieszą się szczególną popularnością!
...]]>

John Pizzarelli - Greatest Chesky Audiophile Jazz Recordings Vol. 1 [One-Step]

Metryczka

Skład: Kompilacja – m.in. John Pizzarelli, Clark Terry, Alexis Cole, Rosa Passos z Ronem Carterem, Leny Andrade z Fredem Herschem, Beat Kaestli, Monty Alexander.

W dyskografii: Wybór nagrań z katalogu Chesky Records, przygotowany na 40-lecie wytwórni.

To wydanie: LP ONE-STEP, Evosound (Japan), EVLP114; SACD ONE LAYER, Evosound (Japan), EVSA3553S

Wytwórnia Chesky Records, znana na całym świecie z wyjątkowej jakości swoich audiofilskich nagrań w wysokiej rozdzielczości, z dumą prezentuje „Greatest Chesky Audiophile Jazz Recordings V.1” – wydawnictwo przygotowane z okazji jubileuszu 40-lecia istnienia firmy. Ta starannie skompilowana antologia, zawierająca utwory zarówno legendarnych mistrzów, jak i współczesnych gwiazd, podkreśla dążenie wytwórni do uchwycenia autentycznej, improwizowanej istoty jazzu w niezwykle szerokim wachlarzu stylów. Na płycie usłyszymy m.in. swingujący duet Clarka Terry’ego i Johna Pizzarellego w utworze „Gee Baby Ain’t I Good To You”, urzekające połączenie rytmów bossa novy z jazzową wyrafinowaną elegancją w wykonaniu Rosy Passos i Rona Cartera („Bahia Com H”), a także interpretację „Manhã de Carnaval” z udziałem Leny Andrade i pianisty Freda Herscha. Album oferuje również znakomite popisy wirtuozerii instrumentalnej oraz kunsztu wokalnego – od porywającego wykonania „After You’ve Gone” przez Alexis Cole, przez kameralną wersję „The Nearness Of You” w interpretacji Beata Kaestliego, aż po pełną energii interpretację „Sweet Georgia Brown” autorstwa Monty’ego Alexandera. Wśród pozostałych perełek znalazły się nagrania Jimmy Cobb Quartet, Wycliffe’a Gordona, Clarka Terry’ego oraz gwiazdorskiego składu w osobach Javona Jacksona, Davida Hazeltine’a, Tony’ego Reedusa i Paula Gilla, którzy wspólnie wykonują „Caravan”. Każdy utwór na tej składance – zarejestrowany „na żywo” w naturalnych wnętrzach o doskonałej akustyce, bez sztucznych poprawek czy dogrywek – stanowi kwintesencję brzmienia Chesky Records: charakteryzuje się niezwykłą autentycznością, bogatym, ciepłym dźwiękiem oraz niezrównaną głębią przestrzenną. W ramach serii „Chesky Original Masters” wytwórnia Chesky Records z dumą prezentuje „Greatest Chesky Audiophile Jazz Recordings V.1” – wydanie na płycie winylowej klasy audiofilskiej. Płyta została wytłoczona na 180-gramowym winylu przy użyciu zaawansowanej technologii „One-Step” i nacięta z prędkością 33 obr./min, co pozwala w genialny sposób ukazać słynne techniki produkcyjne i nagraniowe Chesky Records! Ta składanka stanowi świadectwo dbałości wytwórni o brzmienie pełne detali, przejrzyste i najwyższej jakości, a także doskonale ilustruje unikalne podejście nowojorskiego labelu do produkcji nagrań audiofilskich....]]>

Television - Marquee Moon

Metryczka

Skład: Television – „Marquee Moon”.

Pierwsze wydanie: Elektra (1977); reedycja Mobile Fidelity Sound Lab – SACD hybrydowe.

To wydanie: SACD Hybr, Mobile Fidelity, UDSACD2321

Album „Marquee Moon” zespołu Television na nowo zdefiniował gitarowy rock w sposób tak oryginalny i przełomowy, że nawet pięć dekad po jego pierwszej premierze krytycy i fani wciąż mają trudności z opisaniem jego istoty. Płyta, wydana w 1977 roku nakładem wytwórni Elektra, powstała po tym, jak zespół przez cztery lata zdobywał doświadczenie w tętniącej życiem nowojorskiej scenie artystycznej. Ten debiut został uznany przez magazyn „Rolling Stone” za 107. najlepszy album wszech czasów i pojawia się w niemal każdym istotnym zestawieniu tego typu! Co więcej, epicki utwór tytułowy znalazł się na 173. miejscu listy „najlepszych piosenek wszech czasów” według tego samego magazynu. Producent Andy Johns początkowo sceptycznie podszedł do pomysłu Toma Verlaine’a – współproducenta płyty – by nagrywać w jednym z najmniejszych pomieszczeń studia A&R, korzystając z zabytkowego sprzętu, w tym lampowej konsolety mikserskiej. Johns źle zrozumiał też wizję Verlaine’a, który dążył do uzyskania „suchego” brzmienia – co stało w sprzeczności z pełnym, bogatym dźwiękiem, który ostatecznie stał się znakiem rozpoznawczym albumu. Johns poświęcił cały dzień na eksperymenty z zestawem perkusyjnym, próbując uzyskać efekty podobne do tych, które stosował podczas pracy z Led Zeppelin czy The Rolling Stones – tylko po to, by musieć wszystko demontować, gdy zespół Television wyraził życzenie uzyskania prostego brzmienia, pozbawionego pogłosu. Na „Marquee Moon” słychać właśnie to bezpośrednie, skoncentrowane i surowe brzmienie, wzbogacone jedynie minimalnymi dogrywkami fortepianu oraz wokalu. Z czasem stosunek producenta do „Marquee Moon” zmienił się z chłodnej ciekawości w bezgraniczny podziw. Tę przemianę łatwo zrozumieć – jest ona zbieżna z opiniami niemal wszystkich, którzy zetknęli się z tą osobliwą, piękną i pozornie pełną sprzeczności płytą. Niewiele albumów z tamtej epoki – a także sprzed niej czy po niej – łączy w sobie tak akrobatyczną wirtuozerię techniczną, strukturę typu „powrót do korzeni”, improwizacje w duchu zespołów jamowych, narracyjną mistykę, subtelną finezję oraz niezwykle chwytliwe motywy muzyczne. Gra i teksty Verlaine’a – a także jego zainteresowania i życiowe doświadczenia – znacząco odbiegają od tego, co prezentowali archetypowi „bohaterowie gitary”, nie wspominając już o przedstawicielach pierwszej fali punka. Zanim zwrócił się ku jazzowi i saksofonowi, Verlaine zafascynował się muzyką klasyczną. Jego geniusz, dyscyplina i wyczucie są na „Marquee Moon” wszechobecne; stanowią kluczowy element impresjonistycznych dialogów gitarowych, prowadzonych wraz z genialnym partnerem z zespołu, Richardem Lloydem. Równie istotną rolę odgrywają tu oszczędne, synkopowane rytmy, za które odpowiadają basi...]]>

Bill Evans - Nagra: 75th Year Anniversary Collection Album

Metryczka

Skład: Sampler – „Nagra: 75th Year Anniversary Collection Album”; m.in. Bill Evans, Sonny Rollins, Emilie-Claire Barlow, Quincy Jones, Miles Davis.

Pierwsze wydanie: 2xHD (Kanada) – UHQCD.

To wydanie: Ultimate HiQCD, 2xHD Canada, 2XHDFT-C1304 CD

Od 75 lat marka Nagra jest synonimem znakomitych nagrań dźwiękowych. Urządzenia rejestrujące tej firmy stały się niezawodnymi narzędziami dla osób pracujących daleko poza studiem nagraniowym, a wywodzące się z nich komponenty audio przeniosły to dążenie do precyzji wprost do pomieszczeń odsłuchowych. Album „Nagra: 75th Anniversary Collection”, przygotowany we współpracy z renomowaną audiofilską wytwórnią 2xHD, stanowi hołd dla tego dziedzictwa – nie tylko poprzez technologię, ale także poprzez muzykę. Kompilacja obejmuje szeroki wachlarz gatunków: od kameralnego jazzu i występów na żywo, aż po muzykę filmową oraz kameralną. Album otwiera utwór „These Foolish Things” w wykonaniu Billa Evansa, po którym następują „Blue Room” Sonny’ego Rollinsa oraz „La Belle Dame Sans Regrets” Emilie-Claire Barlow. Trzy nagrania z płyty „Miles & Quincy Live at Montreux” nadają całości wyjątkowy charakter, po czym repertuar kieruje się ku muzyce filmowej i klasycznej. Kluczowym elementem atrakcyjności tego wydania, przygotowanego przez 2xHD/Fidelio Music, jest proces produkcyjny: mastering albumu został przeprowadzony przez 2xHD z wykorzystaniem komponentów marki Nagra. Edycja na płytach UHQCD jest numerowana i limitowana! René Laflamme, jeden z najbardziej rozchwytywanych inżynierów dźwięku w branży, wykorzystuje wysokiej klasy sprzęt Nagra do swoich znakomitych remasteringów. Wytwórnia 2xHD, którą prowadzi wspólnie z André Perrym – założycielem słynnego „Le Studio” w Quebecu – cieszy się doskonałą reputacją i zasłużenie zajmuje wyjątkową pozycję w świecie sprzętu klasy high-end. Wyjątkowe umiejętności Laflamme’a w dziedzinie obróbki dźwięku są cenione przez wielu kluczowych graczy w branży; pełni on m.in. funkcję doradcy i przedstawiciela takich pionierów brzmienia jak Nagra czy Kronos Audio. Skrót UHQCD oznacza „Ultimate High Quality Compact Disc” (płyta kompaktowa o najwyższej jakości). Jest to rozwiązanie opracowane wspólnie przez japońską firmę Memory-Tech, zajmującą się tłoczeniem płyt CD, oraz przedsiębiorstwo Audio Quality CD Company z Hongkongu. W przeciwieństwie do standardowych płyt CD, nośniki UHQCD nie są tłoczone z poliwęglanu; zamiast tego odlewa się je z fotopolimeru, który następnie utwardza się za pomocą światła UV. Aby zabezpieczyć bardziej miękki fotopolimer przed zarysowaniami, całość pokrywa się dodatkową warstwą poliwęglanu o wysokim stopniu czystości. Takie połączenie pozwala znacząco ograniczyć odbicia światła lasera wewnątrz płyty oraz uzyskać niezwykle precyzyjne przejścia między zagłębieniami (pits) a płaskimi obszarami (lands) na powierzchni nośnika. Płyty UHQCD są w pełni kompatybilne ze standardo...]]>

Stan Getz - Live At The Berlin Jazz Festival 1966 [Sapphire Edition]

Metryczka

Skład: Stan Getz – saksofon tenorowy; Gary Burton – wibrafon; Chuck Israels – kontrabas; Roy Haynes – perkusja; w drugiej części koncertu gościnnie Astrud Gilberto – śpiew.

Nagranie: Koncert podczas Berliner Jazztage, listopad 1966.

W dyskografii: Jeden z ostatnich wspólnych występów kwartetu Getza z Garym Burtonem. Nagranie z archiwów radiowych, wydane po raz pierwszy przez The Lost Recordings.

To wydanie: LP-180G 33rpm, The Lost Recordings, TLR-2604038VS

Gdy tamtego listopadowego dnia 1966 roku rozpoczął się koncert w ramach słynnych Berlińskich Dni Jazzu (Berliner Jazztage), na scenę wkroczyło czterech fantastycznych muzyków. Byli ze sobą tak silnie zżyci, że porozumiewali się niemal telepatycznie – a był to jeden z ich ostatnich wspólnych występów. Legendarna współpraca saksofonisty Stana Getza i wibrafonisty Gary’ego Burtona dobiegała końca; czy jednak sami muzycy zdawali sobie sprawę, że to jeden z ich ostatnich koncertów? Towarzyszyła im znakomita sekcja rytmiczna: basista Chuck Israels oraz wybitny perkusista Roy Haynes. Już od pierwszych dźwięków utworu „On Green Dolphin Street” publiczność mogła dostrzec niezwykłe porozumienie panujące wewnątrz kwartetu. Program koncertu został ułożony w mistrzowski sposób: znalazły się w nim zarówno efektowne standardy, zachęcające do brawurowych solówek, jak i urzekające ballady – w których Getz zaprezentował swoje przepiękne brzmienie i liryczny styl gry – a także kompozycje Gary’ego Burtona, ukazujące subtelny świat harmoniczny tego wibrafonisty. W pewnym momencie rozbrzmiała pełna energii wersja „O Grande Amor” – standardu autorstwa Antônio Carlosa Jobima i Viníciusa de Moraesa – co zapowiedziało nadejście klimatu bossa novy w drugiej części koncertu: na scenie miała pojawić się Astrud Gilberto. Wraz z pierwszymi taktami „Samba De Uma Nota Só” poczuć można było brazylijską atmosferę. Głos Gilberto – delikatny, a zarazem pełen figlarnego wdzięku – na tle błyskotliwych dźwięków wibrafonu i w otoczeniu zwiewnej kontrmelodii saksofonu, przywołał na nowo świeżość i niewinność słynnego nagrania z 1964 roku. Niczym artyści występujący ze sobą po raz pierwszy, Gilberto i Getz podjęli subtelną grę uwodzenia, tworząc muzykę zmysłową, lekką i pełną melancholii. Barwny zestaw standardów bossa novy, przeplatany utworami o bardziej jazzowym charakterze – zarówno pod względem formy, jak i ducha – okazał się doprawdy zniewalający. Gdy wybrzmiały ostatnie dźwięki „Jive Hoot”, Stan Getz uśmiechnął się i pożegnał z publicznością prostym: „Do widzenia”. Frédéric D’Oria-Nicolas, poszukiwacz muzycznych skarbów z ramienia „The Lost Recordings”, tak komentuje to odkrycie: „Pod koniec 2021 roku w archiwach rozgłośni Rundfunk Berlin (RBB) natrafiliśmy na ten ponadczasowy skarb – występ kwartetu Stana Getza z czarującą Astrud Gilberto podczas festiwalu Berliner Jazztage w 1966 roku. Od tamtej pory nagrania te pozostawa...]]>

Tsuyoshi Yamamoto Trio - Misty

Metryczka

Skład: Tsuyoshi Yamamoto – fortepian; z triem.

Pierwsze wydanie: Three Blind Mice (Japonia) – reedycja Sony Japan.

To wydanie: CD, SONY (Japan), CMRS0033; SACD Hybr, Three Blind Mice, MHCL10160

Legendarne, ekstraordynaryjne i analogowe nagrania audiofilskie z niegdysiejszej serii 1800TBM - reedycja! TERAZ premniera 10.2024 wersji SACD HYBR...]]>

BRAHMS - Piano Concerto No. 2, Op. 83

Metryczka

Skład: Johannes BRAHMS – II Koncert fortepianowy op. 83; Maurizio Pollini – fortepian; Berliner Philharmoniker; Claudio Abbado – dyrygent.

Pierwsze wydanie: Deutsche Grammophon; reedycja Universal Japan (SHM-CD).

To wydanie: SHM-CD, UNIVERSAL (Japan), UCCG6229

Recenzenci magazynu Gramophone opisują tę interpretację jako jedną z najbardziej zdecydowanych, „monolitycznych” i bezkompromisowych w historii fonografii. Gra Polliniego jest pozbawiona zbędnych gestów, manieryzmów czy powierzchownego blichtru, skupiając się na surowej, wręcz „moralnej” prawdzie dzieła. Finałowe Allegretto grazioso charakteryzuje się świetnym kształtowaniem frazy i wyjątkową energią....]]>

Iggy Pop - Beat 'Em Up

Metryczka

Skład: Iggy Pop – „Beat ’Em Up” (2001).

Pierwsze wydanie: Virgin.

To wydanie: CD, Warner Music, 724381057421

(Onet) Grzegorz Brzozowicz pisał wprost, że Iggy „znowu jest niegrzeczny”. Polskie portale jak Screenagers oceniały jednak ten okres (w tym Beat ’Em Up oraz późniejszy Skull Ring) jako moment spokojniejsze w dyskografii artysty, gdzie proste, gitarowe łojenie potwuerdzało rutynę....]]>

TCHAIKOVSKY - Symphonie No. 4

Metryczka

Skład: Piotr CZAJKOWSKI – IV Symfonia; London Symphony Orchestra; Karl Böhm – dyrygent.

Pierwsze wydanie: Deutsche Grammophon; reedycja Universal Japan (SHM-CD/SACD).

To wydanie: SHM-CD/SACD, UNIVERSAL (Japan), UCGG9208

Nagranie powstało w okresie, gdy Böhm piastował prestiżowy tytuł Prezydenta London Symphony Orchestra. Ówczesne recenzje prasowe z Londynu donosiły o niezwykle emocjonalnej atmosferze towarzyszącej tej sesji – niektórzy muzycy mieli rzekomo ocierać łzy podczas prób i przerw, głęboko poruszeni wizją artystyczną sędziwego dyrygenta.

...]]>

Ben Webster - The Horn

Metryczka

Skład: Ben Webster – saksofon tenorowy; Clyde Hart – fortepian; Charlie Drayton – kontrabas; Denzil Best – perkusja.

Pierwsze wydanie: Reedycja ORG Music.

To wydanie: LP-140G, ORG Music, ORGM2108

Pozycja obowiązkowa dla fanów Webstera – nagrania studyjne z fałszywymi startami, wersjami alternatywnymi i odrzutami, z doskonałą sekcją.

...]]>

STRAVINSKY - Pierre Boulez Conducts Stravinsky

Metryczka

Skład: Igor STRAWIŃSKI – dzieła orkiestrowe; Chicago Symphony Orchestra, Cleveland Orchestra, Berliner Philharmoniker; Pierre Boulez – dyrygent.

Pierwsze wydanie: Deutsche Grammophon – box.

To wydanie: CD, Deutsche Grammophon, 4778730

...]]>

Earth, Wind & Fire - Earth, Wind & Fire

PREMIERA ]]>

Metryczka

Skład: Earth, Wind & Fire – „That’s the Way of the World” (1975).

Pierwsze wydanie: Columbia; reedycja Sony Japan (Blu-spec CD2).

To wydanie: Blu_spec CD2, SONY (Japan), SICP30075

Ścieżka dźwiękowa filmu o tym samym tytule; m.in. „Reasons” i numer 1 „Shining Star”. AllMusic: ani chwili nudy – ukoronowanie dorobku EWF.

...]]>

Jackie McLean - It's Time

Metryczka

Skład: Jackie McLean – saksofon altowy; Charles Tolliver – trąbka; Herbie Hancock – fortepian; Cecil McBee – kontrabas; Roy Haynes – perkusja.

Nagranie: Sierpień 1964, Van Gelder Studio, Englewood Cliffs.

Pierwsze wydanie: Blue Note.

W dyskografii: Pierwsza płyta z udziałem młodego Charlesa Tollivera, autora trzech utworów.

To wydanie: Ultimate HiQCD, UNIVERSAL (Japan), UCCQ9735

McLean w połowie drogi między hard bopem a awangardą: intensywne, dynamiczne tematy, szybkie tempa i Roy Haynes, który nadaje muzyce ostrość. Tytułowy „It's Time” i „Revillot” Tollivera wyróżniają się energią.

...]]>

BEETHOVEN - Piano Concerto No. 3 in C minor

Metryczka

Skład: Ludwig van BEETHOVEN – III Koncert fortepianowy c-moll; Glenn Gould – fortepian; Columbia Symphony Orchestra; Leonard Bernstein – dyrygent.

Pierwsze wydanie: Columbia (MS 6096); reedycja Speakers Corner – LP 180 g.

To wydanie: LP-180G 33rpm, SpeakersCorner, MS6096

Pianista Glenn Gould wykonuje III Koncert fortepianowy Beethovena z towarzyszeniem orkiestry Columbia Symphony Orchestra pod dyrekcją Leonarda Bernsteina. Powstanie III Koncertu fortepianowego Beethovena wiąże się z szeregiem innowacji muzycznych, które nadają szczególny charakter temu znaczącemu dziełu w tonacji c-moll. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich koncertów na instrument klawiszowy, w trzecim koncercie Beethoven nie pozwala, by partia fortepianu zlewała się z orkiestrą; czyni raczej z instrumentu samodzielnego partnera – swoistego oponenta – w ramach symfonicznego kontekstu. Glenn Gould, który zyskał międzynarodowe uznanie dzięki swoim analitycznym interpretacjom utworów Bacha, wydaje się stworzony do tego, by w wyjątkowy sposób oddać indywidualny styl Beethovena. Solista stawia czoła potężnemu wstępowi orkiestry za pomocą ostrych, wyrazistych akordów – co na moment wstrzymuje oddech słuchacza w pełnym napięcia oczekiwaniu. Całkowicie pochłonięty muzyką i niezwykle skoncentrowany, Gould kształtuje część Largo, na którą orkiestra odpowiada kojącymi, ciemnymi brzmieniami wydobywającymi się z głębi zespołu. Finał cechuje bachowska dyscyplina – każda nuta brzmi, jakby była wykuta w kamieniu. Część ta nieustannie przechodzi od lirycznej śpiewności do burzliwej ekstazy, która z elektryzującym ładunkiem emocjonalnym pędzi ku samemu końcowi....]]>

Stacey Kent - Ao Vivo

Metryczka

Skład: Stacey Kent – śpiew; Marcos Valle – śpiew, fortepian; Jim Tomlinson – saksofon.

Nagranie: Klub Miranda, Rio de Janeiro.

Pierwsze wydanie: Sony Music Brasil; reedycja Pure Pleasure.

To wydanie: LP-180G 33rpm, PURE PLEASURE, PPAN20092

Marcos Valle świętuje 50-lecie swojej kariery – jako twórca piosenek, aranżer, instrumentalista i wokalista – przy udziale amerykańskiej wokalistki Stacey Kent, obdarzonej niezwykle łagodnym głosem. Nagrany w klubie Miranda w Rio de Janeiro materiał wzbogacono również o gościnny udział Jima Tomlinsona, który gra na saksofonie. Każdy utwór na tej płycie ukazuje inny aspekt bogatej twórczości Marcosa Vallego; artysta łączy tu rozmaite gatunki i rytmy, zestawiając ze sobą pop, jazz, bossa novę, world music oraz brazylijską muzykę popularną (MPB). Stacey Kent, jedna z najwybitniejszych współczesnych wokalistek jazzowych, interpretuje takie kompozycje jak „Summer Samba (Samba de Verão)”, „If You Went Away (Preciso Aprender a Ser Só)”, „The Face I Love (Seu Encanto)”, „Look Who's Mine (Dia de Vitória)” oraz wiele innych klasyków autorstwa Vallego. Głosom Vallego i Kent towarzyszy fortepian akustyczny Marcosa oraz zespół w składzie: Jessé Sadoc (trąbka, flugelhorn), Marcelo Martins (saksofon, flet), Aldivas Ayres (puzon), Luiz Brasil (gitara), Alberto Continentino (kontrabas) oraz Renato „Massa” Calmon (perkusja). Gorąco polecamy....]]>

Ron Carter - All Blues

Metryczka

Skład: Ron Carter – kontrabas; Joe Henderson – saksofon tenorowy; Roland Hanna – fortepian; Billy Cobham – perkusja.

Pierwsze wydanie: CTI, 1973; reedycja Pure Pleasure.

To wydanie: LP-180G 33rpm, PURE PLEASURE, CTI6037

„Ron Carter był pierwszym wyborem do wielu produkcji Creed Taylor dla wytwórni Impulse, Verve, MGM i A&M/CTI w latach 60., nawet podczas nagrywania i tras koncertowych w ramach Kwintetu Milesa Davisa. To przede wszystkim płynne brzmienie Cartera i swingujący bas wspierający sprawiły, że niemal każdy album CTI od 1970 roku odniósł sukces, choć często zasługiwali na to tylko soliści. Zaskakująco jednak, drugie nagranie Rona Cartera dla CTI, „All Blues”, nie spełniło oczekiwań. Kiedy ukazało się na początku 1974 roku, nie wzbudziło większego zainteresowania. Co ciekawe, jest to prawdopodobnie jeden z najlepszych albumów, jakie basista nagrał dla wytwórni CTI w latach 1973–1976”. W dużej mierze jest to zasługą imponującej obecności saksofonisty tenorowego Joe Hendersona w utworach „A Feeling”, „117 Special”, „Rufus” i „All Blues”. Carter umacnia również swoją muzyczną więź z pianistą Rolandem Hanną, z którym po raz pierwszy zagrał podczas europejskiej trasy koncertowej w 1969 roku. Hanna błyszczy szczególnie jasno w kwiecistym utworze tria „Light Blue” oraz w przesiąkniętym bebopem utworze Cartera „Rufus”. Nic dziwnego, że Ron Carter dominuje w tym przedstawieniu, a jego wyjątkowo wyrazisty bas napędza szereg atrakcyjnych solówek – nie wspominając o wielowarstwowej solówce basowej w „Will You Be Mine”. (Doug Payne/Jazzonline) Pierwotna sesja nagraniowa „All Blues” odbyła się 24 października 1973 roku w Rudy Van Gelder Studio w Englewood Cliffs w stanie New Jersey. Wytwórnia Pure Pleasure Records prezentuje teraz imponujący brzmieniowo remaster tego klasyka jazzu autorstwa Raya Staffa (Air Mastering, Lyndhurst Hall, Londyn) na wysokiej jakości, tłoczonym winylu o gramaturze 180 gramów (33 obr./min) – pozycja obowiązkowa dla fanów utalentowanego basisty!...]]>

Tom Waits - The Island Years - Beautiful Maladies

Metryczka

Skład: Tom Waits – „Beautiful Maladies: The Island Years”.

Pierwsze wydanie: Island; reedycja Universal Japan (SHM-CD).

To wydanie: SHM-CD, UNIVERSAL (Japan), UICY90881

Oto kolejny rozdział tego wyścigu....]]>

Frank Sinatra - Sing and Dance with Frank Sinatra

Metryczka

Skład: Frank Sinatra – śpiew; orkiestra, aranżacje George Siravo.

Pierwsze wydanie: Columbia, 1950.

W dyskografii: Pierwszy album koncepcyjny Sinatry z big bandem.

To wydanie: LP-180G 33rpm, Impex (USA), IMP6036MONO; SACD Hybr, Impex (USA), IMP8319

(Los Angeles) Limitowana edycja kultowego, dziesięciocalowego albumu Franka Sinatry „Sing and Dance with Frank Sinatra”, wydanego pierwotnie przez Columbia Records w październiku 1950 roku. Był to pierwszy w pełni przemyślany album jazzowy artysty, nagrany z towarzyszeniem big-bandu i wydany na nowoczesnej płycie długogrającej (LP). Jubileuszowe wydanie – dostępne zarówno na płycie winylowej, jak i w formacie hybrydowym SACD/CD – zawiera rzadkie, wcześniej niepublikowane materiały z sesji nagraniowych, odrzucone ujęcia oraz alternatywne wersje wokalne. Całość charakteryzuje się znakomitą, audiofilską jakością dźwięku, z której słynie IMPEX Records. Nowa, luksusowa reedycja powstała we współpracy z Legacy Recordings (część Sony Music). Producentem wydania jest Charles L. Granata – ceniony znawca twórczości Sinatry, autor i historyk muzyki – a za renowację i mastering odpowiada Andreas Meyer, inżynier dźwięku sześciokrotnie wyróżniony nagrodą Grammy. Płyta winylowa (33 obr./min) została przygotowana przez Chrisa Bellmana w studiu Bernie Grundman Mastering w Hollywood i wytłoczona na 180-gramowym winylu najwyższej jakości (w zakładach RTI). Za mastering wersji hybrydowej SACD/CD w wysokiej rozdzielczości odpowiadał Gus Skinas z Super Audio Center/Sonoma Systems. Do każdego egzemplarza dołączono bogato ilustrowaną, kolorową książeczkę autorstwa Roberta Sligera. Zawiera ona wyczerpujący esej historyczny, pełną dyskografię wraz z wykazem muzyków, szczegółowe noty techniczne przygotowane przez Granatę, a także liczne rzadkie fotografie, materiały promocyjne oraz niepublikowane wcześniej archiwalia związane z tym albumem. Producentami wykonawczymi wydania są Abey Fonn i Bob Bantz. Ten klasyczny album Sinatry – wzbogacony swingowymi aranżacjami George’a Siravo – stanowił przełomowy moment w historii muzyki popularnej XX wieku. Był to dla artysty czas transformacji: od delikatnego wykonawcy typu „crooner” ku stylowemu, swingującemu wokaliście. Nagrania te stanowią doskonały zapis legendarnego kunsztu muzycznego Sinatry w momencie, gdy nadawał on swojej karierze nowy kierunek – ten sam, który przyniósł mu później bezprecedensowy sukces w latach 50. i 60. W ramach tego jubileuszowego wydania, firma IMPEX wzbogaciła oryginalne osiem utworów (zamieszczonych na stronie A płyty winylowej) o imponujący zestaw nigdy wcześniej niepublikowanych nagrań dodatkowych. Wśród nich znalazły się alternatywne wersje utworów, ścieżki zawierające wyłącznie partię orkiestry, a także fascynujący materiał ukazujący Franka Sinatrę w słynnym studiu Columbia przy 30th Street (ok. 1949 roku), gdzie osobiście nadzorował każdy aspekt ...]]>

Tsuyoshi Yamamoto Trio - Misty

Metryczka

Skład: Tsuyoshi Yamamoto – fortepian; z triem.

Pierwsze wydanie: Three Blind Mice (Japonia) – reedycja Sony Japan.

To wydanie: CD, SONY (Japan), CMRS0033; SACD Hybr, Three Blind Mice, MHCL10160

Legendarne, ekstraordynaryjne i analogowe nagrania audiofilskie z niegdysiejszej serii 1800TBM - reedycja! TERAZ premniera 10.2024 wersji SACD HYBR...]]>

Jan Erik Lundqvist - Leonard Cohen auf Schwedisch #2

Metryczka

Skład: Jan Erik Lundqvist – śpiew.

Pierwsze wydanie: Meyer Records.

To wydanie: CD, Meyer Records, CDMR148

Jan Erik Lundqvist nie tyle śpiewa Cohena, ile oddycha nim każdym porem. Szwedzki okazuje się idealnym językiem dla kanadyjskiego mistrza melancholii; skupienie na muzyce wzmacnia naturę piosenek Cohena w zapierający dech, przejmujący sposób.

...]]>

Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request

Metryczka

Skład: The Rolling Stones – „Their Satanic Majesties Request” (1967).

Pierwsze wydanie: Decca/London; reedycja Universal Japan (SHM-CD).

To wydanie: SHM-CD, UNIVERSAL (Japan), UICY90745

Oto kolejny rozdział tego wyścigu....]]>

SAMPLER HD-Mastering CD - Supreme Stereo Sound No.7 — Golden Lips

The Master Tape]]>

Metryczka

Skład: „Supreme Stereo Sound No. 7 – Golden Lips”; m.in. Barbra Streisand, Jane Monheit, Carol Kidd, Jean Frye Sidwell, Amanda McBroom.

Pierwsze wydanie: ABC Int. Records (HD-Master CD).

To wydanie: HD_MAsterCD, ABC Int. Records, HD-121

Jest takie jedno miejsce, które dla pięknego dźwięku ma znaczenie szczególne. Miejsce, w którym usta spotykają się z… resztą świata. Trębacz czy saksofonista – łączy się z rozedrganą wszech przestrzenią poprzez ustnik. Ale wokalistka? Intymność maksymalna! Kiedyś trafiłem na drugi koniec świata. Prawie 40 lat temu ów koniec dla wędrowca z Polski był zupełnie inny od końca dzisiejszego. Jechałem m.in. po to, by spotkać się z… ustami. Hania L. (Reven Blue), chyba z okolic Łodzi, wygrała właśnie konkurs na… usta. Najpiękniejsze usta na świecie. Konkurs organizowały firmy kosmetyczne, produkujące szminki. Ja miałem je sfilmować. Hollywood, Bell Air, wielkie agencje, Disneyland… Styliści, marketingowcy, kreatorzy, lobbyści. Reven na setkach zdjęć, plakatów, okładkach ilustrowanych pism, na prawo i lewo, w ulotkach, witrynach sklepów kosmetycznych i salonów piękności. Usta Reven… Tylko usta. Same USTA! Wielkie, namiętne, pulsujące wszystkimi odcieniami karminu – usta. Od zawsze pozostając pod wpływem Picassa czy Salvatore Dali uruchamiałem wyobraźnię, a jej wymiar wyznaczały te… usta. I zawsze te projekcje kończyły się wizjami żywcem wyjętymi z horrorów! Dlaczego? Obserwując pracę kolegów filmowców (ich wyposażenie techniczne wobec pierwszej w Polsce kamery Betacam pracującej w secamie, z którą tam trafiłem) – nie mogłem uwierzyć, że ludzie ci są jak roboty. Zero emocji, najmniejszego uśmiechu, cienia podziwu dla piękna. Chirurdzy sukcesu! Ja byłem oszołomiony konstatacją: jak dalece świat może kręcić się wokół… ust. Nękany perwersyjnymi wręcz i obsesyjnymi myślami, zacząłem w końcu poddawać się i ulegać błogiemu spokojowi, z jakim pracowali ci wszyscy, którzy musieli te usta sfotografować tak, by paraliżowały, trafiały w podświadomość, podnosiły ciśnienie i tętno. W konsekwencji - odblokowywały bankowe konta, koperty chowane pod bielizną w szafie czy prasowane między stronami encyklopedii banknoty. Rolleiflexy, kodaki, hasselblady… Wiedzą Państwo, o czym mówię? Setki zdjęć, kosze z błonami fotograficznymi. Flesze, ekrany, światłomierze, krzyżujące się polecenia, komendy, dyspozycje. Fabryka szmalu! Tak, tu wszystko podporządkowane było zasadnie: pieniądz rodzi pieniądz. Na gigantycznych ekranach reklamowych w amerykańskich metropoliach – usta. Usta, jakich żaden mikroskop nie potrafiłby pokazać. Wręcz a rebour! To nie my wpatrujemy się w te usta, zagłębiamy, wnikamy w najdrobniejszy element ich kształtu, układ, rzeźbę. Nie! To one nas atakują, paraliżują, zniewalają. Po powrocie do domu, w łazience, przy świetle taniej żarówki – dramatyczne konfrontacje i stres. Moje usta nie są takie, jak tam...]]>