Hit Dnia - Klasyka, Jazz oraz...

Stevie Ray Vaughan - Texas Flood

Wykonawcy: Stevie Ray Vaughan & Double Trouble: Stevie Ray Vaughan – gitara, śpiew; Tommy Shannon – gitara basowa; Chris Layton – perkusja.

Nagranie: 1982, w ciągu trzech dni.

Pierwsze wydanie: Epic, 1983.

To wydanie: LP-180G 33rpm, PURE PLEASURE, PPAN38734; LP-180G 45rpm, Acoustic Sounds, APB096-45

„Ze względu na różnorodność muzyki, jakość produktu i niezwykłe tempo rozwoju Pure Pleasure Records jest naszą wytwórnią reedycji roku.” – „Hi-Fi+”

Trudno przecenić wpływ, jaki wywarł debiut Steviego Raya Vaughana, „Texas Flood”, po ukazaniu się w 1983 roku. Blues nie był już wtedy modny, tak jak w latach 60. „Texas Flood” to zmienił: płyta weszła do Top 40 i spędziła na listach ponad pół roku, co w przypadku nagrania bluesowego było niemal niespotykane. Vaughan stał się prawdziwą gwiazdą i tym samym zapoczątkował odrodzenie bluesa. Był to wpływ ogromny, ale krytycy twierdzili, że bez względu na to, jak wielki był instrumentalny talent Vaughana, nie wypracował on własnego, rozpoznawalnego głosu – zamiast tego nosił swoje inspiracje na wierzchu, czy to ściśnięte, a zarazem muskularne solówki Alberta Kinga, czy pełen emocji śpiew Larry’ego Davisa. Jest w tym pewna doza prawdy, ale właśnie o to w „Texas Flood” chodziło. Vaughan nie ukrywał swoich inspiracji – celebrował je, wtłaczając świeżą krew w dobrze znany gatunek.

Gdy Vaughan i Double Trouble nagrywali ten album w ciągu trzech dni w 1982 roku, swój repertuar koncertowy grali już niezliczoną ilość razy; wiedzieli, jak wywrócić ten materiał na drugą stronę albo podkręcić go dla maksymalnego efektu. Album ma tempo koncertu w klubie: zaczyna się od dwóch najlepszych własnych piosenek Vaughana, „Love Struck Baby” i „Pride and Joy”, potem przechodzi w parę coverów – powoli rozżarzający się utwór tytułowy i porywającą wersję „Tell Me” Howlin’ Wolfa – by dojść do kulminacji w „Dirty Pool” i „I’m Crying”. Całość Vaughan wieńczy utworem „Lenny”, lirycznym, jazzującym hołdem dla żony.

Staje się jasne, że prawdziwym osiągnięciem Vaughana było odnalezienie czegoś osobistego i emocjonalnego przez połączenie różnych elementów twórczości jego idoli. Czasem zapożyczenia były jawne, czasem subtelne, ale wszystko stopiło się w styl, który przywoływał przeszłość, a jednocześnie chwytał ekscytację i istotę …

...]]>

Tommy Flanagan - Overseas

Wykonawcy: Tommy Flanagan – fortepian; Wilbur Little – kontrabas; Elvin Jones – perkusja.

Nagranie: 15 sierpnia 1957, Sztokholm.

Pierwsze wydanie: Prestige, 1958; reedycja Analogue Productions (SACD).

To wydanie: SACD Hybr, Acoustic Sounds, CPRJ7134SA; LP-180G 33rpm, Acoustic Sounds, 7134

Gdy latem 1957 roku J.J. Johnson koncertował w Szwecji, jego pianista Tommy Flanagan zebrał wiele pochwał. Gra Flanagana w utworach Milesa Davisa, takich jak „Vierd Blues” i „In Your Own Sweet Way”, sprawiła, że bardziej zorientowani Szwedzi znali już jego możliwości.

Wśród nich byli szefowie wytwórni Metronome Records – efektem była pierwsza sesja Flanagana pod własnym nazwiskiem, w Sztokholmie 15 sierpnia 1957 roku. Flanagan stał się później znany jako „Poeta Jazzu” – artysta, którego doskonały liryzm i niezwykle płynny swing od dawna urzekają słuchaczy. Na szczęście złożone, giętkie frazy, rytmiczna sprężystość i świetny gust w doborze utworów były obecne już wtedy, gdy urodzony w Detroit Flanagan, pozostający pod wpływem Buda Powella, przybył pod koniec lat 50. do Nowego Jorku. Nic dziwnego, że wkrótce grał i nagrywał z Milesem Davisem, Sonnym Rollinsem, J.J. Johnsonem i innymi.

Ten wyborny album – pierwszy w dorobku Flanagana – powstał w Szwecji podczas trasy pianisty z kwintetem Johnsona, w którym grali kontrabasista Wilbur Little i perkusista Elvin Jones. W atrakcyjnym programie znalazły się kołyszący „Chelsea Bridge” Billy’ego Strayhorna, żywiołowy „Relaxin’ at Camarillo” Charliego Parkera, przemyślny własny „Eclypso” – trochę calypso, trochę swing – blues oraz dwa utwory poświęcone szwedzkim klimatom.

Pierwotnie wydany w 1957 roku.

...]]>

Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason

Wykonawcy: Pink Floyd: David Gilmour – śpiew, gitara; Nick Mason – perkusja; Richard Wright – instrumenty klawiszowe; gościnnie m.in. Tony Levin – Chapman stick; Bob Ezrin – producent.

Pierwsze wydanie: EMI / Columbia, 1987.

To wydanie: CD, SONY (Japan), SICP6412; LP-180G 33rpm, SONY (Japan), SIJP111 – wersja „Remixed & Updated”.

Po przewlekłej batalii prawnej o prawa do nazwy Pink Floyd David Gilmour, Nick Mason i Richard Wright wydali w 1987 roku „A Momentary Lapse of Reason” – mimo protestów Rogera Watersa. Zachowując współpracowników z dawnych lat zespołu (jak producent Bob Ezrin), ta prowadzona przez Gilmoura odsłona Pink Floyd stworzyła szereg utworów równie intelektualnych i introspekcyjnych jak wszystko, co grupa nagrała wcześniej.

Pierwszy singel, „Learning to Fly”, stał się nieoficjalnym hymnem tego nowego rozdziału w historii Pink Floyd. Napisany przez Andy’ego McKaya i Gilmoura „One Slip” – z obowiązkowym bogactwem brzmieniowych efektów i imponującą solówką Tony’ego Levina na sticku – zapewnił sobie poczesne miejsce w kanonie zespołu.

„The Dogs of War” i „On the Turning Away” to trafne komentarze do konserwatywnej mentalności, która kształtowała wówczas lata 80. Pierwszy to złowieszczy pamflet napisany w czasach, gdy zimna wojna wciąż była rzeczywistością, drugi – przytyk pod adresem egocentryzmu „dekady ja”.

...]]>

Djabe - Life Is A Journey The Budapest Live Tapes

Wykonawcy: Djabe; Steve Hackett – gitara, śpiew.

Pierwsze wydanie: EAN – 2 CD + DVD.

To wydanie: CD+DVD, EANTCD, EANTCD31071; LP-180G 33rpm, Perfic, GR1341

OSZAŁAMIAJĄCY NOWY ZESTAW KONCERTOWY: 2 CD i DVD (NTSC / BEZ KODU REGIONU) Z NAGRANIAMI Z KONCERTÓW W PAŹDZIERNIKU 2017 ROKU

MATERIAŁ Z ALBUMU „LIFE IS A JOURNEY” ORAZ WERSJE KLASYKÓW GENESIS I STEVE’A HACKETTA

ZAWIERA ILUSTROWANĄ KSIĄŻECZKĘ Z WYPOWIEDZIAMI STEVE’A HACKETTA I DJABE

Esoteric Antenna z radością zapowiada wydanie nowego albumu koncertowego Djabe & Steve Hackett na 2 CD i DVD – „Life is a Journey: The Budapest Live Tapes”. Ten wspaniały zapis koncertu powstał głównie w Budapeszcie w październiku 2017 roku, podczas jednego z serii koncertów, które nastąpiły po wydaniu docenionej przez krytykę współpracy Djabe (jednej z najbardziej cenionych węgierskich grup jazzowych) z byłym gitarzystą Genesis i uznanym artystą solowym Steve’em Hackettem – „Life is a Journey: The Sardinia Tapes”, albumu, który był owocem improwizowanych sesji w kościele na Sardynii.

„The Budapest Live Tapes” utrwala na dwóch płytach CD i DVD Djabe i Steve’a Hacketta wykonujących po raz pierwszy na scenie wybór utworów z tamtego albumu, a także klasyczny materiał Genesis, taki jak „Fly On A Windshield”, „Los Endos” i „Firth of Fifth”, oraz utwory Steve’a Hacketta, takie jak „Please Don’t Touch”, „The Steppes” i „Last Train To Istanbul”.

Płyta DVD (NTSC / bez kodu regionu) zawiera ponadto dodatki: „Life is a Journey” (film), „Beams Over the Nulvi Mountains” (teledysk) oraz krótki dokument „The Journey Continued in 2018”.

...]]>

Wishbone Ash - Argus

Wykonawcy: Wishbone Ash: Andy Powell – gitara, śpiew; Ted Turner – gitara, śpiew; Martin Turner – gitara basowa, śpiew; Steve Upton – perkusja.

W dyskografii: trzeci album zespołu (1972).

Pierwsze wydanie: MCA, 1972.

To wydanie: SHM-CD, UNIVERSAL (Japan), UICY79264 – reedycja, 2 SHM-CD w kopercie mini-LP; z utworami dodatkowymi i nagraniami z BBC.

Wydanie limitowane. Wznowienie albumu zespołu Wishbone Ash na płytach SHM-CD (2 płyty). Album ukazał się pierwotnie w 1972 roku. Zawiera utwory dodatkowe. Płyty w kopercie mini-LP.

...]]>

BACH - Classic

Kompozytorzy: BACH, VIVALDI, Erik SATIE, CHOPIN.

Wykonawcy: Jacques Loussier Trio; Jacques Loussier – fortepian (nokturny Chopina solo).

Utwory: BACH – Koncert włoski, Toccata i fuga d-moll, Aria na strunie G, Wariacje Goldbergowskie i in.; VIVALDI – „Cztery pory roku”; Erik SATIE – Gymnopédie nr 1 (cztery wariacje), Gnossiennes nr 1–6, „Pas à pas”; CHOPIN – Nokturny nr 1–21.

To wydanie: 5 CD, Telarc, CR01526 – box.

Pianista Jacques Loussier jest znany na całym świecie z jazzowych interpretacji muzyki J.S. Bacha. Jego seria „Play Bach” rozeszła się w ponad 6 milionach egzemplarzy.

Oprócz utworów Bacha – w tym najsłynniejszej „Arii na strunie G” i Wariacji Goldbergowskich – w tym wydawnictwie w specjalnej cenie Jacques Loussier Trio nadaje jazzowy charakter „Czterem porom roku” Vivaldiego oraz Gymnopédies i Gnossiennes Satiego. W rzadkim nagraniu na fortepian solo Loussier przedstawia własne impresje na temat Nokturnów Chopina.

Telarc to jedyna wytwórnia, dla której Jacques Loussier nagrywał utwory innych kompozytorów niż Bach.

...]]>

Nat King Cole - Love is the thing

Wykonawcy: Nat King Cole – śpiew; orkiestra pod dyr. Gordona Jenkinsa.

Pierwsze wydanie: Capitol, 1957; reedycja Groove Note / Analogue Productions (LP).

To wydanie: LP-180G 33rpm, Groove Note, GRV10251LP;

Wszystkie utwory oprócz 5 i 6 można odtwarzać w wersji mono, stereo lub wielokanałowej. Utwory 5 i 6 są wyłącznie mono i nie znajdują się na warstwie wielokanałowej.

To był projekt realizowany bez żadnych oszczędności. Korzystając z oryginalnych trzyścieżkowych taśm roboczych z archiwów Capitolu, inżynierowie masteringu Kevin Gray i Steve Hoffman wraz ze specjalistą od DSD Gusem Skinasem oferują zupełnie nieporównywalne doznania z płyty SACD. Oprócz miksów stereo ta płyta SACD zawiera transfer trzyścieżkowy do odtwarzania wielokanałowego oraz oryginalny miks mono, pochodzący z osobnych torów mikrofonowych, konsolet i magnetofonów użytych podczas oryginalnych sesji. Aby masterować z trzyścieżkowych taśm-matek, studio AcousTech musiało zostać wyposażone do odtwarzania trzykanałowego. Oznaczało to, że Kevin Gray musiał zdobyć trzeci identyczny tor odsłuchowy (z konsoletą, wzmacniaczem i kolumną), a także trzyścieżkowy zespół głowic odczytu oraz trzyścieżkową głowicę podglądu dla systemu nacinania płyt winylowych. To było ogromne przedsięwzięcie. Wydaliśmy fortunę, by zapewnić te wszystkie dodatki i uczynić z tego wydania naprawdę historyczną reedycję.

Miłość jest tematem dwunastu ballad z niebiańskimi smyczkami w orkiestracjach niepowtarzalnego Gordona Jenkinsa, które z wyczuciem towarzyszą intymnie ekspresyjnemu i niezwykle muzykalnemu głosowi niezrównanego Nata „Kinga” Cole’a. Album z takimi legendarnymi klasykami jak „Stardust” i „When I Fall In Love” po premierze trafił na szczyt listy przebojów; należy do najwspanialszych, najbardziej definiujących styl nagrań muzyki popularnej swojej epoki i do dziś zachwyca słuchaczy.

„Love Is The Thing” nagrano w starannie dopracowanej wersji monofonicznej oraz w bardziej minimalistycznej, trzykanałowej wersji stereofonicznej – każdą z osobnymi mikrofonami, konsoletą, miksem i magnetofonami. Każda daje inną perspektywę brzmieniową. Wersję monofoniczną słyszano na oryginalnych przebojowych płytach, a wersja stereofoniczna daje możliwość oszałamiającego, szerokopasmowego realizmu. Korzystając z oryginalnych pełnościeżkowych taśm mono pierwszej generacji i trzyścieżkowych taśm sesyjnych z archiwów Capitolu oraz z wykonanych na zamówienie głowic, konsolety i toru odsłuchowego, zainstalowanych w AcousTech specjalnie na potrzeby tych wydań, inżynierowie masteringu Kevin Gray i Steve Hoffman wraz ze specjalistą od DSD Gusem Skinasem oferują zupełnie nieporównywalne doznania z płyty SACD.

W tym luksusowym hybrydowym SACD zarówno wersja mono, jak i stereo dostępne są w standardowej rozdzielczości na warstwie CD i w wysokiej rozdzielczości na stereofonicznej warstwie DSD, a wersje stereo także w trzykanałowej wysok...]]>

Grateful Dead - American Beauty

Wykonawcy: Grateful Dead (1970; „Truckin’”).

Pierwsze wydanie: Warner Bros.; reedycja Mobile Fidelity – SACD hybrydowe i LP 180 g.

To wydanie: SACD Hybr, Mobile Fidelity, UDSACD2138; LP-180G 33rpm, Mobile Fidelity, MFSL2429.

Numerowana, limitowana edycja hybrydowego SACD od Mobile Fidelity! Mastering z oryginalnych taśm-matek!

Lista 500 najlepszych albumów wszech czasów magazynu „Rolling Stone” – 261. miejsce!

Najbardziej amerykański folk-rock, jaki kiedykolwiek powstał: niezatarte harmonie wokalne, oszczędna gra i przepiękne faktury otaczają mistrzowsko skrojone piosenki.

Zamknij oczy, a Dead zagrają Ci serenadę we własnym pokoju: SACD „American Beauty” od MoFi to wzór realistycznej przestrzeni, wokali, instrumentów i atmosfery.

Na płycie m.in. „Truckin’”, „Sugar Magnolia”, „Friend of the Devil”, „Ripple”.

„American Beauty” to najdoskonalej zrealizowana, znakomicie zagrana i najbardziej szczerze naturalna płyta folk-rockowa, jaka kiedykolwiek się ukazała. Dziś już nie robi się takich albumów, ale na szczęście niezwykłe hybrydowe SACD Mobile Fidelity pozwala przeżyć to arcydzieło z 1970 roku z niezrównaną intymnością, realizmem, szczegółowością i perspektywą. Równie dobrze Dead mogliby siedzieć na perskim dywanie w Twoim salonie.

Szczytowe osiągnięcie studyjne Grateful Dead, „American Beauty”, w pełni zasługuje na swój tytuł – a także na ambigram „American Reality” na kultowej okładce. Lekkie wokalne harmonie płyną jak świeże powiewy wiatru. Szarpane akustyczne gitary przyjaźnie przeplatają się z tęsknymi uderzeniami perkusji. Ciepło, odprężenie i wzruszenie spowijają wykonania, budząc wrażenie błogości, spokoju i szczerości. Piosenki rozkwitają majestatycznymi melodiami i emocjonalnie bezpośrednimi tekstami. To rzadki album, który zaprasza i sprawia, że się czuje, przywraca wiarę i odnawia wdzięczność za wszystko, co daje życie.

Zmasterowane z oryginalnych taśm-matek, to kolekcjonerskie hybrydowe SACD ma pozornie nieograniczoną dynamikę, obecność na poziomie referencyjnym i rozległą scenę dźwiękową. Bezszwowe, swobodne zespolenie głosów członków grupy zawsze było mocną stroną „American Beauty” – gdy usłyszysz je tutaj, zapragniesz, by każda Twoja płyta brzmiała choć w połowie tak dobrze. Charakterystyczny śpiew każdego z muzyków rozbrzmiewa z lampową wręcz klarownością; zamierzona ekspresja jest jasna jak słońce. Instrumenty również mienią się wspaniałym Technicolorem. Sprężyste napięcie linii basu Phila Lesha, charyzmatyczne barwy wypełnień Jerry’ego Garcii na gitarze pedal steel oraz splecione dialogi fortepianów i perkusji oddane są w naturalnej skali i barwie.

Nagrana zaledwie kilka miesięcy po siostrzanym „Workingman’s Dead”, druga płyta legend z San Francisco z 1970 roku rozwija bliski związek country i folku z poprzedniczki, dodając więcej rockowych i bluegrassowych nurtów. Powściągliwe partie na wzmacniaczach,...]]>

Bobby Hutcherson - Oblique

Wykonawcy: Bobby Hutcherson – wibrafon; Herbie Hancock – fortepian; Albert Stinson – kontrabas; Joe Chambers – perkusja.

Nagranie: Luty 1967, Van Gelder Studio, Englewood Cliffs.

Pierwsze wydanie: Blue Note – dopiero w 1980.

W dyskografii: Jedyna płyta Hutchersona w kwartecie z Hancockiem; długo przeleżała w archiwum.

To wydanie: Ultimate HiQCD, UNIVERSAL (Japan), UCCQ9740

„Wszystkie wykonania są na tyle pełne werwy, że wyrafinowana muzyka brzmi ujmująco i przystępnie – dlatego «Oblique» to jedna z lepszych pozycji w dyskografii Hutchersona dla Blue Note, warta poszukania.” – Steve Huey, AllMusic

Wibrafon i fortepian w eleganckiej, przejrzystej rozmowie. Obok kompozycji Hutchersona i Chambersa jest tu temat z filmu „Blow-Up” Herbiego Hancocka i „My Joy”. Płyta łączy liryzm z nowoczesną harmonią połowy lat 60.

...]]>

Van Halen - Fair Warning

Wykonawcy: Van Halen; David Lee Roth – śpiew; Eddie Van Halen – gitara.

Pierwsze wydanie: Warner Bros., 1981; reedycja Mobile Fidelity Sound Lab – SACD hybrydowe.

To wydanie: SACD Hybr, Mobile Fidelity, UDSACD2246

Tytuły utworów na trafnie zatytułowanym „Fair Warning” („Uczciwe ostrzeżenie”) Van Halen nie kłamią. „Unchained”, „Mean Street”, „Push Comes to Shove”, „One Foot Out the Door” i inne wskazują nastrój, jaki zespół oddaje na tej podwójnie platynowej płycie z 1981 roku – najbardziej zadziornym, najmroczniejszym i najzacieklejszym albumie w jego bogatej karierze. Po raz czwarty w ciągu czterech lat Van Halen rzuca rękawicę wszystkim rywalom i wychodzi z tego zwycięsko.

Przygotowane z oryginalnych taśm analogowych i zapakowane w opakowanie w stylu mini-LP, numerowane hybrydowe SACD Mobile Fidelity gra z oszałamiającą klarownością, dynamiką i bezpośredniością. Przyjmując w studiu bardziej kontrolowane podejście, a mimo to kończąc wszystko w niespełna dwa tygodnie, Van Halen i producent Ted Templeman kształtowali brzmienie za pomocą wzmacniaczy studyjnych. Odchodząc jeszcze dalej od nagrywania „na setkę”, charakterystycznego dla wcześniejszych albumów, zespół z powodzeniem zastosował także dogrywki. Efekt: gęsta, warstwowa architektura, która podkreśla mocny charakter piosenek – i która na tej referencyjnej reedycji ożywa jak nigdy dotąd.

Okładka „Fair Warning” mówi wiele o muzyce. Fronty i tył zdobią wyizolowane kadry z inspirowanego dzieciństwem obrazu Kurelka – m.in. mężczyzna tłukący głową w ceglany mur, facet przygważdżający przeciwnika i okładający go gołymi pięściami po twarzy, podczas gdy inni przyglądają się z wyraźną uciechą, chłopiec przywiązany do taśmy transportowej i wysyłany prosto pod coś w rodzaju piły do mięsa. Pogodniejszy charakter wizualny wcześniejszych płyt Van Halen ustępuje czemuś złowrogiemu i udręczonemu. Także członkowie zespołu nie zostali przedstawieni na efektownych zdjęciach, lecz na poważnym czarno-białym portrecie, na którym cała czwórka ma na sobie czarne skórzane kurtki.

Twarda, agresywna, surowa: „Fair Warning” uderza jak seria ciosów gołymi pięściami w splot słoneczny, a teksty dorównują temu ładunkowi. Choć nie jest to album koncepcyjny, ta zwarta płyta krąży wokół tematów życia na ulicy i walki o przetrwanie przy marnych perspektywach. Wokalista David Lee Roth podobno napisał wiele pierwszych wersji tekstów po podróży na Haiti, gdzie obserwował skrajną biedę.

Postacie i sytuacje zaludniające „Fair Warning” odzwierciedlają życie w nędzy, desperację ostatniej szansy i czające się niebezpieczeństwo. Weźmy szaleńców, biedaków i łowców z „Mean Street”; byłą królową balu maturalnego, która została aktorką pornograficzną, w „Dirty Movies”; groźbę i występek „Sinner’s Swing!”; uliczny spryt „Unchained”; izolację i wyobcowanie „Push Comes to Shove”; pragnienie ucieczki w „One Foot Out the Door”. Beztroską kalifor...]]>

Eric Bibb - Showcase 2013

Wykonawcy: M.in. Eric Bibb (wybór nagrań Opus 3).

Pierwsze wydanie: Opus 3 (Szwecja) – SACD hybrydowe.

To wydanie: SACD Hybr, OPUS 3, CD23000.

W ciągu lat, które upłynęły od wydania pierwszej składanki z serii „Showcase” w 2005 roku, profil muzyczny wytwórni nieco ewoluował: Opus 3 otworzyło się na gatunki takie jak bluegrass, americana oraz muzykę inspirowaną początkami popu i rocka. Dziewięć z trzynastu utworów to kompozycje wokalne – w przeciwieństwie do wcześniejszych nagrań, w których dominowały instrumentale i w których nie pojawiała się muzyka klasyczna. Od Marii Winther, B.B. Driftwood, zespołu East oraz grupy Dan & The Electros, aż po Tomasa Örnberga – którego album „Blue Five” został uznany za najlepszą szwedzką płytę jazzową – „Showcase 2013” stanowi niezwykle różnorodną muzyczną podróż. Na płycie znalazł się również utwór Erica Bibba z albumu „Blues, Ballads & Worksongs”, który spotkał się z ogromnym uznaniem krytyków! Niniejsza kompilacja pokazuje, że mimo pewnych zmian w repertuarze, jedno pozostaje niezmienne: najwyższa możliwa jakość nagrań – znak rozpoznawczy Opus 3 Records od momentu powstania wytwórni. Ta wyróżniająca się doskonałym brzmieniem hybrydowa płyta SACD od Opus 3 Records zawiera książeczkę ze szczegółowymi informacjami na temat zastosowanej techniki nagraniowej oraz sposobu rozmieszczenia mikrofonów. Opus 3 to niezależna szwedzka wytwórnia płytowa, koncentrująca się na rejestracji ponadczasowej muzyki akustycznej, takiej jak jazz, blues, folk czy muzyka klasyczna. Założona pod koniec 1976 roku przez inżyniera dźwięku Jana-Erica Perssona, wytwórnia stawia sobie za cel jak najbardziej naturalne oddanie brzmienia głosów i instrumentów. W tym celu Opus 3 wybiera miejsca nagrań charakteryzujące się korzystną, naturalną akustyką. Stosowane przez wytwórnię techniki rejestracji zostały opracowane specjalnie z myślą o muzyce akustycznej i początkowo opierały się na wykorzystaniu elektroniki lampowej oraz techniki mikrofonowej „Blumleina”. W 2001 roku przeszczono na cyfrową technikę ośmiośladową, a później na 16 kanałów – w zupełnie nowym studiu miksu i masteringu, zaprojektowanym i urządzonym przez czołowego szwedzkiego inżyniera akustyka, Lennarta Nilssona, z okazji 30-lecia istnienia wytwórni. Poza kilkoma cyfrowymi etapami pośrednimi, wszelka obróbka dźwięku nadal odbywa się w sposób analogowy....]]>

Rush - Rush

Wykonawcy: Rush (debiutancki album, 1974).

Pierwsze wydanie: Mercury; reedycja Mobile Fidelity Sound Lab – LP 180 g.

To wydanie: LP-180G 33rpm, Mobile Fidelity, MFSL2632.

Debiutancki album zespołu Rush jest wyjątkowy – to jedyne wydawnictwo w bogatym dorobku tego tria, w którym nie usłyszymy słynnego perkusisty i autora tekstów, Neila Pearta! Ten fakt stanowi kluczowy element historii Rush; album ten, dzięki bezpośredniemu stylowi gry i nieskomplikowanym kompozycjom, fascynuje słuchaczy nawet ponad pięć dekad po swojej premierze w marcu 1974 roku. W 1973 roku ówcześni członkowie zespołu – Geddy Lee, Alex Lifeson i John Rutsey – weszli do studia Eastern Sound, by pod okiem producenta Dave’a Stocka zarejestrować swój pierwszy materiał. Nagrania te obarczone były jednak poważnymi wadami produkcyjnymi. Zdając sobie sprawę, że pierwsze wrażenie ma kluczowe znaczenie, zespół jeszcze tej samej jesieni ponownie wszedł do studia – tym razem Toronto Sound – współpracując z inżynierem dźwięku Terrym Brownem. Wprowadzone przez niego poprawki były znaczące: dodano kluczowe partie instrumentalne (overduby) oraz zarejestrowano trzy nowe utwory. Dzięki temu całość nabrała właściwego kształtu, w pełni oddając ówczesne motto grupy: „Energized Rock”! Zespół Rush szybko wyrobił sobie opinię znakomitej grupy koncertowej. Przez blisko pięć lat muzycy szlifowali swoje zgranie, występując na szkolnych potańcówkach, w barach, niewielkich halach oraz niemal w każdym miejscu, w którym mógł zagrać zespół rock’n’rollowy. Ambicja popchnęła ich do nagrania płyty długogrającej bez wsparcia żadnej wytwórni płytowej. We współpracy ze swoim managementem, zespół założył własną wytwórnię – Moon Records – i wydał 3500 egzemplarzy albumu „Rush”, przeznaczonych głównie na rynek kanadyjski. Choć płyta zaczęła zyskiwać popularność przede wszystkim w rodzinnym Ontario, to dzięki szczęśliwemu zrządzeniu losu – a konkretnie promocji w radiostacji WMMS z Cleveland – album „Rush” trafił ostatecznie do głównego nurtu. Zainteresowana tekstami utworów, które poruszały tematykę klasy robotniczej, DJ-ka Donna Halper włączyła „Working Man” do swojej playlisty – płytę otrzymała od menedżera wytwórni A&M Records, który zaprzyjaźnił się z zespołem. Wkrótce zaczęła odbierać telefony od słuchaczy, którzy pytali, kim jest grupa Rush i gdzie można zdobyć egzemplarz płyty. Niedługo po tym, jak zespół Rush odniósł sukces w Cleveland, do gry wkroczyła wytwórnia Mercury Records, decydując się na wznowienie albumu i jego międzynarodową dystrybucję. Kolejny nieoczekiwany zwrot losu miał kluczowe znaczenie dla ukształtowania zespołu w formie, w jakiej znamy go dzisiaj: pod koniec lipca 1974 roku – tuż przed premierą wersji albumu „Rush” wydanej przez Mercury (płyta ta uzyskała później status złotej) – z grupy odszedł perkusista John Rutsey. Jego odejście, wynikające z problemów zdrowotnych oraz rozbieżności w kwestiach muzycznych z Lee i Lif...]]>

GERSHWIN - Porgy and Bess

Wykonawcy: The Modern Jazz Quartet.

Pierwsze wydanie: Atlantic.

To wydanie: CD, Atlantic, 8122754452.

Recenzja AllMusic autorstwa Shawna M. Haneya [-] The Modern Jazz Quartet – zespół legendarny dzięki swoim osiągnięciom w okresie rozkwitu stylu „cool bop” – prezentuje słuchaczom genialną interpretację opery „Porgy and Bess” autorstwa George’a Gershwina. Dzieło to, uznane przez Encyklopedię Britannicę za „najwybitniejszy amerykański dramat muzyczny, jaki kiedykolwiek powstał”, zostaje tu przedstawione przez The Modern Jazz Quartet z niezwykłą inwencją twórczą; muzycy oddają hołd tej kompozytorskiej perle z ogromną szczerością i szacunkiem. Gershwin pracował nad tym utworem łącznie 20 miesięcy – 11 miesięcy zajęło mu komponowanie, a dziewięć orkiestracja – czerpiąc inspirację z dramatu autorstwa Dorothy Heyward. Całość otwiera olśniewająca i uwodzicielska melodia „Summertime” – prawdziwy dowód muzycznego geniuszu. Kwartet wykazuje się tu ogromną śmiałością i stylem, wnosząc do wykonania niezwykłą dynamikę oraz energię. Sekcja rytmiczna – Connie Kay na perkusji i Percy Heath na kontrabasie – doskonale współbrzmi z bogatym brzmieniem fortepianu Johna Lewisa oraz wibrafonu Milta Jacksona. Drugi utwór, „Bess, You Is My Woman”, to utrzymana w szybkim tempie, porywająca kompozycja swingowa, w której dynamiczne linie kontrabasu łączą się z kunsztownie ozdobionymi frazami melodycznymi. „My Man’s Gone Now” to przejmujący utwór, który głęboko porusza duszę słuchacza i całkowicie go pochłania. Zespół gra z pewnością siebie, nie tracąc przy tym awangardowego charakteru muzyki. Na uwagę zasługują również: „I Love Porgy” – sentymentalna, delikatnie poprowadzona ballada – oraz „It Ain’t Necessarily So”, hipnotyzująca kompozycja, w której pojawia się całe spektrum zmiennych metrum. Dzięki wyrafinowanej synkopacji, utwór ten przypomina ekscytującą przejażdżkę na kolejce górskiej. W tym nagraniu The Modern Jazz Quartet prezentuje się w szczytowej formie, emanując niepohamowanym optymizmem. Bogata aranżacja i wirtuozowska biegłość sprawiają, że trudno o inny zespół, który potrafiłby zmierzyć się z twórczością George’a Gershwina z taką spontanicznością i mistrzostwem. Muzyka ta wybrzmiewa w ramach struktury, która jest jednocześnie precyzyjnie zdyscyplinowana i nieprzewidywalna, a zespół przy tym ani na chwilę nie traci wyczucia smaku. Dzięki przemyślanej koncepcji i świeżemu podejściu, The Modern Jazz Quartet ukazuje twórczość Gershwina w zupełnie nowym świetle, nadając jej własny, niepowtarzalny charakter....]]>

Billy Cobham - Spectrum

Wykonawcy: Billy Cobham – perkusja.

Pierwsze wydanie: Atlantic, 1973; reedycje Audio Fidelity (SACD) i Analogue Productions (SACD).

To wydanie: SACD Multi-CH, Audio Fidelity, AFZ5234; SACD Hybr, Acoustic Sounds, CAPA072SA

Billy Cobham – bezsprzecznie jeden z największych perkusistów ostatnich dekad, ceniony za grę w Mahavishnu Orchestra i współpracę z Milesem Davisem, także daleko poza sceną jazzową i rockową. Wkrótce po odejściu z Mahavishnu Orchestra wydał debiut „Spectrum”, który należy do najważniejszych albumów jazzowych: łączy jazz z rockiem i psychodelią, funkowe groove’y z gitarowymi melodiami. Płyta trafiła na 1. miejsce list jazzowych i na 26. miejsce amerykańskiej listy albumów, wywierając ogromny wpływ na rodzący się jazz-funk i fusion.

Nagranie: 14–16 maja 1973 r., Electric Lady Studios w Nowym Jorku; miks w Trident Studios w Londynie; produkcja Billy Cobham i Ken Scott. Skład m.in.: Jan Hammer – instrumenty klawiszowe; Tommy Bolin – gitara; Lee Sklar, Ron Carter – gitara basowa / kontrabas; Ray Barretto – kongi. W serii „Atlantic 75” Analogue Productions – mastering Kevin Gray (Cohearent Audio).

...]]>

Stone Temple Pilots - Purple

PREMIERA ]]>

Wykonawcy: Stone Temple Pilots (m.in. „Interstate Love Song”, „Vasoline”, „Big Empty”).

Pierwsze wydanie: Atlantic; reedycja Analogue Productions (seria Atlantic 75) – LP 180 g/45 obr. i SACD.

To wydanie: LP-180G 45rpm, Acoustic Sounds, APA029; SACD Hybr, Acoustic Sounds, CAPA029SA.

Drugi album STP, numer 1 na liście Billboardu, na podwójnym LP 180 g, 45 obr./min! Zawiera „Interstate Love Song”, „Vasoline” i „Big Empty”! Mastering bezpośrednio z oryginalnej taśmy-matki – Ryan K. Smith, Sterling Sound! Tłoczenie: QRP (Quality Record Pressings)! Historyczna seria reedycji Atlantic 75 od Analogue Productions! „Purple”, drugi album studyjny zespołu Stone Temple Pilots, wydany w 1994 roku, stanowi monumentalne osiągnięcie w karierze grupy oraz kluczowy moment dla sceny grunge’owej i alternatywnej lat 90. Dzięki połączeniu surowej energii, refleksyjnych tekstów i mistrzowskiego warsztatu muzycznego, „Purple” nie tylko wyniosło Stone Temple Pilots na szczyty popularności, ale także wyznaczyło istotny etap ewolucji brzmienia zespołu. Płyta, będąca kontynuacją założeń debiutanckiego albumu „Core”, odniosła ogromny sukces – zadebiutowała na 1. miejscu listy Billboard 200 i błyskawicznie zyskała status wielokrotnej platyny na całym świecie. Promujący ją singiel „Interstate Love Song” stał się hymnem całego pokolenia, a cały album dowiódł wysokich umiejętności artystycznych muzyków. Pod względem tekstowym „Purple” ukazało bardziej dojrzałe i introspektywne oblicze Stone Temple Pilots. Scott Weiland w swoich tekstach poruszał osobiste zmagania i emocje, podejmując tematy uzależnień, miłości oraz poszukiwania własnej tożsamości. Ta głębia nadała albumowi autentyczności, pozwalając słuchaczom nawiązać z zespołem głęboką więź. „Purple” pokazało również, że Stone Temple Pilots to coś więcej niż tylko kolejny zespół grunge’owy – to formacja o ogromnym potencjale, zdolna tworzyć muzykę pełną mocy i silnego ładunku emocjonalnego. Album pozostaje niezwykle ważnym rozdziałem w historii grupy i pozycją obowiązkową dla każdego fana muzyki rockowej. Wydawnictwo Analogue Productions przygotowało wyjątkową reedycję „Purple”: materiał został zremasterowany bezpośrednio z oryginalnych taśm-matek przez Ryana K. Smitha ze studia Sterling Sound i przygotowany do tłoczenia z prędkością 45 obr./min. Płyty zostały wytłoczone na 180-gramowym winylu w tłoczni Quality Record Pressings i umieszczone w rozkładanej okładce typu „gatefold” (wykonanej w klasycznym stylu „tip-on” przez firmę Stoughton Printing). 75. rocznica Atlantic Records „75 for 75” to seria 75 winylowych wydań z bogatego katalogu wytwórni Atlantic Records, przygotowana z okazji jej 75-lecia. W dorobku tej znakomitej wytwórni znajdują się jedni z najwybitniejszych artystów i najważniejsze płyty w historii muzyki.

Rush - Fly by Night

Wykonawcy: Rush; Geddy Lee, Alex Lifeson, Neil Peart.

Pierwsze wydanie: Mercury (1975); reedycja Mobile Fidelity Sound Lab – LP 180 g.

To wydanie: LP-180G 33rpm, Mobile Fidelity, MFSL2633

„Fly By Night” stanowi początek ery Rush – uhonorowanej statusem platynowej płyty – w kształcie, w jakim zespół poznała większość późniejszych fanów: jako potężna formacja złożona z Geddy’ego Lee, Alexa Lifesona i Neila Pearta. Album, wydany w 1975 roku – zaledwie cztery miesiące po tym, jak wytwórnia Mercury podpisała kontrakt na międzynarodową dystrybucję debiutanckiego krążka grupy – zapowiada już te emocjonalne kontrasty, złożoność i wielowarstwowość, które wkrótce stały się znakami rozpoznawczymi kanadyjskiego tria. Muzycy Rush ponownie udali się do studia Toronto Sound wraz z producentem Terrym Brownem – do tego samego miejsca, w którym wcześniej próbowali ratować swój debiutancki materiał przed licznymi niedociągnięciami produkcyjnymi. Zgranie Browna z zespołem słychać w niezwykłej spójności brzmienia i klimatu „Fly By Night”. Pracując pod ogromną presją czasu, zespół wykorzystał impet, jakiego nabrał po sukcesie utworu „Working Man” w rozgłośniach radiowych oraz po dołączeniu Neila Pearta do składu – co nastąpiło zaledwie kilka tygodni przed powrotem grupy na trasę koncertową w sierpniu 1974 roku. Podczas nieprzerwanej serii występów w dużych i małych miastach Ameryki Północnej, trwającej aż do końca listopada, między członkami zespołu wytworzyła się chemia, która znalazła swoje odzwierciedlenie na płycie „Fly By Night”. W osobie Pearta grupa zyskała nie tylko wirtuoza perkusji, ale także gawędziarza, którego literacki talent dorównywał muzycznym ambicjom zespołu. Nowy członek miał swój udział w powstaniu sześciu z ośmiu utworów zawartych na albumie. Kompozycja „Anthem”, zainspirowana powieścią Ayn Rand pod tym samym tytułem, emanuje siłą przebicia i poczuciem sprawstwa. Zespół wykonuje w niej dokładnie te riffy, które muzycy grali wspólnie z Peartem podczas jego przesłuchania; jego dociekliwość i chęć dokładnego zgłębienia materiału utwierdziły Lee i Lifesona w przekonaniu, że znaleźli właściwego człowieka. Ta nowa wielowarstwowość nie uszła uwadze przedstawicieli wytwórni Mercury, którzy wyrazili zaniepokojenie ewolucją tria – odchodzeniem od prostego hard rocka w stronę bardziej złożonych form. Nie mieli jednak pojęcia, co jeszcze miało nadejść… Firma MFSL prezentuje teraz „Fly By Night” w audiofilskiej jakości referencyjnej! To wydanie – podwójny album winylowy (180 gramów, 45 obr./min), zmasterowany z oryginalnych taśm w kalifornijskim studiu MoFi i wytłoczony w zakładach Fidelity Record Pressing – jest numerowane i umieszczone w luksusowej rozkładanej okładce (typu gatefold) wykonanej przez Stoughton Printing. Oferuje ono najwyższą jakość dźwięku, jaką kiedykolwiek uzyskał ten album na płycie winylowej. To kolekcjonerskie wydanie zawiera kultową okładkę oraz dodatkowe zdjęcie,...]]>

Vladimir Shafranov Trio - Bolivia

Wykonawcy: Vladimir Shafranov Trio (Vladimir Shafranov – fortepian).

Nagranie: 3 marca 2026, King Sekiguchidai Studio, Tokio; realizacja i produkcja Tetsuo Hara.

W dyskografii: Kolejna płyta pianisty dla Venus Records – edycja „Direct Cutting Sound”, nacinana bezpośrednio na matrycę.

To wydanie: LP-180G / 33+45rpm, VENUS (Japan), VHJD380

Pianista jazzowy Vladimir Shafranov, urodzony w 1948 roku w Leningradzie, rozpoczął naukę gry na fortepianie i skrzypcach w Konserwatorium im. Rimskiego-Korsakowa już w wieku czterech lat. W 1973 roku wyemigrował do Izraela, a kilka lat później przeniósł się do Helsinek, gdzie przyjął fińskie obywatelstwo. W 1983 roku zamieszkał w Nowym Jorku, gdzie występował z wieloma wybitnymi muzykami jazzowymi, takimi jak Art Farmer, Stan Getz, Chet Baker, George Coleman, Ron Carter, Dizzy Gillespie czy Al Foster. Od 1998 roku mieszka na Wyspach Alandzkich i regularnie koncertuje w Japonii. Jego nagrania dla wytwórni Venus Records cieszą się statusem kultowych. Album „Bolivia” został zarejestrowany 3 marca 2026 roku w studiu King Sekiguchidai w Tokio, a jego producentem był legendarny inżynier dźwięku Tetsuo Hara. To ściśle limitowane wydanie od Venus Records stanowi specjalną edycję typu „Direct Cutting Sound”. Dwupłytowy album „Bolivia”, wytłoczony na 180-gramowym winylu, został nacięty z prędkością 45 obrotów na minutę – z wyjątkiem strony D (druga płyta), która jest odtwarzana z prędkością 33 obrotów na minutę! Vladimir Shafranov: fortepian Satsuki Kusui: kontrabas Kisho Kamakura: perkusja Wytwórnia Venus Records została założona w 1992 roku w Japonii przez Tetsuo Harę, który wcześniej pracował jako producent dla RCA Victor. Ta renomowana wytwórnia stosuje specjalny proces masteringu o nazwie „Hyper Magnum Sound”, dzięki któremu uzyskuje się brzmienie pełne mocy i wyrazistości – rozwiązanie to jest niezwykle cenione przez audiofilów na całym świecie. Warto wiedzieć, że płyty winylowe Venus tłoczone są tylko raz. Gdy nakład zostaje wyczerpany, dany tytuł jest usuwany z katalogu i nie jest już wznawiany. Kolekcjonerzy nie powinni zatem zwlekać ze złożeniem zamówienia – wydania z serii „Venus Masterpiece Collection” cieszą się szczególną popularnością!...]]>

The Dave Brubeck Quartet - Time Out

Wykonawcy: Dave Brubeck – fortepian; Paul Desmond – saksofon altowy; Eugene Wright – kontrabas; Joe Morello – perkusja.

Nagranie: Columbia 30th Street Studio, Nowy Jork, czerwiec–sierpień 1959; producent Teo Macero.

Pierwsze wydanie: Columbia, 14 grudnia 1959.

W dyskografii: Pierwsza z serii płyt kwartetu eksperymentujących z nietypowym metrum (dalej m.in. „Time Further Out”, 1961). Pierwszy album jazzowy, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy; „Take Five” Desmonda w metrum 5/4 stał się przebojem.

To wydanie: LP ONE-STEP, Hermiolia Records, HEMJ2026-03

14 grudnia 1959 roku to doprawdy data historyczna! Tego dnia nakładem wytwórni Columbia Records ukazał się album „Time Out”, nagrany przez kwartet Dave’a Brubecka (fortepian) – w składzie z Paulem Desmondem (saksofon altowy), Eugene’em Wrightem (kontrabas) i Joe Morello (perkusja) – w nowojorskich studiach Columbia 30th Street w okresie od 25 maja do 18 sierpnia 1959 roku. Wytwórnia Columbia Records nie była zachwycona rezultatami sesji nagraniowych. To Irving Townsend – wizjonerski producent i menedżer A&R, który miał już za sobą pracę przy sesjach do „Kind of Blue” – przekonał wytwórnię do wsparcia projektu Brubecka. Nie powstrzymało to jednak ówczesnych krytyków przed uznaniem „Time Out” za zdradę jazzu. Nie zaszkodziło to jednak sukcesowi płyty: w 1961 roku utwór tytułowy, skomponowany przez Paula Desmonda, zdołał dotrzeć na wysokie pozycje list przebojów muzyki popularnej. Kompozycja, utrzymana w metrum 5/4, stała się pierwszym jazzowym nagraniem, którego sprzedaż przekroczyła milion egzemplarzy. Album urósł do rangi kamienia milowego w historii gatunku. W 2011 roku organizacja Recording Industry Association of America przyznała mu status podwójnej platyny za sprzedaż dwóch milionów egzemplarzy. A wszystko to mimo faktu, że Brubeck i jego zespół odważyli się wyjść poza klasyczne metrum 3/4 czy 4/4 i aktywnie eksperymentowali z nowymi rozwiązaniami. Mówiąc kolokwialnie: ten album jest naprawdę świetny, mimo że tak wielu ludziom się podoba! Nagrania do „Time Out” odbyły się w słynnym nowojorskim studiu Columbia 30th Street (tym samym, w którym powstało „Kind of Blue”) – jednym z najbardziej niezwykłych miejsc nagraniowych w historii jazzu. Studio, mieszczące się w zaadaptowanym budynku kościoła ormiańsko-prawosławnego, wyróżniało się niezwykłą kubaturą oraz naturalną akustyką, które w istotny sposób wpłynęły na kształtowanie przestrzennego wymiaru nagrania. W przypadku albumu „Time Out” ta jakość akustyczna przekłada się na wyjątkową klarowność brzmienia: rozmieszczenie instrumentów w przestrzeni oraz równowaga między poszczególnymi głosami stają się – podobnie jak metryka utworów – kluczowymi elementami strukturalnymi odbioru muzyki. Wydanie przygotowane przez wytwórnię Hemiolia podkreśla niezwykłą barwę dźwięku „Time Out”, ukazując brzmienie o zdecydowanym, precyzyjnie nakreślonym charak...]]>

Warren Zevon - Bad Luck Streak in Dancing School

Wykonawcy: Warren Zevon.

Pierwsze wydanie: Asylum (1980); reedycja Mobile Fidelity – LP 180 g i SACD.

To wydanie: LP-180G 33rpm, Mobile Fidelity, MFSL2613; SACD Hybr, Mobile Fidelity, UDSACD2306

Majestatyczne partie smyczkowe oraz odgłosy kolejnych strzałów, które otwierają płytę „Bad Luck Streak In Dancing School”, stanowią ucieleśnienie kontrastów, między którymi Warren Zevon zręcznie porusza się na swoim czwartym albumie – krążku, dzięki któremu jego błyskotliwe, utrzymane w duchu neo-noir kompozycje dotarły do szerszego grona odbiorców. Album z 1980 roku – powstały w czasie, gdy pochodzący z Chicago muzyk zmagał się z uzależnieniami i próbował zostawić za sobą nieudane małżeństwo – ukazuje jego zamiłowanie do klasycznych aranżacji, a także niezwykły dar do snucia wnikliwych obserwacji, serwowania humoru z przymrużeniem oka oraz wyrażania przejmujących emocji. Płyta „Bad Luck Streak In Dancing School”, współprodukowana przez Zevona i jego wieloletniego współpracownika studyjnego Grega Ladanyiego, trafiła do pierwszej dwudziestki list przebojów – w dużej mierze dzięki udziałowi wybitnych muzyków, takich jak Jackson Browne, Linda Ronstadt, Ben Keith, Waddy Wachtel, J.D. Souther oraz członkowie zespołu Eagles: Glenn Frey, Don Henley, Joe Walsh i Don Felder. Dedykowany pisarzowi kryminałów Kenowi Millarowi – który wspierał Zevona podczas jego terapii odwykowej – album „Bad Luck Streak In Dancing School” ukazuje artystę od jego najbardziej osobistej strony. Zevon wzbogaca materiał dwoma wyrazistymi partiami smyczkowymi, które przywodzą na myśl muzykę kameralną i odzwierciedlają jego podziw dla kompozytora Igora Strawińskiego (którego Zevon jako nastolatek odwiedzał w jego domu w Los Angeles). W utworze tytułowym Zevon, będący wówczas świeżo po rozwodzie, obiecuje poprawę; obietnicę tę potwierdza utrzymana w przejmującym, samotnym nastroju kompozycja „Bed Of Coals”, napisana wspólnie z T Bone’em Burnettem. Z kolei porywająca ballada „Empty-Handed Heart”, w której główną rolę odgrywa fortepian, ukazuje Zevona z jego najbardziej pojednawczej i czułej strony. W kodzie ostatniego z wymienionych utworów, przepięknie zaśpiewana przez Ronstadt wysoka partia wokalna przenosi melodię w zupełnie inny wymiar, podkreślając głęboko zakorzenioną wielowarstwowość i subtelność, które przenikają całą twórczość Zevona. W utworze „Jungle Work”, stworzonym wspólnie z przyjacielem Jorge Calderonem, Zevon serwuje jedną ze swoich klasycznych opowieści o najemnikach. Kompozycja – gęsta i mroczna – emanuje atmosferą w stylu „desperado” dzięki utrzymanemu w wojskowym duchu, „samczemu” refrenowi oraz mocnym brzmieniom, które dodatkowo wzmacnia wyrazista partia gitary prowadzącej w wykonaniu Joe Walsha. W zaangażowanym społecznie utworze „Gorilla, You’re A Desperado” Zevon proponuje melodię, która porusza się niczym ściśnięta harmonia. W refrenie dołączają Henley i Browne, a cała grupa zdaje się tańczyć pr...]]>

Konrad Paszkudzki Trio - Puttin' On The Ritz: Irving Berlin Songbook

Wykonawcy: Konrad Paszkudzki – fortepian; Dylan Shamat – kontrabas; Dag Markhus – perkusja.

W dyskografii: Program złożony z piosenek Irvinga Berlina (Great American Songbook). Nagranie dla japońskiej wytwórni Venus Records.

To wydanie: LP-180G 33rpm, VENUS (Japan), VHJD372

Muzykę Konrad Paszkudzki Trio – w składzie: Konrad Paszkudzki (fortepian), Dylan Shamat (kontrabas) i Dag Markhus (perkusja) – można określić dwoma słowami: nastrój i swing. Zespół, który powstał w Miami, pierwsze kroki stawiał w Los Angeles, a ostateczny szlif zyskał w Nowym Jorku, prezentuje brzmienie klasyczne i ponadczasowe. Zachwyca ono zarówno zagorzałych miłośników jazzu, jak i wielbicieli tradycji „Tin Pan Alley”. Centralnym punktem tego albumu są standardy z „Great American Songbook”. Trio unika wyświechtanych sztuczek czy tanich efektów, pozostając wiernym oryginalnej warstwie muzycznej i tekstowej utworów, kładąc przy tym nacisk na melodyjną elegancję oraz pełną energii żywotność. W muzyce słychać wpływy takich twórców jak Nelson Riddle, Oscar Peterson, Erroll Garner czy Ahmad Jamal, jednak nie ma tu mowy o prostej czy niezdarnej imitacji. Muzycy improwizują w sposób bezpośredni i prosty, a jednocześnie fascynujący, snując solowe opowieści z nonszalancką gracją, która wręcz zachęca do rytmicznego poruszania się w takt muzyki. Choć w takim podejściu kryje się pewna skromność, sposób prezentacji utworów świadczy o pełnej pewności siebie pasji. Przekaz jest klarowny i nieskazitelny – Konrad Paszkudzki Trio wyznacza nowe ścieżki we współczesnym świecie wyrafinowanego, swingującego jazzu. Album „Puttin' On The Ritz: Irving Berlin Songbook” został nagrany 27 sierpnia oraz 16 września 2025 roku w studiu Trading 8s Recording Studio w Paramus (stan New Jersey, USA), a za jego miks i mastering odpowiada legendarny inżynier dźwięku Tetsuo Hara. Wytwórnia Venus Records została założona w 1992 roku w Japonii przez Tetsuo Harę, który wcześniej pracował jako producent dla RCA Victor. Ta renomowana wytwórnia stosuje specjalny proces masteringu o nazwie „Hyper Magnum Sound”, dzięki któremu uzyskuje się brzmienie pełne mocy i wyrazistości – rozwiązanie to cieszy się ogromnym uznaniem wśród audiofilów na całym świecie. Warto wiedzieć, że płyty winylowe Venus są tłoczone tylko raz. Gdy dany nakład zostaje wyczerpany, tytuł jest usuwany z katalogu i nie jest już wznawiany. Kolekcjonerzy nie powinni zatem zwlekać ze złożeniem zamówienia – wydania z serii „Venus Masterpiece Collection” cieszą się szczególną popularnością!
...]]>

John Pizzarelli - Greatest Chesky Audiophile Jazz Recordings Vol. 1 [One-Step]

Wykonawcy: Kompilacja – m.in. John Pizzarelli, Clark Terry, Alexis Cole, Rosa Passos z Ronem Carterem, Leny Andrade z Fredem Herschem, Beat Kaestli, Monty Alexander.

W dyskografii: Wybór nagrań z katalogu Chesky Records, przygotowany na 40-lecie wytwórni.

To wydanie: LP ONE-STEP, Evosound (Japan), EVLP114; SACD ONE LAYER, Evosound (Japan), EVSA3553S

Wytwórnia Chesky Records, znana na całym świecie z wyjątkowej jakości swoich audiofilskich nagrań w wysokiej rozdzielczości, z dumą prezentuje „Greatest Chesky Audiophile Jazz Recordings V.1” – wydawnictwo przygotowane z okazji jubileuszu 40-lecia istnienia firmy. Ta starannie skompilowana antologia, zawierająca utwory zarówno legendarnych mistrzów, jak i współczesnych gwiazd, podkreśla dążenie wytwórni do uchwycenia autentycznej, improwizowanej istoty jazzu w niezwykle szerokim wachlarzu stylów. Na płycie usłyszymy m.in. swingujący duet Clarka Terry’ego i Johna Pizzarellego w utworze „Gee Baby Ain’t I Good To You”, urzekające połączenie rytmów bossa novy z jazzową wyrafinowaną elegancją w wykonaniu Rosy Passos i Rona Cartera („Bahia Com H”), a także interpretację „Manhã de Carnaval” z udziałem Leny Andrade i pianisty Freda Herscha. Album oferuje również znakomite popisy wirtuozerii instrumentalnej oraz kunsztu wokalnego – od porywającego wykonania „After You’ve Gone” przez Alexis Cole, przez kameralną wersję „The Nearness Of You” w interpretacji Beata Kaestliego, aż po pełną energii interpretację „Sweet Georgia Brown” autorstwa Monty’ego Alexandera. Wśród pozostałych perełek znalazły się nagrania Jimmy Cobb Quartet, Wycliffe’a Gordona, Clarka Terry’ego oraz gwiazdorskiego składu w osobach Javona Jacksona, Davida Hazeltine’a, Tony’ego Reedusa i Paula Gilla, którzy wspólnie wykonują „Caravan”. Każdy utwór na tej składance – zarejestrowany „na żywo” w naturalnych wnętrzach o doskonałej akustyce, bez sztucznych poprawek czy dogrywek – stanowi kwintesencję brzmienia Chesky Records: charakteryzuje się niezwykłą autentycznością, bogatym, ciepłym dźwiękiem oraz niezrównaną głębią przestrzenną. W ramach serii „Chesky Original Masters” wytwórnia Chesky Records z dumą prezentuje „Greatest Chesky Audiophile Jazz Recordings V.1” – wydanie na płycie winylowej klasy audiofilskiej. Płyta została wytłoczona na 180-gramowym winylu przy użyciu zaawansowanej technologii „One-Step” i nacięta z prędkością 33 obr./min, co pozwala w genialny sposób ukazać słynne techniki produkcyjne i nagraniowe Chesky Records! Ta składanka stanowi świadectwo dbałości wytwórni o brzmienie pełne detali, przejrzyste i najwyższej jakości, a także doskonale ilustruje unikalne podejście nowojorskiego labelu do produkcji nagrań audiofilskich....]]>

Television - Marquee Moon

Wykonawcy: Television.

Pierwsze wydanie: Elektra (1977); reedycja Mobile Fidelity Sound Lab – SACD hybrydowe.

To wydanie: SACD Hybr, Mobile Fidelity, UDSACD2321

Album „Marquee Moon” zespołu Television na nowo zdefiniował gitarowy rock w sposób tak oryginalny i przełomowy, że nawet pięć dekad po jego pierwszej premierze krytycy i fani wciąż mają trudności z opisaniem jego istoty. Płyta, wydana w 1977 roku nakładem wytwórni Elektra, powstała po tym, jak zespół przez cztery lata zdobywał doświadczenie w tętniącej życiem nowojorskiej scenie artystycznej. Ten debiut został uznany przez magazyn „Rolling Stone” za 107. najlepszy album wszech czasów i pojawia się w niemal każdym istotnym zestawieniu tego typu! Co więcej, epicki utwór tytułowy znalazł się na 173. miejscu listy „najlepszych piosenek wszech czasów” według tego samego magazynu. Producent Andy Johns początkowo sceptycznie podszedł do pomysłu Toma Verlaine’a – współproducenta płyty – by nagrywać w jednym z najmniejszych pomieszczeń studia A&R, korzystając z zabytkowego sprzętu, w tym lampowej konsolety mikserskiej. Johns źle zrozumiał też wizję Verlaine’a, który dążył do uzyskania „suchego” brzmienia – co stało w sprzeczności z pełnym, bogatym dźwiękiem, który ostatecznie stał się znakiem rozpoznawczym albumu. Johns poświęcił cały dzień na eksperymenty z zestawem perkusyjnym, próbując uzyskać efekty podobne do tych, które stosował podczas pracy z Led Zeppelin czy The Rolling Stones – tylko po to, by musieć wszystko demontować, gdy zespół Television wyraził życzenie uzyskania prostego brzmienia, pozbawionego pogłosu. Na „Marquee Moon” słychać właśnie to bezpośrednie, skoncentrowane i surowe brzmienie, wzbogacone jedynie minimalnymi dogrywkami fortepianu oraz wokalu. Z czasem stosunek producenta do „Marquee Moon” zmienił się z chłodnej ciekawości w bezgraniczny podziw. Tę przemianę łatwo zrozumieć – jest ona zbieżna z opiniami niemal wszystkich, którzy zetknęli się z tą osobliwą, piękną i pozornie pełną sprzeczności płytą. Niewiele albumów z tamtej epoki – a także sprzed niej czy po niej – łączy w sobie tak akrobatyczną wirtuozerię techniczną, strukturę typu „powrót do korzeni”, improwizacje w duchu zespołów jamowych, narracyjną mistykę, subtelną finezję oraz niezwykle chwytliwe motywy muzyczne. Gra i teksty Verlaine’a – a także jego zainteresowania i życiowe doświadczenia – znacząco odbiegają od tego, co prezentowali archetypowi „bohaterowie gitary”, nie wspominając już o przedstawicielach pierwszej fali punka. Zanim zwrócił się ku jazzowi i saksofonowi, Verlaine zafascynował się muzyką klasyczną. Jego geniusz, dyscyplina i wyczucie są na „Marquee Moon” wszechobecne; stanowią kluczowy element impresjonistycznych dialogów gitarowych, prowadzonych wraz z genialnym partnerem z zespołu, Richardem Lloydem. Równie istotną rolę odgrywają tu oszczędne, synkopowane rytmy, za które odpowiadają basista Fred Smith oraz perkusista Billy...]]>

Bill Evans - Nagra: 75th Year Anniversary Collection Album

Wykonawcy: Różni wykonawcy; m.in. Bill Evans, Sonny Rollins, Emilie-Claire Barlow, Quincy Jones, Miles Davis.

Pierwsze wydanie: 2xHD (Kanada) – UHQCD.

To wydanie: Ultimate HiQCD, 2xHD Canada, 2XHDFT-C1304 CD.

Od 75 lat marka Nagra jest synonimem znakomitych nagrań dźwiękowych. Urządzenia rejestrujące tej firmy stały się niezawodnymi narzędziami dla osób pracujących daleko poza studiem nagraniowym, a wywodzące się z nich komponenty audio przeniosły to dążenie do precyzji wprost do pomieszczeń odsłuchowych. Album „Nagra: 75th Anniversary Collection”, przygotowany we współpracy z renomowaną audiofilską wytwórnią 2xHD, stanowi hołd dla tego dziedzictwa – nie tylko poprzez technologię, ale także poprzez muzykę. Kompilacja obejmuje szeroki wachlarz gatunków: od kameralnego jazzu i występów na żywo, aż po muzykę filmową oraz kameralną. Album otwiera utwór „These Foolish Things” w wykonaniu Billa Evansa, po którym następują „Blue Room” Sonny’ego Rollinsa oraz „La Belle Dame Sans Regrets” Emilie-Claire Barlow. Trzy nagrania z płyty „Miles & Quincy Live at Montreux” nadają całości wyjątkowy charakter, po czym repertuar kieruje się ku muzyce filmowej i klasycznej. Kluczowym elementem atrakcyjności tego wydania, przygotowanego przez 2xHD/Fidelio Music, jest proces produkcyjny: mastering albumu został przeprowadzony przez 2xHD z wykorzystaniem komponentów marki Nagra. Edycja na płytach UHQCD jest numerowana i limitowana! René Laflamme, jeden z najbardziej rozchwytywanych inżynierów dźwięku w branży, wykorzystuje wysokiej klasy sprzęt Nagra do swoich znakomitych remasteringów. Wytwórnia 2xHD, którą prowadzi wspólnie z André Perrym – założycielem słynnego „Le Studio” w Quebecu – cieszy się doskonałą reputacją i zasłużenie zajmuje wyjątkową pozycję w świecie sprzętu klasy high-end. Wyjątkowe umiejętności Laflamme’a w dziedzinie obróbki dźwięku są cenione przez wielu kluczowych graczy w branży; pełni on m.in. funkcję doradcy i przedstawiciela takich pionierów brzmienia jak Nagra czy Kronos Audio. Skrót UHQCD oznacza „Ultimate High Quality Compact Disc” (płyta kompaktowa o najwyższej jakości). Jest to rozwiązanie opracowane wspólnie przez japońską firmę Memory-Tech, zajmującą się tłoczeniem płyt CD, oraz przedsiębiorstwo Audio Quality CD Company z Hongkongu. W przeciwieństwie do standardowych płyt CD, nośniki UHQCD nie są tłoczone z poliwęglanu; zamiast tego odlewa się je z fotopolimeru, który następnie utwardza się za pomocą światła UV. Aby zabezpieczyć bardziej miękki fotopolimer przed zarysowaniami, całość pokrywa się dodatkową warstwą poliwęglanu o wysokim stopniu czystości. Takie połączenie pozwala znacząco ograniczyć odbicia światła lasera wewnątrz płyty oraz uzyskać niezwykle precyzyjne przejścia między zagłębieniami (pits) a płaskimi obszarami (lands) na powierzchni nośnika. Płyty UHQCD są w pełni kompatybilne ze standardowymi odtwarzaczami CD. Pod względem brzmieniowym zapewniają ...]]>

Stan Getz - Live At The Berlin Jazz Festival 1966 [Sapphire Edition]

Wykonawcy: Stan Getz – saksofon tenorowy; Gary Burton – wibrafon; Chuck Israels – kontrabas; Roy Haynes – perkusja; w drugiej części koncertu gościnnie Astrud Gilberto – śpiew.

Nagranie: Koncert podczas Berliner Jazztage, listopad 1966.

W dyskografii: Jeden z ostatnich wspólnych występów kwartetu Getza z Garym Burtonem. Nagranie z archiwów radiowych, wydane po raz pierwszy przez The Lost Recordings.

To wydanie: LP-180G 33rpm, The Lost Recordings, TLR-2604038VS

Gdy tamtego listopadowego dnia 1966 roku rozpoczął się koncert w ramach słynnych Berlińskich Dni Jazzu (Berliner Jazztage), na scenę wkroczyło czterech fantastycznych muzyków. Byli ze sobą tak silnie zżyci, że porozumiewali się niemal telepatycznie – a był to jeden z ich ostatnich wspólnych występów. Legendarna współpraca saksofonisty Stana Getza i wibrafonisty Gary’ego Burtona dobiegała końca; czy jednak sami muzycy zdawali sobie sprawę, że to jeden z ich ostatnich koncertów? Towarzyszyła im znakomita sekcja rytmiczna: basista Chuck Israels oraz wybitny perkusista Roy Haynes. Już od pierwszych dźwięków utworu „On Green Dolphin Street” publiczność mogła dostrzec niezwykłe porozumienie panujące wewnątrz kwartetu. Program koncertu został ułożony w mistrzowski sposób: znalazły się w nim zarówno efektowne standardy, zachęcające do brawurowych solówek, jak i urzekające ballady – w których Getz zaprezentował swoje przepiękne brzmienie i liryczny styl gry – a także kompozycje Gary’ego Burtona, ukazujące subtelny świat harmoniczny tego wibrafonisty. W pewnym momencie rozbrzmiała pełna energii wersja „O Grande Amor” – standardu autorstwa Antônio Carlosa Jobima i Viníciusa de Moraesa – co zapowiedziało nadejście klimatu bossa novy w drugiej części koncertu: na scenie miała pojawić się Astrud Gilberto. Wraz z pierwszymi taktami „Samba De Uma Nota Só” poczuć można było brazylijską atmosferę. Głos Gilberto – delikatny, a zarazem pełen figlarnego wdzięku – na tle błyskotliwych dźwięków wibrafonu i w otoczeniu zwiewnej kontrmelodii saksofonu, przywołał na nowo świeżość i niewinność słynnego nagrania z 1964 roku. Niczym artyści występujący ze sobą po raz pierwszy, Gilberto i Getz podjęli subtelną grę uwodzenia, tworząc muzykę zmysłową, lekką i pełną melancholii. Barwny zestaw standardów bossa novy, przeplatany utworami o bardziej jazzowym charakterze – zarówno pod względem formy, jak i ducha – okazał się doprawdy zniewalający. Gdy wybrzmiały ostatnie dźwięki „Jive Hoot”, Stan Getz uśmiechnął się i pożegnał z publicznością prostym: „Do widzenia”. Frédéric D’Oria-Nicolas, poszukiwacz muzycznych skarbów z ramienia „The Lost Recordings”, tak komentuje to odkrycie: „Pod koniec 2021 roku w archiwach rozgłośni Rundfunk Berlin (RBB) natrafiliśmy na ten ponadczasowy skarb – występ kwartetu Stana Getza z czarującą Astrud Gilberto podczas festiwalu Berliner Jazztage w 1966 roku. Od tamtej pory nagrania te pozostawały nieodkryte”. Wy...]]>

BRAHMS - Piano Concerto No. 2, Op. 83

Kompozytor: BRAHMS.

Wykonawcy: Maurizio Pollini – fortepian; Berliner Philharmoniker; Claudio Abbado – dyrygent.

Utwory: II Koncert fortepianowy op. 83.

Pierwsze wydanie: Deutsche Grammophon.

To wydanie: SHM-CD, UNIVERSAL (Japan), UCCG6229 – reedycja.

Recenzenci magazynu Gramophone opisują tę interpretację jako jedną z najbardziej zdecydowanych, „monolitycznych” i bezkompromisowych w historii fonografii. Gra Polliniego jest pozbawiona zbędnych gestów, manieryzmów czy powierzchownego blichtru, skupiając się na surowej, wręcz „moralnej” prawdzie dzieła. Finałowe Allegretto grazioso charakteryzuje się świetnym kształtowaniem frazy i wyjątkową energią....]]>

Iggy Pop - Beat 'Em Up

Wykonawcy: Iggy Pop.

Pierwsze wydanie: Virgin, 2001.

To wydanie: CD, Warner Music, 724381057421

...]]>

Zoot Sims - Blues For 2 (Pablo Series)

PREMIERA ]]>

Wykonawcy: Zoot Sims – saksofon tenorowy; Joe Pass – gitara.

Nagranie: 1982; producent Norman Granz.

Pierwsze wydanie: Pablo.

W dyskografii: Jedyna płyta w duecie tych dwóch mistrzów swingu późnego okresu.

To wydanie: LP-180G 33rpm, Acoustic Sounds, AAPJ188

Joe Pass napisał w notach do tej płyty, że już jako młody muzyk wiedział, jakiego saksofonisty tenorowego szuka: z pełnym brzmieniem, mądrością harmoniczną, szacunkiem dla melodii i chęcią swingowania. Opisywał w ten sposób własne zalety – i gdy w 1982 r. nagrał duet z Zootem Simsem, już po kilku taktach było jasne, że to idealne artystyczne dopasowanie. Pass swinguje od pierwszej nuty, a Sims, w późnych latach mistrz lirycznej ballady (posłuchajcie „Remember”), w szybszych utworach gra ze swobodnym, ale wyraźnym napięciem. Pass akompaniuje mu pięknie i improwizuje z właściwą sobie pomysłowością.

Reedycja Analogue Productions: mastering Matthew Lutthans (The Mastering Lab) z oryginalnej taśmy analogowej, tłoczenie Quality Record Pressings, okładka tip-on Stoughton Printing.

...]]>

VERDI - Aida

Kompozytor: VERDI.

Wykonawcy: Renata Tebaldi – sopran; Giulietta Simionato – mezzosopran; Carlo Bergonzi – tenor; Cornell MacNeil – baryton; Wiener Philharmoniker; Herbert von Karajan – dyrygent.

Utwory: „Aida”.

Nagranie: Sofiensäle, Wiedeń, 2–15 IX 1959.

Pierwsze wydanie: Decca – LP.

To wydanie: LP-180G 33rpm, DECCA, SXL2167; SACD Hybr, Esoteric (Japan), ESSD90327 – reedycja.

Co powoduje, że ta opera Verdiego nazywana „egipską”, stworzona – jak do niedawna mylnie sądzono dla uczczenia otwarcia Kanału Sueskiego – jest uważana za jedną z najsłynniejszych i ponadczasowych? Decyduje o tym wielka dramaturgia partytury oraz znakomicie ukazany konflikt postaw i namiętności głównych bohaterów. W prezentowanym nagraniu, to kim są Aida i Radames i co przeżywają, zawdzięczamy bardzo przekonującej grze wielkich solistów: Renaty Tebaldi i Carla Bergonzi oraz znakomitemu zespołowi Państwowej Opery Wiedeńskiej pod dyrekcją Herberta von Karajana.

Aida w kreacji Renaty Tebaldi utożsamia piękno, bezgraniczną miłość oraz nieprzejednaną rywalizację o miłość Radamesa. Carlo Bergonzi w roli Radamesa to prawdziwie liryczna postać z odrobiną heroizmu, ale i rozwagi, jak przystało na generała zwycięskiej armii. Jego żarliwe, płomienne wykonanie słynnej arii „Boska Aida” pozostaje w całkowitym kontraście z rolą przywódcy triumfującej armii. No i cóż, dochodzimy do finału – niezrównanego pod względem ładunku emocjonalnego i dramatycznego w całej historii sztuki operowej!

I jeszcze jedno – niech każdy miłośnik opery się dowie, że to nagranie zrealizowane przez wytwórnię Decca w 1959 r., które gorąco rekomendujemy, należy do rarytasów!!! (BL)

To nagranie studyjne z Herbertem von Karajanem i Filharmonikami Wiedeńskimi, a także Wiedeńskim Singvereinem pod dyrekcją Reinholda Schmidta, zostało pierwotnie nagrane we wrześniu 1959 roku w wiedeńskiej Sofiensaal.

Legendarne nagranie Decca, z udziałem takich solistów jak Renata Tebaldi i Carlo Bergonzi, charakteryzuje się symfonicznym, aksamitnym brzmieniem orkiestrowym, niezwykle szczegółową dynamiką i niezwykle emocjonalną, niemal kameralną intymnością, która rezygnuje z pompatyczności na rzecz psychologicznej głębi.

Oryginalne taśmy zostały skrupulatnie zremasterowane w Esoteric Mastering Center przez producenta Jo Yoshidę, producenta wykonawczego Motoakiego Ohmachiego (prezesa i jednego z założycieli Esoteric Company) oraz inżyniera masteringu Masaya Tohno, dzięki czemu to nagranie legendarnej opery Verdiego, wydane w ramach „Esoteric Classical Masterpiece Collection”, jest prawdziwym rarytasem dla kolekcjonerów!

Wznowienia arcydzieł muzyki kla...]]>

Stevie Ray Vaughan - Texas Flood

Wykonawcy: Stevie Ray Vaughan & Double Trouble: Stevie Ray Vaughan – gitara, śpiew; Tommy Shannon – gitara basowa; Chris Layton – perkusja.

Nagranie: 1982, w ciągu trzech dni.

Pierwsze wydanie: Epic, 1983.

To wydanie: LP-180G 33rpm, PURE PLEASURE, PPAN38734; LP-180G 45rpm, Acoustic Sounds, APB096-45

„Ze względu na różnorodność muzyki, jakość produktu i niezwykłe tempo rozwoju Pure Pleasure Records jest naszą wytwórnią reedycji roku.” – „Hi-Fi+”

...]]>

Art Pepper - Modern Jazz Classics

Wykonawcy: Art Pepper – saksofon altowy i tenorowy, klarnet; orkiestra, aranżacje Marty Paich.

Pierwsze wydanie: Contemporary, 1959; reedycja Universal Japan (UHQCD MQA).

To wydanie: Ultimate HiQualityCD+MQA, UNIVERSAL (Japan), UCCO46006

Do wyprodukowania limitowanej serii płyt UHQCD wykorzystano dane DSD z jednowarstwowych płyt SACD (One Layer), wydanych przez Universal Japan w poprzednich latach. Wydania te stanowią szczytowe osiągnięcie fonograficzne ostatnich lat. Niestety, dostępne wyłącznie dla posiadaczy odtwarzaczy SACD. Płyty UHQCD są idealnym rozwiązaniem dla melomanów, którzy nie mają playerów SACD, a chcieliby delektować się jakością legendarnych już japońskich SACD One Layer.

Skarbnica klasyki nowoczesnego jazzu. Jeden z największych albumów legendarnego saksofonisty Arta Peppera. Nagrany w 1959 roku, z aranżacjami słynnego Marty’ego Paicha: Art gra na saksofonie tenorowym, saksofonie altowym i klarnecie w dwunastu klasycznych kompozycjach jazzowych m.in. Dizzy’ego Gillespiego, Horace’a Silvera, Theloniousa Monka, Sonny’ego Rollinsa i Charliego Parkera. Album „Art Pepper + Eleven”, wyprodukowany przez Lestera Koeniga dla jego wytwórni Contemporary, od ponad trzydziestu lat uchodzi za wzorzec nagrania jazzu na duży zespół.

...]]>