Oliver Nelson – The Blues And The Abstract Truth

UHQCD - dotknij Oryginału - MQA (Master Quality Authenticated)

To wydanie z 1961 roku można by śmiało zatytułować „Blues w nowoczesnym wydaniu”. Choć Oliver Nelson w swoich kompozycjach być może nie dążył do osiągnięcia jakiejś abstrakcyjnej prawdy, to we wszystkich sześciu utworach – skomponowanych i zaaranżowanych przez niego specjalnie na potrzeby tej sesji – odnajdziemy wybitne solówki. Jego pięć niskobudżetowych płyt dla wytwórni Prestige wywołało spore poruszenie na scenie muzycznej; zwłaszcza udział modernistycznego muzyka Erica Dolphy’ego nadał brzmieniu zespołu niezwykłego impetu. Produkcja dla Impulse zyskała dzięki większej ilości czasu oraz – co oczywiste – większym nakładom finansowym. Pozwoliło to na „wypożyczenie” na krótki czas Freddiego Hubbarda i Billa Evansa. Tak oto powstało dzieło, które stało się kamieniem milowym w historii jazzu. Wykładowcy szkół muzycznych na całym świecie do dziś prezentują te wzorcowe kompozycje swoim studentom podczas zajęć z aranżacji jazzowej. Trudno o lepszy materiał do zgłębiania tonacji i form: od tonacji c-moll, przez rzadziej spotykane centra tonalne, aż po struktury liczące 44 czy 56 taktów – wszystko to stanowi doskonałą lekcję dla każdego adepta muzyki. Dla przeciętnego słuchacza jednak – jeśli natknie się na ten rarytas w sklepie płytowym – znacznie ważniejsze będą śmiałe improwizacje Erica Dolphy’ego, pełna wyczucia gra sekcji rytmicznej oraz spójne, zespołowe brzmienie. A jeśli ktoś, trzymając w dłoniach ten niezwykle rzadki egzemplarz z tzw. „okładką fotograficzną”, waha się przed jego zakupem – cóż, jest to przypadek beznadziejny. Nie zwlekaj zbyt długo z decyzją. Być może przyjdzie Ci czekać kolejne 40 lat na następne wznowienie, a nie ma żadnej gwarancji, że będzie ono brzmiało równie dobrze, co to wydanie. Oliver Nelson (alto & tenor saxophones); Eric Dolphy (alto saxophone, flute); George Barrow (baritone saxophone); Freddie Hubbard (trumpet); Bill Evans (piano); Paul Chambers (bass); Roy Haynes (drums). UHQCD oznacza Ultimate High Quality Compact Disc. Najnowszy (lipiec 2018) materiał chroniący warstwę nośną płyt kompaktowych, opracowany przez specjalistów z Japonii i Hong Kongu. Na krążki tych płyt nanoszona jest cienka warstwa z monomerów oraz wypełniacza. Warstwa ta nie stanowi bariery dla światła lasera. Promień lasera jakby nie dostrzega owej warstwy ‘fotopolimeru’, a więc nie ulega rozproszeniu, załamaniu, odbiciu. Promień sięga po czysty sygnał i w takiej, nieskazitelnej postaci wraca z nim do źródła. Zdaniem specjalistów – to najwierniejszy z dotychczasowych sposobów na przeniesienie analogowych walorów taśmy matki na płytę CD. Dziś. Płyty UHQCD są dodatkowo kodowane jako MQA (Master Quality Authenticated). Wystarczy wyprowadzić sygnał cyfrowy z cyfrowego wyjścia odtwarzacza CD lub wcześniej zgranego strumienia danych z serwera muzycznego i podać go do odpowiedniego konwertera MQA DA by wygenerować z danych umieszczonych na tej CD 24-bitowy sygnał z częstotliwością próbkowania do 352 kHz. Do wyprodukowania limitowanej serii płyt UHQCD wykorzystano dane DSD z jednowarstwowych płyt SACD (One Layer), wydanych przez Universal Japan w poprzednich latach. Wydania te stanowią szczytowe osiągnięcie fonograficzne ostatnich lat. Niestety, dostępne wyłącznie dla posiadaczy odtwarzaczy SACD. Płyty UHQCD są idealnym rozwiązaniem dla melomanów, którzy nie mają playerów SACD, a chcieliby delektować się jakością legendarnych już japońskich SACD One Layer. Płyty UHQCD - w naszej ofercie