Logowanie
HIMALAJE aufiofilizmu
ORFF, Tschechische Philharmonie Prag, Vaclav Smetacek
Carmina Burana
BACH, Jean Guillou
Toccatas et Fugues (BWV 538, 540, 564 & 565)
ELLINGTON, SCHUMANN, VIVALDI, Arne Domnerus, Gustaf Sjokvist
Antiphone Blues
Arne Domnerus, Bengt Hallberg, Lars Erstrand
Jazz At The Pawnshop
Legendarne brzmienie DORIAN
Winylowy niezbędnik
ClearAudio
Double Matrix Professional - Sonic
Klasyczne evergreeny
BEETHOVEN, Valdimir Horowitz
Piano Sonata No. 23 in F Minor, Op. 57 APPASSIONATA // Piano Sonata No. 7 in D, Op. 10, No. 3
TCHAIKOVSKY, RACHMANINOV, Arthur Rubinstein, Daniel Barenboim
Piano Concerto No. 1 in B-Flat Minor, Op. 23 // Piano Concerto No 2 in C Minor, Op. 18
BEETHOVEN, Glenn Gould, Leonard Bernstein, Columbia Symphony Orchestra – Piano Concerto No. 3 in C minor
| Wykonawcy / kompozytorzy | |
|---|---|
| BEETHOVEN (composer) | |
| Glenn Gould (piano) | |
| Leonard Bernstein (conductor) | |
| Columbia Symphony Orchestra (orchestra) | |
- Glenn Gould - piano
- Leonard Bernstein - conductor
- Columbia Symphony Orchestra - orchestra
- BEETHOVEN
169.00 PLN
LP-180G 33rpm:
Cat. nr: MS6096Label : SpeakersCorner
Pianista Glenn Gould wykonuje III Koncert fortepianowy Beethovena z towarzyszeniem orkiestry Columbia Symphony Orchestra pod dyrekcją Leonarda Bernsteina. Powstanie III Koncertu fortepianowego Beethovena wiąże się z szeregiem innowacji muzycznych, które nadają szczególny charakter temu znaczącemu dziełu w tonacji c-moll. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich koncertów na instrument klawiszowy, w trzecim koncercie Beethoven nie pozwala, by partia fortepianu zlewała się z orkiestrą; czyni raczej z instrumentu samodzielnego partnera – swoistego oponenta – w ramach symfonicznego kontekstu. Glenn Gould, który zyskał międzynarodowe uznanie dzięki swoim analitycznym interpretacjom utworów Bacha, wydaje się stworzony do tego, by w wyjątkowy sposób oddać indywidualny styl Beethovena. Solista stawia czoła potężnemu wstępowi orkiestry za pomocą ostrych, wyrazistych akordów – co na moment wstrzymuje oddech słuchacza w pełnym napięcia oczekiwaniu. Całkowicie pochłonięty muzyką i niezwykle skoncentrowany, Gould kształtuje część Largo, na którą orkiestra odpowiada kojącymi, ciemnymi brzmieniami wydobywającymi się z głębi zespołu. Finał cechuje bachowska dyscyplina – każda nuta brzmi, jakby była wykuta w kamieniu. Część ta nieustannie przechodzi od lirycznej śpiewności do burzliwej ekstazy, która z elektryzującym ładunkiem emocjonalnym pędzi ku samemu końcowi.
